Home > interactief > Opinie > De Zomer van Wolf deel 2

> zoek...
> meer zoeken...
 

De Zomer van Wolf deel 2
Muzikale hoogconjunctuur in augustus en een deel van september (Opinie)

 
De Zomer van Wolf deel 2

Het tweede deel van de zomer begint voor mij zoals gebruikelijk met de Paulusfeesten in Oostende. Het thema dit jaar: ‘Piraten’, een zeer mooi en passend gekozen thema voor een havenstad als Oostende. De programmatie, op het door mij bijzonder geliefd Paulusplein, onderging dit jaar ook een opfrisbeurt: zo heb ik een wedstrijd voor singer-songwriters onder de schuivers en enkele gevestigde waarden binnen dit segment van de muziek komen ook hun opwachting maken. Voor de rest weet ik met één blik op het programma dat het lange werkdagen worden maar dit neem ik er graag bij. Hieronder beperk ik mij tot wat er voor Folkroddels relevant is.

Dag 1: • De eerste die ik onder de schuivers krijg is Lighting Guy, om 12 uur ’s middags bij wijze van aperitiefconcert. Het zorgt voor de eerste ‘wow’-ervaring op deze feesten. Eigen songs afgewisseld met tradionals uit de blues, of op de blues geënt, passeren de revue. De totale overgave, bezieling en virtuositeit van de man zelf doen de vlam in een mum van tijd naar het publiek overwaaien en dit publiek eet dan ook uit zijn hand. Het directe gevolg van al dit moois: een bis van drie kwartier en een opener om van te dromen.

Rosselien Tobbackx bijt de spits af van de singer-songwriters wedstrijd. Rosselien is een breekbare verschijning op het podium tot op het moment dat ze haar mond en stembanden hun werk laat doen. Dan weet je het wel. Ze doet intrigerende dingen met haar stem en elektronica en je voelt het zo aan je ellebogen: een ruwe diamant met redelijk goede songs. Wanneer ik, totaal onvoorzien, Curt Ceunen later op de dag in de LS9 mag binnentrekken, gaat er voor mij een wens in vervulling. De jongen bespeelt twee instrumenten waar ik nogal van hou: hangdrums en digeridoo en ik wil al een tijdje weten wat ik daar allemaal mee kan doen terwijl Curt deze instrumenten bespeelt en beroert. Het mondt uit in een sfeervol, intiem concert totaal op zijn plaats op het Paulusplein.

Dag 2: • Het duo dat vandaag zijn opwachting maakt voor de singer-songwriters wedstrijd luistert naar de naam Lucid. Stem is van Katja De Cocker en Joris De Geyndt plukt aan de snaren. Hoewel ik de gespeelde set niet homogeen vind moet ik toegeven dat er toch wel talent in door klinkt. Mits een beetje meer speelroutine komt het wel goed met dit duo.
Het is Te Vieren die de avond afsluiten. Vier man en zeker een dubbel aan instrumenten palmen het podium in. Het mondt uit in een gezellig optreden van ‘Old Skool’ folk vol Vlaamse traditionele nummers afgewisseld met eigen composities. Het geheel was professioneel af iets wat dan terug zijn weerslag had op het aanwezige publiek. De eerlijkheid gebied mij ook om te zeggen dat het beter was dan wat ik had verwacht.

Dag 3 Zaterdag 13/08/2011 zal de geschiedenis ingaan als een ware hoogdag op het Paulusplein. Daar werd in eerste plaats voor gezorgd door Reena Riot, een meiske waar een deel van de geest van Chris Whitley een plaats heeft gevonden. Wanneer je haar naam ergens op een affiche ziet: GAAN LUISTEREN. (zeker wanneer ze solo speelt) Dit alles maar om te zeggen dat het echt fantastisch optreden was.

Vonden we Reena Riot al goed wat dan gezegd van Tiny Legs Tim die zijn opwachting maakte in de singer-songwriters wedstrijd? Tim gaf een concert ten beste dat constant op hoog niveau dreef en waarbij de virtuositeit op gitaar altijd functioneel werd gebruikt. De thuisgebleven Gentse achterban had ongelijk, die dag was het in Oostende te doen. Het was meteen ook duidelijk dat men van meer dan goede huize zou moeten zijn om het binnen de wedstrijd nog beter te doen.

