De vrijdag begon direct stomend met Orchestre International Du Vetex Balkan Banquets, die om 6 uur ’s avonds de vrijdag programmatie mochten inzetten. Een half uurtje later waren de Portugezen van Terrakota aan de beurt om de Clubstage te openen. Verrassende stijl, een mix van Iberische, Afrikaanse en zelfs Indische muziek, een flamboyante frontvrouw (die wat last had met de sluiting van haar jurk, gelukkige zonder genante gevolgen), het maakte het niet makkelijk voor Hindi Zahra om daar een vervolg aan te breien. Vooral ook omdat ze eigenlijk ziek was, maar toch per se wou optreden. Het begin van de set leek me wel wat, maar al snel evolueerde het naar een stijl die te ver van mijn smaak ligt. Dan maar snel nog de Kring binnengewurmd, waar Filia geprogrammeerd stond. Dit fusieproject van Vlaamse en Kretenzische muzikanten klonk verrassend, maar paste prima in deze eerder intieme tent. De rest van de vrijdag was niet aan mij besteed, ofwel wegens te luid (zowat alles in de Kayam, en het merendeel van de Zuiderpersprogrammatie in de Clubstage) of wegens totaal niet mijn ding. De grote uitzondering op beide criteria was Paolo Conte. Je kan je afvragen of deze grote meneer uit de jazz op zijn plaats is in een festivaltent, geprangd tussen Vaya con Dios en Anouk. Maar het concert was prachtig, Conte gaf zich volledig (en was na afloop bekaf), zijn muzikanten overtuigden door hun kunnen en de muziek was om van te genieten en bij weg te dromen, met een prachtige vertolking van Max als hoogtepunt. De vrijdag kon niet beter eindigen. Dat we later op de avond op onze kampeerplek in Kemmel nog konden “genieten” van Anouk, namen we er dan maar bij.

 

De zaterdag begon vroeg. Om 11 uur stond al direct een publiekstrekker van formaat geprogrammeerd in de voor de gelegenheid veel te kleine Clubstage. Willem Vermandere werd dit jaar 70 en dit moest gevierd worden. Hij zette zelf de toon met de eerste nummers, om daarna het woord en de muziek te laten aan een aantal jonge vertolkers. “Een lied leeft maar, wanneer het publiek bezit wordt” zei Willem, en hij stelde dan ook met plezier Wannes Cappelle, Mira, Hannelore Bedert, Eva De Roovere, Jackobond, Klaas Delrue, Wouter Deprez, Geert Verdickt (Buurman) en de minder jonge Koen Decauter, Jean Blaute en trouwe begeleider van vroeger Johan Vandenberghe voor. Elk bracht zijn eigen versie van een van Willems liederen in hun eigen dialect. Vermits de meesten West-Vlaming zijn, was dit niet zo’n zware opdracht. Chapeau dus voor Eva die het naar het Kempens vertaalde en Geert die het Kasteel van Schelpjes en Zand met Limburgse tongval bracht. Wouter Deprez gaf een eigen interpretatie aan vertalen voor niet-Westvlamingen en Jean Blaute bracht mijne velo op de melodie van Blowing in the Wind. Heel ontroerend was de ingetogen Ik mis je zo van Hannelore Bedert. Zelfs Willem leek er door aangedaan. Een gezamenlijk – zangers en publiek – gezongen Lat mi mor lop’n breide een mooi einde aan dit warme concert.

Vermits Harper Simon (zoon van) te lang in zijn bed was blijven liggen had hij zijn vlucht uit Edinburg gemist, en viel er een gat tot 4 uur in de namiddag. Het wachten werd beloond door de Carolina Chocolate Drops met hun black string Music. Pure klanken, met veel overtuiging en kunde gebracht, leverde hen terecht een staande ovatie op. Electric Ceili bracht een set waar de vonken afvlogen, jammer dat het geluid zo hard stond en daardoor veel van de nuances in de muziek verloren gingen. Een tere Emily Portman mocht de Kring sluiten met haar zachte ballads, vaak a capella gebracht.

En daarmee hebben we het gehad voor de folk op zaterdag. En Harper Simon? Die kwam uiteindelijk aan, kon een drietal nummers brengen terwijl de Tindersticks hun materiaal aan het zoeken waren, en zag het vervolgens niet zitten om in de Clubstage te spelen terwijl Deus in de Kayam stond. Exit Harper dus. En Deus hebben we ook vanuit Kemmel kunnen volgen.

 

Energie en dynamiek troef op zondag middag met Flanders Etno. 70 jonge muzikanten die een hele week samen onder leiding van o.a. Wim Claeys gemusiceerd hadden brachten hun kunnen voor een afgeladen Clubstage. Het deed deugd zoveel energie en enthousiasme te zien, die onmiddellijk overging op het publiek. Op de stagemanager na was er niemand die het erg vond dat het concert serieus uitliep.

Vlak erna kregen we Derroll’s Dream, een hommageconcert aan de tien jaar geleden overleden Amerikaanse Belg Derroll Adams. Zijn droom was het om met veel violen en mooie vrouwen op te treden. Wiet Van de Leest en Roland Van Campenhout hebben er voor gezorgd dat die droom alsnog uit kon komen. Mooie vertolkingen van onder andere Kaat Arnaert, Soetkin Baptist, Vera Coomans  en  Maggie Holland zorgden voor een warme hommage.

 

Later op de avond ging de Clubstage helemaal uit de bol door een in bloedvorm verkerende La Bottine Souriante. Viool, accordeon, zang en voetpercussie vormen de basis voor de muziek uit Québec. Laat de heren hier nu een uitgebreide blazerssectie aan toevoegen en je krijgt een dynamiek om u tegen te zeggen. Hun jongste aanwinst, een dame die over het podium tolt en intussen zorgt voor voet- en handpercussie maakt het spektakel volledig. En daarmee hadden we het gehad voor Dranouter dit jaar.

O ja, er waren ook nog The Pogues. Maar met een Shane McGowan die in de late namiddag nog uitgebreid zat te pintelieren in de Rijselse uitgaanswijken en op de rand van een delirium maar wat zat te lallen en brallen op het podium, kon je alleen maar plaatsvervangende schaamte opbrengen.

 

Daarmee eindigde voor mij Dranouter 2010. Een ietwat verwarrende jaargang. Niet zozeer omwille van de sfeer, want die is nog niet veranderd. Het blijft een gezellig festival, waar je de kinderen mee naartoe kan nemen (maar liefst niet in de tent om blijvende gehoorsschade te vermijden). Maar het is vooral de programmatie die verwarrend was. Je kreeg een heel breed pallet, dat veel verschillende mensen moet aanspreken. En dit is blijkbaar gelukt, want het is de eerste keer in het 36 jarig bestaan dat het bordje “Uitverkocht” mocht opgehangen worden. Maar tegelijk vraag ik me af of dit niet juist de achilleshiel dreigt te worden, omdat je op die manier je eigenheid aan muziekkeuze kwijt raakt. Ik ben in elk geval vaak op mijn honger gebleven. Wat ik zag aan folkmuziek was deugddoend, en de Dranouterse traditie meer dan waard. Alleen, ik kom nauwelijks aan een tiental dergelijke optredens, en da’s weinig voor een festival dat 4 dagen duurt.