BLOWZABELLA – Dance (eigen beheer, Blowzabella2) 2010 – 65:34
Met dit album beogen ze een aantal oudere nummers uit hun repertoire die specifiek teruggrijpen naar het dansrepertoire te bundelen vanuit een selectie van liveregistraties van op diverse danspodia, waardoor interactie met het publiek tenvolle doorklinkt in de interpretaties. Ook al spelen ze sommige ervan reeds jaren, zijn sommige ervan nog niet eerder geregistreerd geworden.
Heel wat van de nummers zijn ondertussen ook zowat klassiekers aan het worden binnen de volksmuziekopleidingen en stages over het Vlaamse land. En dit maakt dit album voor dit potentiële publiek meteen tot een aanrader omdat meteen ook een gedegen toon gezet wordt naar puike arrangementele inspiraties toe. Ditmaal geen concertschijf dus van deze legendarische groep, maar een meesterlijke dansset, waar met veel bravoure, zonder uit de ritmelijntjes te treden, aangestoken wordt om danspassen daadwerkelijk in te zetten. Ook hier laten ze ons in elk geval tenvolle genieten van de ‘traditionele’ instrumentenset, draailier, doedelzak en trekzak in interactie met de jazzy toets die geboden wordt door de diverse saxofoons in de band, en het licht rockerige electrisch accent van de basgitaar.
Geopend wordt meteen met de evergreen ‘Jan mijne man’ in een set met Go Mauve. Hiermee zitten we meteen in een 2/2 scottishe, waarvan het eerste deel uiteraard gegroeid is uit een oud Vlaams wiegelied, terwijl het tweede een compositie betreft van Ian Luff die ook deel uitmaakte van de groep tussen 1985 en 2005. Heel simpel wordt ingezet op trek- en doedelzak, en na een snuifje sax treden ook draailier en basgitaar toe, waarna de verschillende saxen nog een tandje bij komen steken en variaties op het publiek loslaten. Eerste les arrangement, maar uiterst efficiënt.
Vervolgens trekken we meteen naar Frankrijk met een set bourrées ‘Molton/Sur la Rance’, gecomponeerd door Jon Swayne, terwijl aan het tweede deel ook Nigel Eaton (bandlid tussen 1985 en 2004) zijn bijdrage leverde. Uiteraard dat de groepsleden hier aan Gregory Jolivet alle ruimte geven om zijn stempel te drukken op zijn skateboard, die samen met bas en sax-en duchtig aan het rocken slaat. Dan is het tijd voor een andere klassieker met Andy Cutting’s wals ‘The Bay Tree’ in een mariage met ‘Molinara’ van Jon Swayne, waarbij trekzak en viool de boventoon voeren. Uiteraard staan ook de jigs hoog aangeschreven op het palmares, en het is genieten van de set ‘Penda’s Fen/The White Rose/Epic Branle’. Van deze pareltjes in 6/8 werden de eerste twee, respectievelijk van Swane en Paul James in 1987 geschreven als een deel van een muzieksuite die deel uitmaakte van een herdenking van de 500ste verjaardag van de laatste slag van de Wars of the Roses op East Stoke in Nottinghamshire (ooit verschenen op ‘A RICHER DUST’ in 1988). We worden geraakt door de combattante overname van de saxofoons in het tweede deel, die ook een uitmuntende en heel eigentijdse finale leveren in de afsluitende branle blijft de herkomst duister, die nochtans gesitueerd wordt in de 16de eeuw.
Een meeslepende, wat melanchole (versterkt door de klarinetinbreng van Jo Freya) mazurka wordt ons aangediend in ‘The Rose of Raby’, die er eentje is van violist van dienst Dave Shepherd en eveneens deel uitmaakte van de daarnet vermeldde muzieksuite. De titel verwijst naar de bijnaam Cicely Nevillie (1415-1495) die een groot deel van die oorlog in gevangschap doorbracht. Met een uptempoversie van ‘The Man in the Brown Hat’, gekoppeld aan ‘Spring dance’ treden we binnen in de wereld van de Engelse ‘rand step’ dansmelodieën in 2/2. Beide nummers zijn van de hand van Cliff Stapleton (groepslid tussen 1980 en 1985).