De kers op de taart die dag echter kwam van The Joe Mullen Band. Joe Mullen moet, binnen de Vlaamse folkscene, zowat het best bewaarde geheim zijn volgens mij. Deze ‘aangespoelde’ Ier heeft het nochtans allemaal: een stem waar je ‘week’ van wordt, prachtige eigen songs, uitgelezen gekozen traditionals en een beleving om ‘U’ tegen te zeggen. Waarom deze man dit jaar terug op geen enkele affiche van een folkfestival prijkt is mijn één groot raadsel. Het optreden op een volgepakt Paulusplein was anders wel het bewijs dat deze groep, waar het speelplezier vanaf droop, wel op deze affiches thuis hoort. Joe zijn zang werd die avond meer dan terdege ondersteund door Dirk Naesens op viool, Ann Vandaele op fluit plus bijkomend vocaal werk en Christel Pillu op bas. Het was ronduit genieten van doorleefde, sfeervolle authentieke folk. Het zijn zo van die momenten dat je blij bent dat je het mag mixen.

Dag 4: Calling Blue Jay of Marieke De Keukelaere heeft echt wel de brute pech dat ze na Tiny Legs Tim komt in de singer-songwriters wedstrijd. Ze is onmiskenbaar getalenteerd. Haar songs aan de piano vind ik van boven-de-middenmaat niveau. Aan de gitaar wil het dan terug niet zo echt lukken en is het allemaal dat tikkeltje minder.
Later die avond komt mijn tip voor Na Fir Bolg het podium onveilig maken, de tip luistert naar de naam De Wilfrieds en moaten

Dag 5: De namiddag wordt die dag al opgevrolijkt door de Celtic Spirit Dancers  die blijkbaar aan een heuse tournee door Europa bezig zijn. Sinds ik op aanraden van de mannen van Kadril in contact kwam met Riverdance ben ik een absolute fan van dit genre dansen. Dus ik vond het best fijn.

Rond de klok van zes, ’s avonds, zit een jongeling met toch wel wat Buckley bloed, zowel van Jef als van Tim, in de aderen. Goede songs en ook nog eens doorleeft gebracht. Jente Pironet heet de kerel en hij heeft aardig wat in zijn mars. Met hem zijn we ook bij de afsluiter van de singer-songwriterwedstrijd. Deze wedstrijd was een schot in de roos omdat er telkens weer echt wel talent en potentie op het podium te vinden was. De formule is voor herhaling vatbaar. Uiteindelijk werd Tiny Legs Tim de winnaar van deze wedstrijd. Eens iets uit proberen, ook daarvoor is er ruimte op het Paulusplein. Die avond vind ik dan ook één van mijn favoriete saxofonisten terug op het podium: Ambroos De Schepper. Samen met broer Florian vormt hij de spil van Bendetuupe. Het wordt een folkfeestje waarbij men toch niet helemaal kan verstoppen dat het hier om een gelegenheidsgroep gaat. De pauzes tussen de nummers breken af en toe het ritme van het optreden. Dit neemt echter niet weg dat ik het zeker boven de middelmaat vind en zelfs vind dat enkele groepen van de nieuwe lichting er een voorbeeld mogen aan nemen.

Dag 6 ‘De volgende keer dat ik slaap is het in mijn eigen bed’ flitst er door mijn hoofd wanneer ik wakker wordt. Paulusfeesten dag 6. Ik ben blij met de gratis koffie en later ook met het aperitief, inclusief aperitiefhapjes, die mij door ‘de dekens’ van het plein wordt aangeboden. Er is dit jaar geen enkele van de buurtbewoners aan mijn tafel komen klagen en daar mag al eens op geklonken worden.

Ik eindig veel later die dag op het Paulusplein in schoonheid: Kathleen Vandenhoudt. Ik hou van haar stem en hoe ze de emoties in haar songs in die stem laat doorklinken. Vandenhoudt is pure emotie, is singer-songwriters kunst ‘pur sang’. Daarom heeft ze dan ook terecht haar plaats in de rij van de betere singer-songwriters van ons landje. Ze heeft een nieuwe cd uit en die zou een mens eigenlijk in huis moeten hebben.

Een mens kan maar moeilijk beschrijven aan de buitenwereld welk ‘wij’-gevoel ik telkens terug ervaar wanneer ik op de Paulusfeesten werk. Laat ik het hier op houden: voor een week zijn we allemaal één grote familie.


