Concerten Zomer 2010: vluggertje te GOOIKOORTS, starring AMORROMA, GRIEBO, KADRIL akoestisch op zondag 4 juli 2010.

Où sont les neiges d’antans? Toen dit nog Feestival heette, waren we fervente bezoekers die met graagte recidiveerden. In 2003 gaf de oudere generatie (zonder te verdwijnen, want ze geven nog steeds present) de fakkel door. Een stijlbreuk was het amper, zo bleek bij ons bezoek van dit jaar, en dat de kwaliteit van eenzame hoogte bleef, bewijst de ronduit schitterende cd met live opnames ‘Gooikoorts 2003-2009’ (die we bespraken voor Goe Vollek!): niet te geloven dat deze opnames niet bewerkt werden! Ook dit jaar zouden andere verplichtingen ons dwingen af te haken, maar toen een en ander –en dat in de tropische hitte- in het water viel, werden we toch verleid door de affiche van de zondag.

Uiteraard zijn er nog andere ‘argumenten’ om eens langs te gaan: de kleinschaligheid, de gemoedelijkheid, het streekbier in echt glas, de stalletjes, de impromptu live muziek, een totaal gebrek aan overbodige decibels, het feit dat dit doorgaat in het Mekka van de Vlaamse uitvoerende folk (de Stage voor Traditionele Volksmuziek van eind augustus is intussen aan haar 32^e editie toe!) en de vele vriend(inn)en van vroeger en nu.. De lijst is onvolledig maar je vindt op www.gooikoorts.be een leuk stuk over de ludieke kanten van dit gemoedelijke en volkse feest (‘Heten alle meisjes Soetkin op Gooikoorts?’ uit De Standaard van 5 juli 2010)

Omdat we die dag toch enkele andere plichten en taken hadden, konden we niet alles volgen, maar de drie acts die we wilden zien, zagen we en bleken elk op zich de overtocht de moeite waard. Jean-Marie Brassine van Munich Records had ons al gewezen op de kwaliteiten van de nieuwste AMORROMA, ‘Là-bas dans ces Vallons’ onder de benaming AMORROMA DUO, bestaande uit ouwe trouwe Jowan Merckx (op fluiten en recorders en een legertje andere instrumenten) en Sarah L. Ridy op de merkwaardige arpa doppia, dan wel bijgestaan door de alomtegenwoordige jazzbassist Vincent Noiret (Jowan en Vincent werkten al samen in het unieke ‘Les Tisserands’ project) en de zang van Elly Aerden, een stem die niet meer weg te denken is in het folklandschap, al heeft ze niet (gans) de bekendheid van een Vera Coomans, Soetkin Collier of Soetkin Baptist. Jean-Marie, die zich uit hoofde van zijn werk toch vaker met rockers en singer-songwriters inlaat, heeft manmoedig zijn schouders gezet onder dit project.

Jowan en Sarah kwamen in duo bewijzen dat dit vertrouwen volkomen terecht is, in de 100% akoestische tweede concerttent (als je er niet tijdig bent, blijf je buiten: dat vermijdt storend heen- en weergeloop) Voor Jowan was het een gelegenheid om veel uitleg te verschaffen over de arpa doppia, de achtergrond van de liederen, (materiaal uit) de volgende cd en ook een hoofs dankwoord aan het adres van de aanwezige Jean-Marie (wat je niet van al te veel platenbazen ziet!) Gemoedelijkheid troef, want als Jowan even in de fout ging in het eerste nummer (we hadden het niet eens gehoord…), reageerde hij daar met een kwinkslag op. Het voegde een dimensie toe aan de heerlijke muziek die de tijd deed vergeten (‘Is ‘t nu al gedaan?’), maar ook de hitte, die anders niet om dragen zou geweest zijn. Het feit dat de tijd afgemeten was, belette ook dat Jowan oeverloos doorging (hihi) Het enige dat hier ‘oeverloos’ mocht worden, was één of ander verfrissend beekje!

