‘t Heeft lang geduurd vooraleer ik ze de eerste keer live bezig zag, Sophie Cavez en Baltazar Montanaro. Om exact te zijn, het was op Gooikoorts 2009, in de kleine intieme tent, afgeladen vol, alles in een oranjerode schijn door de kleur van het tentzeil. Maar iedereen zat ingetogen, met open mond te luisteren naar wat dit duo bracht. Mooie, harmonische melodieën, waarbij accordeon en viool soms als één instrument klinken, dan weer de ander het voortouw laat nemen.

 

Ze touren al langer samen, en nu kunnen we ook thuis of onderweg van hun muziek genieten. Hun eerste, titelloze CD werd opgenomen in de RTBF studio’s van Didier Mélon (Le Monde est un villlage) en wordt uitgebracht onder het label van Appel Rekords. Ik weet niet wat het is met die jonge platenlabels van tegenwoordig, maar zowel Home Records als Appel Rekords slagen erin om van elke CD die ze uitbrengen een succes te maken.

 

Deze CD brengt een opeenvolging van op het eerste gehoor dansbare nummers, maar dit is niet het hoofddoel van deze muziek. Het is luistermuziek, deels gecomponeerd, deels geïmproviseerd. Op die manier heeft dit duo zich een heel eigen stijl aangemeten. Ze repeteren dan ook niet vaak, om de spontaneïteit van de improvisatie alle kansen te laten. Wil je echt pure dansmuziek, dan verwijs ik je graag naar hun bal-alter ego Jeff Caresse.

 

De nummers op deze CD zijn zoals hierboven reeds aangegeven, een gezamenlijk product. Op een zeldzame uitzondering na, zijn ze door beide muzikanten samen gecomponeerd en bewerkt. Het valt op hoe mooi hun beider instrumeten samen klinken. Het zijn trouwens beide uitmuntende muzikanten, met een heel eigen speelstijl. Baltazar, die zelf half Hongaars is, laat soms ook deze bloedbaan doorklinken in zijn spel, terwijl hij op andere momenten bijna puur klassiek speelt. De stijl van Sophie kennen we onder andere van bij Dazibao, waar het accordeon een erg centrale rol krijgt. Opvallend is hierbij de afwisseling tussen heel melodisch spel, en – als begeleiding voor de solo improvisaties van de viool – dikwijls lange, vaak gekruiste akkoorden. Voor de niet accordeonisten, een gekruist akkoord krijg je door met de linkerhand de grondtoon van een akkoord te spelen, samen met de bovenliggende noten van een ander akkoord. Dit is een manier om met het beperkte klavier van een diatonisch accordeon, bijvoorbeeld septiemakkoorden te spelen.

 

Op dit schijfje vinden we zowel rustige nummers, als meer temperamentvolle. Vaak geïnspireerd door een stad, een sfeer, een personage (vermeld met bedanking op de hoes). Opvallend is hoe harmonisch beide instrumenten soms klinken. Het gebeurt dat je je afvraagt wie nu eigenlijk aan het spelen is. Op andere momenten, heeft een van beide instrumenten duidelijk de melodiepartij, waarbij de andere op een meer teruggetrokken manier voor de begeleiding zorgt. En zo overstijgt dit de puur traditionele manier van spelen. Door de invloeden van andere muziek, maar met composities die duidelijk gebaseerd zijn op traditionele (Franse) muziek, zorgt dit duo voor een heel eigen stijl. Aardig om naar te luisteren, leuk om naar te kijken. Want tijdens een optreden van dit duo spat het speelplezier er van af. Dit is een tweetal dat elkaar heeft gevonden in de muziek en dat een immens plezier beleeft aan het samen musiceren. Mooi dat we daarvan getuige mogen zijn.

 

Sophie Cavez – diatonisch accordeon

Baltazar Montanaro – viool

 

1.   Athina

2.   Gaspacho

3.   Poisson d’Avril

4.   Blanche

5.   Turbulences 2

6.   Moufflekes

7.   Tourgnoles en cinq

8.   Radio Poppy

9.   Makedonsko

10. Ni Huy Ni Non

11. Capsule