Er is wel wat wind maar de zon schijnt wanneer ik de vrijdagmorgen het festivalterrein van Deerlycke Folk met volgeladen camionette oprij. Ik vind het een gunstig voorteken. Voor wie niet met het festival vertrouwd is valt het zeker niet op maar de anciens zoals ik merken direct dat er hier en daar is gedowngraded. Ik voel ook het besef bij de medewerkers dat het er op of er onder is dit jaar. Ik kijk nog eens naar de zon en vind ‘er onder’ geen optie al besef ik ook wel dat met de toegangsprijs in voorverkoop te halveren Rik en zijn ploeg een risico hebben genomen. In no-time blijk te zijn opgezet in de kleine tent wat mij ruimschoots de tijd geeft om over het terrein te flaneren. Aangezien ik met hetzelfde materiaal als in Oostende kan werken scheelt het een slok op een borrel om de geluidsinstallatie af te stellen. Ik vind Bryzze een ‘keitoffe pé’ omdat hij mij ook van de nodige software voor dit alles heeft voorzien.

Ook al doe ik normaal enkel de kleine tent, naar jaarlijkse traditie mix ik de eerste groep de vrijdag in de grote tent. Dit jaar valt de eer aan Triple-X om het festival te openen. De optelsom van het aanwezige talent staat in ieder geval borg voor een goed concert. Toch mis ik een beetje van de magie die hun optreden had tijden geleden op het Boombalfestival. Ik wijt het aan het feit dat ze nu moeten openen en het bezoekersaantal nog niet in volledig getale aanwezig is op dit uur van de dag. Nu, openen is meestal geen pretje maar toch staat de groep er. Het feit dat een groep als Triple-X als opener gepland staat was al een eerste indicatie van het hoog niveau van de editie 2011.

Wanneer de David Munnelly Band een uur later het podium inneemt is de tent, in tegenstelling tot bij Triple-X, wel al aardig volgelopen. (Aardigheidje voor mij is het feit dat ze mij gevraagd hebben om hen te mixen.) Zelden heb ik een op een stoel gezeten accordeonist zo zijn energie weten overbrengen op het publiek. Man, man, man …. Het was duidelijk dat de groep genoot van het spelen en in geen tijd sloeg die vonk dan ook over naar het publiek. Komt daar bij dat Munnelly zich heeft weten te omringen met echte klasbakken met voorop zijn broer Kieran op fluit, bodhran en zang. Dat de groep al een tijdje op tour is vertaalt zich in een geoliede machine die over het publiek walst en waarbij het publiek mee aan boord wordt genomen. We zijn pas aan de tweede groep en hebben al direct een hoogtepunt op Deerlycke. Dan weet een mens het: de afwezigen hebben ongelijk.

De laatste groep van de avond is mij onbekend: As de trefle. Ze zijn de eerste van de vier Franse groepen die er dat weekend zijn gepland. Het wordt een pop-folk optreden die ska niet schuwt en ik vind dat het ook goede teksten zijn. De mix van dit alles zorgt dan ook voor een ambiance in de tent waarbij de Guinness nog beter gaat smaken. DJ Bertrand trok de lijn van de ambiance verder door tot in de late uurtjes.

Dag twee en ik geloof met moeite mijn eigen ogen: volk, volk, volk, volk ….. Toen ik als eerste die morgen was gaan ontbijten in de kinderboerderij was er nog niets dat deed vermoeden dat het ‘volle bak’ zou worden in de namiddag. Maar kijk, ik zie hopen kinderen, families, jonge gasten, jonge meisjes, ervaren folk-rotten, minder jonge gasten en minder jonge meisjes allemaal broederlijk verenigd op de festival weide en in de tenten. De kleine tent wordt het eerste deel van de namiddag voorbehouden aan allerhande kinderactiviteiten waarvan die van ’t Kliekske de belangrijkste en plezantste bleek. Voor kinderen is Herman Dewit een sterk verbeterde versie van nonkel Bob. Hij leert kinderen geen gitaar spelen maar laat ze spelen op instrumenten die ze zelf hebben gemaakt. Daarbij verstaat hij de kunst om tegelijk kinderen en volwassen te boeien. Herman is een grote mijnheer en heeft zijn plaats in mijn hart, zijn woorden voor mij op het eind van het optreden zal ik blijven koesteren.

