ARANIS is opgebouwd rond componist en contrabassist Joris Vanvinckenroye.

Bij Aranis spelen klassiek geschoolde muzikanten, maar dat wilt niet zeggen dat ze klassieke kamermuziek spelen. Hun muziek is gewoon niet in vakjes onder te delen maar omdat vakjes nu éénmaal belangrijk zijn om te kunnen communiceren over muziek en ook om die muziek te kunnen verkopen hebben ze er zelf het vakje ‘chamber rock’ op geplakt.

 

Op hun eerste (instrumentale) plaat pakten ze al heel sterk uit met hun experimentele maar tegelijk behoorlijk toegankelijke muziek. Hun tweede plaat was geconcipieerd als de soundtrack van een (onbestaande) film en luisterde dan ook naar de naam ‘MUSIC FOR AN IMAGINARY FILM’. Dat concept kwam niet zomaar. Ik kan mij inbeelden dat ze na de eerste plaat heel veel reacties kregen dat hun muziek aanzet tot wegdromen, dat ze perfect heel verschillende sferen en emoties kan opwekken. Dit idee van imaginaire filmmuziek werd omgezet in noten.

 

Ook op deze derde plaat verwijzen ze met een knipoog naar het concept van een soundtrack. De plaat kreeg namelijk ‘SONGS FROM MIRAGE’ mee als titel, en de aandachtige lezer vraagt zich dan natuurlijk af of ‘Mirage’ de naam van een film is (neen dus). Ook hier is er een evolutie merkbaar. De groep heeft namelijk geen zin zichzelf te blijven herhalen. Het nieuwe is de zang. Vanvinckenroye had dankzij de (helaas ter ziele gegane) groep TROISSOEUR al heel wat ervaring met zang. Net zoals bij Troissoeur wordt er vooral gezongen in een imaginaire taal. Zo wordt de zang een puur instrument, en wordt de eigen verbeelding van de luisteraar niet gehinderd door opgelegde betekenissen. We kunnen deze muziek ondanks de zang dus eigenlijk nog steeds als puur instrumentaal beschouwen.

 

Dat gebrek aan een duidelijk ‘genre’ en de instrumentale muziek zorgt er wel voor dat recensenten (zoals mezelf) het moeilijk vinden om hierover te schrijven.

Gelukkig kunnen we nog steeds terugvallen op vergelijkingspunten met andere groepen.

 

Zo doet de zang me denken aan enerzijds een vrouwelijke versie van Troissoeur, maar anderzijds ook aan MIRANDA SEX GARDEN. De muziek zelf is vol, donker, dreigend en af en toe bombastisch. Vergelijk het met een akoestische PINK FLOYD, met het IJslandse SIGUR ROSS, met de Franse neo-folkgroep PAIN D’EPICES (en dan zeker met hun plaat ‘L’ORTOPHONE’) maar vooral ook met de eerdere platen van Aranis. De vele repetitieve stukken zorgen voor een zeker hypnotiserend en tranceverwekkend effect. Bij het wegdromen verzin je zonder problemen je eigen film. Bij een tweede luisterbeurt viel het me op dat er af en toe gewerkt wordt met assymetrische ritmes (zoals een wals in 5). Of het hierdoor komt weet ik niet, maar deze CD klinkt me van al hun platen het meest ‘folk’ in de oren. Zelf ben ik dol op dergelijke muziek, maar ik weet ook dat niet iedereen mijn mening deelt. Ik raad bij deze aan onze lezers aan om zelf een oordeel te vellen. Dat kan via de myspace van de groep, waar je stukjes van elke cd kunt beluisteren.

 

De groep brengt binnenkort trouwens een vierde CD uit: ‘ARANIS IV’ met als koosnaampje ‘RoqueForte’ (klik hier voor de concertdata). Ze werken er samen met de drummer Dave Kerman, maar dat is terug een ander verhaal!

 

Zie ook www.aranis.be