Vervolgens gaat het terug richting Frankrijk met twee Scottiches om vingers en duimen van af te likken, ‘Derrière les Carreaux’ van Fréderic Paris en Maxou Heintzen’s ‘Mominette’, lotgenoten in het Berriaanse LA CHAVANNÉE, en niet toevallig zet Jolivet ook hier een stapje vooruit. Waarom ook niet eens een setje van twee walsen met een mazurka ertussenin. ‘In Continental Mood/The Old Queen/Flatworld’ is er zo eentje bijvoorbeeld, waarvan de rijke tekstuur van het laatste deel me even kippenvel bezorgt. De in een matig tempo gespeelde walsen zijn van de hand van Cutting, terwijl de mazurka op naam staat van Ian Luff. Ook de stevig gebrachte jig ‘Horizonto’ (getekend James) doet het bijna een kwarteeuw op de podia en blijft desondanks boeien. Deze versie wordt extra klank bij gezet door een eerste tenorsax-solo van Freja en een tweede op sopraansax door Swayne.
Tijd voor nog enkele bourrées, jazeker, met de 2/4 van Michel Pichon ‘Il n’est plus temps’ gebracht in een hommage aan de meester, uiteraard andermaal met heel aardige solopassages op draailier, gekoppeld aan een tweede ‘Famous Wolf’ die overgaat van 2/4 naar 3/8, een kuitenbijtertje van Nigel Eaton, want het overgangetje is zondermeer nogal drastisch. Wat we nog niet opgediend kregen komt eraan in ‘The New Hornpipes’ (Dave Shepherd), wel degelijk een typische Engelse ietwat plechtstatige hornpipe of beter gezegd een versmelting van drie van zijn favoriete schrijverijen.
We naderen het einde van de dansset met een tweetal mazurka’s waarvan de origine van de eerste, ‘The A Minor Mazurka’, met James op doedelzak in G, heel duister blijft, terwijl de tweede ‘Motorway Mazurka’ door Swayne, die hier een doedelzak in D op laat inspelen, het daglicht zag. Een prominente plaats wordt hier ook toebedeeld aan het soms wat rauwe vioolspel van Shepherd. De finale wordt opgebouwd door een afsluitende portie jigs ‘Blowzabella/Shave the Monkey/Boys of the Mill’. De eerste, in statig tempo ingezet op doedelzak in G, waarvan we vermoeden dat de groep er zijn naam aan ontleende (zou het), werd voor het eerst gepubliceerd in London rond het einde van de 17de eeuw. De tweede staat in de annalen opgetekend bij James, de derde bij Stapleton. Hun titels vloeien voort uit het 17de eeuwse verhaal van Mr. Punch. Doorheen de set wordt andermaal een crescendo opgebouwd, met een stevige ruk aan draailier en trekzak in het tweede deel, en de saxen vooral in het laatste deel een bijkomende puls brengen.
Het zal de lezer normalerwijze overtuigd moeten hebben dat we hier met een folkdans-registratie te maken hebben om ‘U’ tegen te zeggen. De optimale geluidsoverdrager om dansen in te oefenen in de huiskamer, of het eigen instrumentale speelplezier te verhogen door in te stappen in hun interpretaties van een aantal klassiekers, ligt hier waarlijk voor het grijpen. Een aanrader hoor!
De groepsleden:
Andy Cutting: diatonisch accordeon
Paul James: doedelzak in G, sopraansaxofoon, altsaxofoon
Gregory Jolivet: electrische altdraailier
Dave Shepherd: viool, octaafviool
Barn Stradling: electrische en akoestische basgitaar
Jo Freya: tenorsaxofoon, sopraansaxofoon, klarinet, whistle in G en low whistle in D
Jon Swayne: altsaxofoon, doedelzak in D en G
Meer informatie:
Klik hier om deze cd te bestellen bij Den Appel.
BLOWZABELLA - Dance 