Na het optreden van ’t Kliekske bots ik op 2 zenuwpezen die Frans blijken te  praten. Na het handjes schudden weet ik dat ik met Castanha éVinovèl te maken heb. Ze willen zo vlug mogelijk het podium op. Beide heren hebben er in eerste instantie duidelijk geen goed oog in of het allemaal wel goed zal klinken. Bij het inregelen van de monitors zie ik ze zo kalmeren, wanneer ik daarna hun valies/kick en draailier volgens hun wensen kan doen klinken is het ijs helemaal ontdooid en hebben ze eindelijk iets van zuiderse Fransen. Tijdens het concert wordt duidelijk dat je als danser niet direct een egale vloer moet hebben om je uit te leven: op weidegras gaat dit ook. De muziek die de twee Fransen uit hun draailier en accordeon toveren is dan ook zeer aanstekelijk. Terwijl ik alles bekijk en aanhoor weet ik één ding zeker: op het Boombalfestival is deze combinatie een gegarandeerde hit. Dit is dansfolk met een groot kwaliteitslabel en dat daarbij nog gezongen wordt ook vind ik wel fijn. De tent is dan ook netjes verdeeld in mensen die dansen en mensen die rechtstaand of op een stoel, samen, van de muziek genieten. Op Deerlycke is er duidelijk geen dansmaffia.

Na het optreden van de Franse vrienden (ja, het was van ‘mon ami Dries’) haast ik mij naar de grote tent want ik wil zoveel, als mogelijk, meepikken van Seth Lakeman. Ik vind het ongelooflijk dat ze er in Deerlycke in zijn geslaagd om deze act naar België te krijgen. Je moet immers weten dat ze aan de andere kant van Het Kanaal gewoon al enkele tijd storm lopen voor deze man. Terecht, trouwens want het is een klasbak. Ik ben er van overtuigd dat, wanneer je ze, aan de andere kant van Het Kanaal zou vertellen dat je voor amper 10€ naar Seth Lakeman bent wezen kijken op een festival ze je amper zullen geloven. Drie van zijn nummers zitten in de top 10 van meest gespeelde nummers op mijn I-tunes, je mag mij dan ook een zeker fangehalte toeschrijven. Ik onthoud mij dan ook van alle commentaar, het zou de fan zijn die spreekt en mijn aanwezigheid was echt wel te beperkt. Maar als Lieve haar foto’s zal ontwikkeld/geprocest hebben ben ik er van overtuigd dat beelden wel voor zich zullen spreken.

La Mal Coiffée hebben hun eigen geluidstechnieker mee waardoor ik nagenoeg het ganse optreden onbekommerd kan genieten van hun polyfonische samenzang. Ik vond het een hartverwarmde ervaring met enorm veel positieve vibes. Zang is ons oer instrument en wanneer er vijf getalenteerde dames op het podium staan krijgt het iets magisch. Het publiek was als van zelf gedisciplineerd: stil tijdens de nummers en laaiend enthousiast tussen de nummers door. Terug een schot in de roos van Rik en zijn ploeg. Het optreden loopt uit maar dit vind ik niet erg, ook al mis ik daardoor een groot stuk van The Chair wat op zich dan wel weer jammer is. The Chair is een feestje aan het bouwen wanneer ik de tent binnenstap waarbij ze het publiek duidelijk op de hand hebben. Ik vind dat er nog beter wordt geconcerteerd dan bij hun vorige passage, het vormt het ideale klankenpallet bij het genieten van enkele wel verdiende pinten.

DJ Bob kleurt de muziek in wanneer ik mijn materiaal afbreek, iets wat mij meer tijd kost dan verwacht. De backstage ligt er verlaten bij en de bar is al gesloten wanneer ik met alles klaar ben. Ook dit heeft een positieve kant, ik rij gegarandeerd nuchter naar huis.

Deerlycke Folk was een weekend met kwalitatief hoogstaande folkmuziek en zekere één van de betere edities. Ik hoop dan ook van ganser harte dat dit festival zijn 20 jarig jubileum haalt, en nog vele jaren erna. Op naar 2012 is daarbij een eerste stap.



