We hebben er lang op gewacht, hopend dat het er toch nog zou van komen. En ons wachten was niet tevergeefs. Amorroma is als een feniks uit zijn asse herrezen, als duo. Jowan Merckx en Sarah L. Ridy hebben tegelijk een nieuwe CD uitgebracht, Là-bas dans ces Vallons. Een rustige, bloedmooie plaat, om bij weg te dromen, om van te genieten, en opnieuw, en nog…

 

Hoewel Amorroma nu een duo is, hoor je veel instrumenten op deze CD. In de eerste plaats is dat de arpa doppia (barokharp) van Sarah, en de contrabas van gastmuzikant Vincent Noiret, die vroeger deel uitmaakte van de groep. Maar bovenal is het Multi-instrumentalist Jowan die we hier horen. Hij speelt op fluiten, blokfluiten, mandoline, klokkenspel, bugel, doedelzak, percussie en zowaar een bamboe klarinet. Vocaal komt hij ook mooi uit de verf, daarin schitterend bijgestaan door Elly Aerden, die in het verleden ook een gezongen balprogramma met Amorroma heeft gebracht. Op de hoes van de CD prijkt een mooie tekening van Koen Van Daele.

 

Op een paar uitzonderingen na, bespeelt Jowan als hoofd melodie-instrument meestal een alt of tenorfluit, wat het rustige effect versterkt. Daarnaast bespeelt hij de andere instrumenten in meervoudig gedubde tracks. Ik had het plezier om een live voorstelling van deze CD in een huiskamer mee te maken. Daar is het natuurlijk niet mogelijk om al deze muzikale lijnen door elkaar te spelen. En toch was deze eerste indruk reeds overweldigend. De muziek staat er op zich, en is zeer genietbaar in zijn pure vorm van fluit en harp. De CD-versie versterkt dit dan nog met mooie tweede (en derde, vierde,…) stemmen op andere fluiten, doedelzak…

 

Alle melodieën op deze plaat zijn van de hand van Jowan. Zeer melodieus, gevarieerd en uitermate dansbaar. Ter info staat trouwens op de hoes voor elk nummer welke dans het is.

 

Rebec à Malou & De kus-tram is een vrolijke scottisch die rustig aanzet, en helemaal open bloeit in het tweede deel, een zomers ritje op de tram in Oostende.

 

Rossignolet charmant is een traditionele tekst, op een mazurka melodie, mooi gezongen door Elly Aerden, met een sobere begeleiding van fluit en harp.

 

Le Pivert is een swingende musette wals, gespeeld op een oude, ruisende blokfluit, als eerbetoon aan de vorige eigenaar Mieke Van Weddingen.

 

Marlène, L’étang is een wals in 11. Opgedragen aan Leen ter ondersteuning van haar knie. Harp en fluit, meer moet dat niet zijn.

 

In La Besace et le Bourdon horen we voor het eerst de vocale kwaliteiten van Jowan, die niet alleen de muziek maar ook de tekst schreef. Hij zingt het in duet met Elly, een ode aan de knapzak en de pelgrimsstaf, twee onverbreekbare kompanen van de bedevaarder. We horen hier ook voor het eerst de zachte klanken van de bugel, die eigenlijk wondergoed samen gaat met de barokharp.

 

Den Demerzoon & Eau D’Aix zijn twee jigs, waar de fluit vrolijk huppelt met een sobere harpbegeleiding.

 

Lila is een zachte weemoedige mazurka, solo op harp gespeeld.

 

De Nacht Slaapt is een gedicht, geschreven en voorgedragen door Jowan. Op de achtergrond meen ik de bamboeklarinet te horen, samen met het geroep van een uil.

 

Le Vent Mont’où is een lied over twee geliefden waarvan de jongen een lange tocht wil maken naar de Mont Ventoux, maar het loopt anders af dan we zouden verwachten. Een prachtige tekst, op een leuke melodie, mooi gezongen door Jowan (Hij) en Elly (Zij). In het midden en op het einde krijgen we de polka Hoe langer hoe liever.

 

Changé, pas disparu & Witte heuvels, Rode straat is een opgewekte bluesy scottisch, waar de melodie in schril contrast staat met de gebeurtenissen die als inspiratie dienden: verhalen over een oorlogswinter waar de besneeuwde straten rood kleurden van het bloed.

 

Là-bas dans la Prairie is een wals in 8, met een traditionele tekst. Een melodie die je niet meer loslaat als je hem eens gehoord hebt. Krekels, de klank van een bugel, de mooie stem van Elly Aerden, een lied over oud worden zonder bitterheid. Beeld je een avond in de warme heuvels van de Lubéron in, met een lekker glas wijn… Tu bénirais les jours que l’on s’est fait l’amour.

 

Le troisième-né is een sober, zwaarmoedig lied, over een moeilijke vader-zoon verhouding.

 

Heureux qui comme Ulysse kennen we van Georges Brassens, die het schreef en zong voor de film met Fernandel die met een afgeleefd paard naar de arena van Arles trekt, maar op het laatste vlucht naar de Camargue, om daar in alle vrijheid verder te leven On vivra bien content, mon cheval, ma Camargue et moi. Jowan heeft deze tekst voorzien van een nieuwe melodie, een rondeau, waar je in de harpbegeleiding het paard hoort meestappen.

 

Het moge intussen duidelijk zijn dat ik heel enthousiast ben over deze CD, die nu al met stip genoteerd staat als een topper voor 2010. Er ademt zoveel schoonheid en rust van uit. Ik krijg bij het beluisteren ook een intens Frankrijk-gevoel, voel me mee op stap gaan door dit land, om te eindigen in de Provence, genietend van de rust, de mooi muziek, de stemmen. Jowan plaatst zich met deze CD in de mooie traditie van een Ferrat, Brassens, of Ferré.

 

Dit is een CD om te hebben en te koesteren, om op te zetten bij blije en minder blije momenten. En ook om uit te kijken naar een live optreden, want ook daar springt de vonk over.

Wil je voor jezelf een idee vormen, ga dan nu al luisteren op de website van het platenlabel.

 

Sarah L. Ridy: Arpa doppia

Jowan Merckx: fluit, blokfluit, mandoline, klokkenspel, bugel, centrall franse doedelzak, verschillende percussie instrumenten, bamboe klarinet en zang

Elly Aerden: zang

Vincent Noiret: contrabas

 

1. Rebec à Malou & De kus-tram

2. Rossignolet charmant

3. Le pivert

4. Marlène l’ étang

5. La besace et le bourdon

6. Den Demerzoon & Eau d’Aix

7. Lila

8. De nacht slaapt

9. Le vent mont’ où & Hoe langer hoe liever

10. Changé, pas disparu & Witte heuvels, rode straat

11. Là-bas dans la prairie

12. Le troisième-ne

13. Ulysse