Sfinks Mixed 2010

Het blije weerzien met oudgedienden

35 jaar is misschien niet zo’n magisch getal, maar het was voor de organisatoren van Sfinks Mixed reden genoeg om een feesteditie op poten te zetten en een paar “veteranen” terug uit te nodigen. Dus wat zou een mens thuis zitten kniezen……

Toeters

Op vrijdag mochten zoals de traditie het wil de buurtbewoners gratis een kijkje komen nemen.  Énorm veel buren, zo mocht blijken, zeker nu het fijne dorp Borsbeek werd toegevoegd aan het sfeerbeheer.

Mixwizzard Merdan Teplak mocht de meute verwelkomen. Als een volleerde Regi “make some noise” Pinxten toverde hij , samen met zijn Balkantoeters en -bellen en een glimmende Mac, de handjes in de lucht en de voetjes keihard tegen de plankenvloer.  De tent al meteen in lichterlaaie, en dat als opwarmer voor oudgediende Goran Bregovic met zijn Wedding and Funeral Orchestra. Bij de begrafenissen moet je niet té veel vrezen, want blijkbaar kunnen ze in die omstandigheden ook best een aardig potje feesten. Toch blijft het elke keer een vreemde aanblik bij deze Serviërs: het publiek gaat uit zijn dak en zelf zitten ze vrij statisch achteraan het podium in een halve kring te musiceren. Een storm die pas na 2 uur zou opklaren, en het publiek al voor een eerste keer moe maar tevreden de nacht in.

Voetbal

Bioschrijvers zuigen soms al te ijverig uit hun overbelaste duim.  Zo wordt een Afrikaans meisje met een akoestische gitaar en ietwat onzekere stem al meteen gebombardeerd tot de Burkinese Tracy Chapman .  Het overkwam Minata, terwijl haar slangachtige heupwiegen toch meer tot de verbeelding van het mannelijk publiek sprak.  En wat presentatrice Sofie Van Mol bedoelde met “de nieuwe Gilberto” moet ze ook nog maar eens nalezen in het programmaboekje. De legendarische voetballer mag op beide oren slapen.  Céu is jong en Braziliaans en heeft een mooie toonvaste stem, maar daarom nog geen nieuwe Astrud. Ze had wat tijd nodig om het publiek op dreef te krijgen met het loungy repertoire uit haar te ontdekken cd “Vagarosa”.  Koop die plaat ! Een prettige verschijning, maar zeker geen rasperformer. En ook haar band speelde eerder “netjes” dan wel gedreven. Toch een gesmaakt optreden, en zeker een van de artiesten om te onthouden.

Heel aandoenlijk was Violons Barbares.  Een uiterst maffe combinatie tussen een (olijke) Bulgaarse Gadulkaspeler (viool), een sublieme Franse percussionist en een Mongoolse Morin Khoor (soort 2-snarige cello), ingevuld met keelzang.  En het werkte, één van de hoogtepunten in de clubtent. 

Nog meer ongewone samenwerkingen kregen we van Najma Akthar en Gary Lucas. De Indiase nachtegaal kennen we van een trits heerlijke platen, solo of onder de vleugels van lieden als Robert Plant en Jah Wobble.  Lucas heeft onder andere Leonard Bernstein, Lou Reed en Jeff Buckley op zijn samenwerkingspalmares staan.  Zijn bluesy gitaar vormt een bijzonder klanktapijt onder de stem van Najma. Verrassend,  maar daar blijft het bij.  We zagen achteraf niemand naar de cd-stand rennen……

Spice

Toto la Momposina zou je een soort Colombiaanse Tina Turner kunnen noemen, want uitgerekend op zaterdag kwam ze haar 70^e verjaardag vieren op het podium.  Energie zat, een soort girl power waarbij de Spice Girls tot eerste communicantjes herleid worden. Een heerlijk concert.

Flamenco was er voor het uitzoeken op deze editie.  Van het geweldige circus Malaje over Palo Flamenco tot het zweetfenomeen David Perez. Het publiek lustte er pap van, want het waren opvallend druk bijgewoonde optredens.  Aimelia Lias bracht dan weer popmuziek zoals ze die in Congo maken.  Een stevige vleug macho, ellenlange nummers én de rondste kontjes van het festival.

De prijs voor de meest bizarre verschijning ging naar zangeres Romi Anauel van het in smeltkroes Portugal gelooide Terrakota. Een ontploft afro-kapsel omhulde haar blauwgeschilderde snoetje en stond wat buiten proportie boven haar vermeende trouwjurk. Ook deze groep was een ouwe getrouwe, en net zoals 7 jaar geleden knetterden de vonken in alle richtingen.  Leuke groep met honderd-en-één invloeden. 

In dezelfde categorie, maar met nog een scherp randje punk er om heen, beukte Peyoti for President zich naar het hart van het publiek.  Misschien wel de groep die het meeste energie tentoon spreidde, en met hun eigen, relatief onbekende songs (in tegenstelling tot de superstars uit het programma) de weide collectief knock-out sloeg.  Het fluittoontje in ons oor namen we er achteraf graag bij.

Rastaman

Bij toppers als Youssou Ndour is een beschaafd volume ook geen zorg.  Verontrustend was wel dat er een meute kleuters voor de basboxen werd geposteerd tijdens het optreden van ? papa ?.  Le Super Etoile de Dakar is een geoliede machine, met stuk voor stuk rasmuzikanten.  De balans tussen plezier en routine is niet altijd even duidelijk, en waarom Youssou nu plots de helft van zijn repertoire in een reggaesausje moet dippen is helemaal de vraag.  Maar hij gaf wat de mensen van hem verwachten : een superprofessionele show zonder 1 valse (euhh..) noot.

De Buena Vista Social Club begon ook als een perfect balorkest, maar gaandeweg ontpopte de Havanese Okra zich tot een bende pleziermakers, met als hoogtepunt de verschijning van gekke tante Omara Portuondo.  Bij elk optreden spookt in ons achterhoofd de vraag wie er volgende keer niet meer zal bij zijn, en ook nu moesten we vaststellen dat kleppers als Manuel Galban niet meer die power hebben van een paar jaar geleden.  Sommigen zaten er nog bij voor de foto, maar het was vooral de jongere generatie die voor het stomende concert tekenden.

De lokale hyperkineet Bart Peeters fietste volgens eigen zeggen zelf naar het festivalterrein.  Hij was voor de gelegenheid niet “into folk” maar wel “into wereldmuziek”.  Niet dat hij plots een totaal andere repertoire  had, maar hier en daar werden wat extra gasten aangevoerd.  Te beginnen met zijn vaste percussionist Abdellah Marrakchi, maar ook de Baskische zusjes Ttukunak met hun houten glöckenspiel en flamencodanseres Saidjah Gallo mochten intens in het spotlicht staan.  Het concert was een typisch Bart Peeters-gebeuren, met het constant gegniffel richting backingzanger Piet van den Heuvel en het enthousiasme van een 50-jarige bakvis.  Bart speelde zijn eigenste Boechout plat, en liet de Sfinks-weide murw achter.

Prijs van het leukste tentje : de douche met natuurproducten en zonne-energie

Prijs van het bizarste gebeuren : een Koreaanse sjamaanmeester die een varken in mootjes sneed.

We noteren wééral een prachtige editie en Sfinks Mixed leefde nog lang en gelukkig.