De zon uit Deerlijk heeft geen afspraak met Lovendegem, zoveel is duidelijk wanneer ik door de modder ploeter. Lovendegem, dan moet dit het Boombalfestival zijn. Ik prijs mij een gelukkig mens: ik werk in augustus op 3 evenementen waar ik graag kom werken. Het Boombalfestival is daarbij het laatste in de rij.

In een oogopslag heb ik gezien dat de danstempels groter zijn dan de voorbije jaren en er ook steviger dansvloeren liggen. Het organisatie team scoort alvast daar één punt maar niet alleen daar: er zijn ook de kleine details waar er verbeteringen zijn aangebracht zo is de eetruimte in de backstage aangekleed als een volwaardig restaurant, de grote concerttent ruimer en hoger aan de zijkant iets wat het geluid alleen maar ten goede komt, er is een ruimer aanbod van eten en snacks op de weide, …

Deze hoogmis van de dansfolk gaat dit jaar haar zesde editie in en al is de zon niet direct van de partij dan is de immer goede sfeer dat wel.
Een groot deel van de namen is mij totaal onbekend wanneer ik het programma door neem. Ja, Parasol en Naragonia zijn er terug, er zijn nu eenmaal groepen waar je niet om heen kan. Sakura, Djerald, Levan, Hot Griselda ken ik ook nog maar voor de rest een hoop onbekend volk. Het is duidelijk dat men bij het programmeren zijn best heeft gedaan om andere horizonten te gaan verkennen. Het zal er later toe bijdragen dat ik op geen enkel moment tijdens het festival zal overvallen worden door het ‘Same song just different band’ gevoel. Toegegeven, het is ooit al anders geweest. Het zorgt er ook voor dat de dansers nieuwe melodieën krijgen om hun mazurka’s, walsen, andro’s, tovercirkels, anterdro’s, … te dansen. Op één moment leert een ganse tent zelfs een totale nieuwe dans aan, ik vind het zo hilarisch en tegelijkertijd kenschetsend voor de goede sfeer dat ik hier een link plaats voor al wie deze dans wil aanleren. Het is het duo Brotto-Lopez die voor de muziek en veel meer zorgt: http://youtube/MiMimE_QwAs Enjoy!!!

Andere hoogtepunten voor mij waren: Caravana inclusief hun waterpercussie, Levan van over de taalgrens, Rhizottome die dreef op een superieure sax en strak ondersteunende accordeon, Cecillia met een draailier die eigenzinnige kanten uitging, JJ and the Waterman het zoveelste geslaagd project van Wouter Vandenabeele waarin hij klasbakken als Lotte Remmen (viool), Naomi Vercauteren (viool), Jeroen Geerinck (gitaar) en Sara Salverius (accordeon) rond zich heeft weten te vergaren. Het werd een meer dan genietbaar concert met de drie violen in een hoofdrol.

Maar de groep waarbij ik het meest heb genoten is Sakura. Het zijn al een tijdje niet meer de gibberende pubers zoals ik hen in hun beginperiode heb leren kennen. Nu hebben ze ook een meer dan volwaardige set, die, professioneel wordt gebracht. Het genieten ligt hem vooral bij het zien van de evolutie die deze groep heeft doorgemaakt. Geslaagd cum laude en klaar voor de wereld.

Van alle BBF die ik al meemaakte was deze met stip de beste. Ik steun daarbij niet enkel op mijn eigen ervaringen maar ook op de positieve feedback die ik betreffende de Clubtent kreeg waar er plaats werd gemaakt voor echte luisterconcerten.

Een dikke pluim ook voor ‘de Mama’s die ieder jaar opnieuw zorgen voor ons eten en de juiste sfeer backstage. Het zijn ware rotsen in de branding.



Midden september, normaal sluit ik het festivalseizoen nu af op Leffinge Leuren maar dit jaar is dit niet het geval. Nee, ik zit in De Leest in Izegem. Je zou je kunnen afvragen wat een mens daar te zoeken heeft, je zou dit inderdaad kunnen. Toch heb ik een heel goede reden om daar te zijn: De eerste cd van Gravel Unit wordt aan het publiek voorgesteld en ik heb de eer, ja wel de eer, om dat concert te mixen. Ik ben de Paddies in hun vorige gedaante wat uit het oog verloren maar in hun nieuwe gedaante lijken ze op geen honderd jaar meer op Paddy Murphy’s Wife die ik nog uit het begin van mijn Anveld periode ken. Voor een verslag van het optreden verwijs ik graag naar het concert verslag van Twan. Alles op en rond deze cd-voorstelling was voor mij de ideale manier om deze zomer af te sluiten.



