VA FAN FAHRE, Al Wa’Debt, Zephyrus Records: ‘De aangehouden confrontatie van Balkan en Arabisch geeft de plaat een sterke eenheid.’

Va Fan Fahre is in wezen (en wellicht ook in weduwen) een marching band: zoals bij het Franse Ceux Qui Marchent Debout het geval is, geeft de naam dat al aan. We zagen Va Fan Fahre recent nog aan het werk op de zondag van het Leffingeleuren festival (in Leffinge, Oostende) en dat was dikke mik. Het is niet omdat het ‘van de straat’ is dat het muzikale peil er niet zou staan (sorry, Toon Hermans, de tijden van ‘Vader gaat op stap’ –overigens briljante sketch- zijn in casu voorbij!) Hoe klasseer je immers lieden als pakweg trompettist Bart Maris, toch een naam als een klok bij de liefhebber van free en experimentele jazz, en bekend van formaties als Briskey, Jaune Toujours, X-legged Sally, Think Of One en Flat Earth Society? Zijn solo op ‘Waris’ van Aranis’ ‘Aranis (II)' is nog steeds een hoogtepunt in de recente Vlaamse muziekgeschiedenis.

De naam Va Fan Fahre suggereert ook dat de formatie, plusminus twaalfkoppig en beslist ook koppig, een beetje ongewoon is. Een Balkan brass band, jawel, maar dan ééntje met invloeden van overal, naar het beeld en de gelijkenis van de leden en hun eclectische, van folk over rock tot jazz en experiment. Eéntje dat standhoudt in de studio, dat eveneens, zoals de eerste cd’s ‘Romski Robbery’ en ‘Zet je maar’ aantonen. Va Fan Fahre schuwt bovendien de gedurfde projecten niet: ze maakten de muziek voor ‘En waar de Sterre bleef stille staan’, de prent van Gust Van Den Berghe naar het werk van Felix Timmermans. Acteurs met het syndroom van Down spelen het archetypische en pakkende kerstverhaal rond drie bedelaars. Hun indrukwekkende acteerprestatie bleef niet onopgemerkt op het Filmfestival van Cannes tijdens de Quinzaine des réalisateurs. Op 19 oktober ging de Belgische première door op het Filmfestival van Gent.

Waar ga je van hieruit heen als Va Fan Fahre? Je zoekt een thematiek voor je derde cd en dat werd zowel muzikaal als visueel en in de songtitels de Arabische muziek, mede geïnspireerd door de aanwezigheid van Marokkaanse zangeres Aicha Haskal, die al op ‘Zet je maar’ mee deed. Uiteraard mocht de titel de zelfrelativerende humor van de band onderstrepen: ‘Al Wa’Debt’ is, geef toe, een fijne vondst. De aangehouden confrontatie van Balkan en Arabisch, met accent op Noord-Afrika en zo naar het oosten tot in Ethiopië, geeft de plaat een sterke eenheid. Ook de instrumentatie werd aangepast: de darboeka was al een vast onderdeel van de gevarieerde percussie van de band, maar bvb. ook riqq (tamboerijn), carcabous (Marokkaanse/Gnaoua kleppers) en orgeltjes deden hun intrede. Voor de snelle happers: mooie voorbeelden van die versmelting én bijbehorende verrijking vinden we ‘Nighttrain To Beirut’ en ‘VFF 123’, maar naar ons gevoel kent de cd geen ‘verzakkingen’.

Op de uitstekende cover van ‘Ya Habibi Taala (Mon amour vient)’ na, zorgt Va Fan Fahre zelf voor alle compo’s en die zijn op drie na alle van de hand van opperhoofd (Emir? Sjeik? Pasha? Mogul?) Michael De Schrijver. Dat Haskal zes maal zingt, en zich daarvan schitterend kwijt, doet de cd absoluut geen kwaad, al zijn de songs in staat om te boeien ook zonder zang, een vaststelling die we eveneens mochten maken bij de laatste, eponieme en erg filmische Ballroomquartet. Zoals even aangeraakt zijn de digipack en het inlegvouwblaadje in aangepaste stijl met foto’s van reisfotograaf Wim Pi (www.photographersonwheels.com) Een pluim ook voor de inbreng van Eduardo Vega, voor het eerst op elektrische gitaar, en de techniek en productie van Frederik Seghers en Geert De Waegeneer. ‘Al Wa’Debt’ is ‘Al Waj’Kraigt’ maar dat is niet weinig.

Antoine Légat (28 10 10)

Klik hier om deze cd te bestellen bij Den Appel