‘Arpa doppia’ betekent letterlijk ‘dubbele harp’, maar hier moet ‘doppia’ als ‘groot’ begrepen worden (zoals in het Engelse woord voor contrabas, ‘double bass’). Ze ontstond in Italië in de 17^e eeuw (misschien zelfs 16^e) uit eerdere modellen, want de harp had toen al een millennia lange geschiedenis doorgemaakt. Naast de vorm met twee rijen snaren creëerde men ook de driesnarige harp, 'arpa a tre ordini' of 'a tre registri' genoemd. Het hoogtepunt van deze barokharp is de 'Orfeo' van Claudio Monteverdi, die in Mantua in 1607 in première ging, maar rond 1730 verdween het instrument weer omwille van de moeilijkheidsgraad van bespelen. In… Wales bleef ze echter bestaan en zo kwam jonge Sarah er toe om zich op dit merkwaardig maar aartslastige instrument met de hemelse klank toe te leggen (dank u, Carla Bos – www.carlabos.nl – en Jowan)

Sarah is afkomstig uit de countryside rond Leeds (Yorkshire), dat volgens haar veel gelijkenis vertoont met het landschap van het Pajottenland: meer moet je niet zeggen om hier te scoren, natuurlijk! Ze studeerde harp in Den Haag en Gooikoorts was haar allereerste optreden op een folkfestival… Nogmaals vertedering. Maar die maakt plaats voor bewondering om zoveel kunde. Want van Jowan weet je dat, maar dit meisje moest het nog allemaal bewijzen.  Negen stukken uit de cd en één uit de volgende konden er in dit hemelse uur van af. Van het ene mooie moment naar het andere: ‘De Kus-tram’, hier gekoppeld aan ‘Eddevanzeleven’ (als we dat goed hebben), ‘Ulysse’, rondeau op het gedicht ‘Heureux qui comme Ulysse’ van Joachim Du Bellay, maar in de bewerking van Georges Brassens (voor de prent ‘Ulysse’ met de Franse komiek Fernandel) en met Jowans eigen melodielijn, ‘Lila’, een mazurka die Jowan schreef speciaal voor Sarah solo (hoe dicht kan je hier op aarde bij de hemel raken?) en ‘Le vent mont’où’, een vraag-en-antwoord verhaal, zinspelend op de Mont Ventoux én op het eeuwige gevecht der sexen, hier helaas zonder Elly Aerden in de repliek.

Een ijsverslingerde jongste dochter en een lange rij bij de blijkbaar enige ijsventer op het terrein maakten dat we GRIEBO van net buiten de tent moesten meemaken, maar moeilijk gaat ook, zeker omdat het in de directe omgeving ook muizig stil bleef. Violist Wouter Vandenabeele en zanger-gitarist Tom Theuns voorstellen, is als zeggen dat ‘deze helft van AMBROZIJN haar onuitwisbare stempel gedrukt heeft op de Vlaamse folkwereld (en daarbuiten), via opstarten van en deelname aan diverse groepen en het geven van lessen en cursussen’ Heu, ja, dus. Fijn concertje.

KADRIL akoestisch, het is een goed idee. Wel vreemd om de band te zien, zonder Hans Quaghebeur (na de ‘That’s All Folk’ toer weg uit de band) en drummer Philippe Mobers, ja, en ook zonder gastzanger Daithi Rua, maar wel met gastzangeres Karla Verlie. Het werd een loopbaanoverzicht, in de mate zulks mogelijk is voor een formatie die 35 jaar bestaat. De nadruk bleef wel liggen op de ‘That’s All Folk’ repertoire, maar dat zit er nu eenmaal goed in (volgend jaar komt er weer een vervolg) en het biedt Karla de kans om vocaal uit te pakken. Het duet met Harlind Libbrecht in ‘Flores de Alma’ (uit de prachtige soundtrack van ‘Tango’ van Carlos Saura) is en blijft een merkwaardig stukje tongacrobatie: hoe ze de woordenvloed eruit geperst krijgen, is ons een raadsel. Het kon niet stuk met oude favorieten als ‘Vogel in de Muite’ en ‘Seerlands Dale’, een ode aan Nederlandse pendant FUNGUS in de vorm van ‘Lief Betje’, het door Harlind gepende en Karla gezongen ‘Venus’, en zelfs ‘Grey In LA’: het doet altijd deugd onze lievelingssinger-songwriter Loudon Wainwright III zo ‘gecoverd’ te horen. De heren en dame bisten in schoonheid met, jawel, ‘Schoonheid’. Altijd gemakkelijk als de groep zelf het concert kernachtig samenvat!

Antoine Légat (eindelijk afgewerkt op 16 08 10)