De achtste editie van Gooikoorts zit er op. We gingen er heen, genoten van het goede weer, de fijne optredens en de leuke compagnie. We hadden deugd van lekkere dranken in een echt glas en onze oren gonsden alleen na omdat ze mooie klanken hoorden, niet omdat die klanken te luid door de tent werden gejaagd.

Het festival begint traditioneel op vrijdagavond met een concert, gevolgd door een bal. Het Oekraiense Burdon Folk Band mocht openen, en deed dit meteen goed. Ze brachten traditionele zang en muziek uit hun land, maar speelden evengoed leentjebuur in de Balkan, tot zelfs in Polen toe. Een zangeres met een pracht van een stem, die zowel scherp voor de dag kwam, als zachte ballades aankon. Een mooi een divers instrumentarium, kortom, een geslaagde opener.

Tijdens het bal dat hierop volgde mocht Peut-être demain bewijzen dat ze meer zijn dan een balgroep van dertien in een dozijn. En ze deden dat met verve. Een mooie evenwichtige set, vaak ook met gezongen nummers. Violiste Lisa Jordens beschikt over een mooie stem, met nog veel potentieel om verder te groeien. Naar het einde van de set toe, bewees het zestal dat ze er ook niet vies van zijn om in te spelen op de hits van het moment of de golden oldies. Ambiance genoeg in de tent, en tot laat (of vroeg) in de morgen onder het vernieuwde Duvel Droomschip. Hoewel menig kampeerder zich wel zal afgevraagd hebben of het echt wel een goed idee was om rond 4 uur ’s morgens Take Five van Dave Brubeck op een sopraansax te beginnen spelen.

Ondanks deze serenade, toch goed geslapen. Na de babbels in de wachtrij en de verkwikkende douche waren we klaar voor een tweede goed gevulde dag Gooikoorts. Presentatrice Anneleen Van Nylen mocht als eerste groep Dr Eugène aankondigen. En die zetten meteen de toon met een mooie set, waarbij ook de zang ruim aandacht kreeg. Hans Jochems is niet alleen een virtuoos op gitaar en trekzak, hij beschikt eveneens over een pracht van een stem, die menig festivalganger gevangen hield. Door dit optreden moest het trio wel verstek geven voor het huwelijk van een goede vriend van hen. Niet getreurd echter. Boven het podium hadden ze in grote cijfers het GSM-nummer van Jesse en Joke opgehangen, en iedereen werd uitgenodigd hen een gelukwens Sms’je te sturen. Naderhand wist Hans ons te vertellen dat Jesse heel in zijn schik was met de tientallen SMS’jes die ze hadden gekregen. Of hoe Gooikoorts zelfs van op afstand een speciaal cachet aan een huwelijksfeest kan geven.

Het Poolse Janusz Prusinowski Trio, dat overigens uit 4 leden bestaat, bracht de tent op de rand van de euforie. Dansbare muziek, een aanstekelijke podiumprésence (nooit een muzikant zo met zijn instrument weten dansen als deze cellist) en een enthousiast publiek. De muzikanten zelf waren zo onder de indruk dat ze prompt voorstelden om op zondagavond een speciale initiatie Poolse dans te geven – waar veel danslustigen op afgekomen zijn.

Tot mijn eigen grote scha en schande heb ik het Ragnhild Furebotten Trio gemist. Net nu er eindelijk eens een basklarinet op het podium stond. Dju toch. Maar het gezelschap waar we intussen in vertoefden was ook meer dan de moeite waard. En het moet gezegd, Gooikoorts is een festival waar je constant bekenden tegen het lijf loopt. De gemoedelijkheid van het terrein, het bier in echte glazen, het gezellige terras onder het droomschip, de verzorgde catering. Het draagt er allemaal toe bij dat dit toch wel het gezelligste festival van de hele zomer is.

De Jimmy Hendrix van de doedelzak wordt hij genoemd. Nu ik Fred Morrison bezig gezien heb kan ik alleen maar beamen dat dit geenszins overdreven is. Het blijft me een wonder hoe deze man zo snel zijn vingers kan bewegen op zijn Smallpipes en Uillean Pipes. En intussen maar lachen en grollen. Zou het kunnen dat sommige mannen ook meer dan een ding tegelijk kunnen doen (en dan nog op zo’n virtuoze manier)?

Zij die dachten dat ze alle instrumenten reeds op Gooikoorts hadden zien passeren, zullen toch raar opgekeken hebben toen ze de tent binnenkwamen voor het Finse trio Henriksson-Kleemola-Prauda.  Zowaar een clavecimbel prijkte op het podium. Samen met viool, cister en soms ook Finse doedelzak kregen we een variatie van polska’s aangereikt. Het instrumentarium zorgde ervoor dat het geheel soms erg klassiek aandeed. Ongewoon op een folkfestival, maar daarom niet minder op zijn plaats.

De Spanjaarden van Vallarna hadden ook al snel de goed gevulde tent op hun hand. Traditionele muziek, op een hedendaagse, manier gebracht door 4 overenthousiaste jongelingen. Ook hier met de nodige zangpartijen (en we mochten zelfs meezingen). Meer moet het niet zijn.

Al meer dan dertig jaar gaan ze mee. Ze versleten al een zanger en twee zangeressen. Ze zijn de peetvaders van de Vlaamse folkrock – Dirk Verhegge zal wel de eerste folkie geweest zijn die met een elektrische gitaar op het podium stond, om maar te zwijgen van Bart De Cock’s elektrische doedelzak. En toch durfden deze mannen het aan om een zuiver akoestisch concert te geven. Faut le faire. Wat we kregen was zeer goed. Een bloemlezing uit hun laatste project - That’s all Folk(s) – waardoor we ook zangeres Karla Verlie mee op het podium zagen. Wat een présence en welk een stem heeft die dame zeg! Het deed deugd nog eens de broers Libbrecht in close harmony te horen zingen. Het was ontroerend om zien hoe deze muzikanten genoten op het podium, hoe ze er voluit voor gingen en hoe ze een tot de nok gevulde tent meekregen. Zodat zelfs iedereen uit volle borst meezong over het Luiaardsgild. Een zoveelste parel aan de kroon van de deze pioniers.

Het laatste concert was weggelegd voor het Zweedse Nyckelharporkestern. Zes nyckelharpa’s die meerstemmig spelen. Vooral polska’s natuurlijk, maar toch ook andere ritmes en zelfs een paar lessen Zweeds (Rare Snaren en Oerknal hebben in Zweden blijkbaar niet helemaal dezelfde betekenis als bij ons). Zijn plaats op Rare Snaren – het thema van Gooikoorts dit jaar meer dan waard.

Is daarmee alles gezegd van wat we muzikaal kregen aangeboden? Nee. Er is nog het podium onder het Duvel Droomschip. Daar kregen 4 beginnende groepen een vrij podium aangeboden. Zelf zag ik alleen het Gentse Murna, die een mooi bal brachten, en de dansvloer aardig vol deden lopen. Zowel op zaterdag als op zondag (wegens groot succes zelfs tweemaal) zorgde Bal O’Gadjo uit Montpellier voor het intermezzo. Zeer aanstekelijke balmuziek, met een sterke invloed van manouche swing. Iedereen was aan het dansen of aan het luisteren zo aanstekelijk en mooi was deze muziek.