(Mr Wolf)
21/09/2011 06:46

Bookmark and Share
© folkroddels.be
reacties
Ja ja, strooi maar zout in de wonde. Allemaal festivals die ik graag had willen meepikken, ware het niet dat een virus daar anders over heeft beslist.

Jĺk, 27/09/2011 20:39 (26371) - top
voeg commentaar toe... (disclaimer)

Folkroddels Radio
bijschrift
  • I
  • streek: Niet doorgegeven
  • I
  • datum:
  • I
  • genre(s):
    • Bal
    • Lage Landen
    • Keltisch (UK/Ierland)
    • Bretoens
    • Scandinavisch
    • Pan-Europees
    • Pagan
    • Poppy Folk
    • Wereldmuziek
    • Americana
    • Singer-songwriter
    • Blues
    • Dans
  • I
  • website:
  • I
  • email:
  • I
  • aantal malen gelezen: 1838
  • I
  • artnr: 48073
    redactie
  • I
  • wijzig artikel
  • I
  • upload foto
    verwante artikels
    mail
    Mail dit artikel naar een vriend...
    Recentste Opinie 
    achterklap
    Mooie videoclip van deze plaat op https://www.youtube.com/watch?v=K1REDX8kMyk ...

    Hallo, Op zondag 25 februari 2018, vanaf 14u, hommage-optreden aan John Lundström in Den Beulebak te...

    Welkom op Sonamos Latinoamerica dan: http://www.folkroddels.be/artikels/53204.html
    ...


    snelnieuws
  • I
  • SELITSIANI REBETIKO TRIO
  • I
  • CONSTANZA GUZMAN-OSMAN MARTINS-JONATHAN DE NECK
  • I
  • TCHA LIMBERGER TRIO
  • I
  • FABRICE DE GRAEF & VALENTINA ANGELINI: MEDITATION
  • I
  • Kepa Junkera & Sorginak in Izegem
  • I
  • Wim speelt " na de oorlog"
  • I
  • ALIREZA GHORBANI
  • I
  • LAS HERMANAS CARONNI
  • I
  • GRUPO PIMENTÓN
  • I
  • SADIG & LUIZ "REUNIÓN" (+ MISTERY GUEST)
  • I
  • BRIGHT BRIDGES & TCHA LIMBERGER // ISTANBUL EKSPRE
  • I
  • İNCESAZ // ISTANBUL EKSPRES
  • I
  • DERYA YILDIRIM & GRUP ŞİMŞEK ++ GAY
  • I
  • KALBEN ++ GÖKSEL // ISTANBUL EKSPRES
  • I
  • Istanbul Ekspres festival
  • I
  • EDA BABA ++ CAN BONOMO // ISTANBUL EKSPRES
  • I
  • MUSTAFA TEKIR & VRIENDEN
  • I
  • AMIR ELSAFFAR'S RIVERS OF SOUND
  • I
  • FEMALE VOICES
  • I
  • LOOKING FOR OUM KULTHUM
  • I
  • ABIR NASRAOUI SINGS OUM KALTHOUM
  • I
  • JAWA MANLA & MODAR SALAMA
  • I
  • JIRAAN 2018
  • I
  • FARAN FLAD - 10 YEARS GROOT JUBILEUMCONCERT ft. Th
  • I
  • THE OLYMPICS Imagine a Paradise …
  • I
  • TÉLAMURÉ Tarantella Roots
  • I
  • MISTURA DE MARES Brazil, Argentina, Spain,Portugal
  • I
  • BERT CORNELIS: SITAR & FABRICE DE GRAEF: BANSURI
  • I
  • Abu
  • I
  • Gravel Unit
  • I
  • BrĂĽder nicht schiessen! - Duwoh
  • I
  • Jaune toujours – Europeana
  • I
  • O CLUBE DO CHORO DE BRUXELAS INVITE NILSON MOREIRA
  • I
  • Jonas Meersmans vrijdag 26 oktober Arenberg A'pen
  • I
  • MARTIN NERI NOSOTROS- ARGENTINA
    © Folkroddels.be 2005 - Contact - Redactie - Disclamer - Webdesign - Sitemap

    des: Arban