Toen eind jaren ’90 de ‘New Flemish Folkboom’ losbarstte was TROISSOEUR al een buitenbeentje. Ze speelden noch scottishen noch bourreekes, ook geen Ierse muziek. En hoewel donker, was hun muziek bezwaarlijk Scandinavisch te noemen. Ze werden vanwege hun instrumenten (viool, accordeon, gitaar en contrabas) door de ‘kenners’ weliswaar in het folkhokje geduwd, maar voelden zich daar niet zo thuis. Ze wilden gewoon muziek maken. Hun muziek. En dat dit noch folk noch jazz noch pop noch klassiek was, dat kon hun geen barst schelen.

Ons trouwens ook niet. We vonden het fantastisch. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we toen nog maar pas via een intensieve folkbehandeling afgekickt waren van een jarenlange gothicverslaving, dus waren hun Danteske klanktapijten een welkome afwisseling bij de meer gangbare vrolijke deuntjes. Ik herinner me ook nog dat we ons toen afvroegen wanneer ze nu eindelijk eens een debuutplaat  zouden opnemen. Jaren hebben we moeten wachten. Die mannen van Troissoeur laten de nummers immers graag een poosje rijpen. Gelukkig was de debuutplaat (die vier jaar geleden uitkwam) het wachten meer dan waard. Hoe vaak hebben we de lichten niet gedimd om niet afgeleid te worden bij het savoureren van deze prachtmuziek!

Nu vier jaar later herhaalt het verhaal zich opnieuw. De groep toerde al weer meer dan een jaar rond met nieuw materiaal zonder het op plaat te persen. ‘De songs moesten eerst nog tot wasdom komen’, zo stelden ze. In het voorjaar zagen we ze nog in de Gentse Handelsbeurs. We waren zwaar onder de indruk. Bij het beluisteren van hun muziek ga je onvermijdelijk wegdromen. Dat is trouwens één van de redenen waarom de groep meestal in een onverstaanbaar brabbeltaaltje zingt. Dat verhoogt enkel maar de betrokkenheid en verbeelding van de toehoorder. De vergelijking met abstracte schilderkunst gaat hier goed op.  We zagen Troissoeur toen ook voor het eerst optreden onder begeleiding van videoprojecties. Die zijn weliswaar niet abstract, maar zijn wel zo gekozen dat ze nog extra bijdragen aan de tranceverwekkende sfeer. Je kunt je niet voorstellen hoe fascinerend openbarstende aarde, cactussen en de wieltjes van winkelkarretjes plots worden. Muzikaal was er wel een duidelijke evolutie zichtbaar met hun vroegere werk: de elektronica had zijn intrede genomen.

Op het folkfestival van Dranouter stond Troissoeur zowaar op het hoofdpodium. Ik moet eerlijk bekennen dat ik mijn hart vasthield. Zelf ben ik zoals je misschien al merkte zware fan van de groep, maar echt toegankelijk kun je hen toch niet noemen. Het wonder geschiedde echter. Het jonge volkje was dol op deze muziek. Wellicht werd het publiek al voldoende voorbereid door groepen als DAAN of OZARK HENRY? In elk geval, de jongens van Troissoeur werden met applaus en positieve perskritieken overladen.

Intussen brachten ze ook hun tweede album uit. De naam ‘3S’ is geïnspireerd op hun logo. Ze werkten samen met niemand minder dan Daniel B. De New-Wavers onder ons kennen die ongetwijfeld nog vanwege zijn FRONT 242-verleden (de Belgische groep die mee de Electronic Body Music uitvond). Dat verklaart natuurlijk de vele elektronische bijgeluidjes en effecten op de plaat. In de nationale pers konden we lezen hoe uitzonderlijk deze clash van muziekculturen is. Welnu, op zich vind ik dit niet zo uitzonderlijk. Ik zou zelfs meer zeggen, het is al een hele poos schering en inslag in zo goed als alle muziekgenres. Zowel U2 als Madonna werkten samen met Howie B. Thom Yorke van RADIOHEAD maakte een prachtige plaat samen met DJ Shadow. De jazztrompettist Toshinoro Kondo liet zich ritmisch begeleiden door DJ Crush. En binnen de folk- en wereldmuziek kunnen we ook nog tientallen voorbeelden aanhalen. De tripfolk van BAZAR BLÅ. OI-VA-VOI die klezmerlounge maakt. Franse draailiermodernisten. Tangotechno met LE GOTAN PROJECT… Stuk voor stuk geslaagde combinaties van akoestische muziek met elektronica.

Mijn stelling is dan ook dat de muziek van Troissoeur niet uitzonderlijk is door de clash van muziekculturen, maar integendeel uitzonderlijk is doordat het helemaal niet klinkt alsof er een clash plaatsvindt. Op geen enkel moment heb ik het gevoel gehad van ‘dit is techno met een viool’ of ‘dit is tripfolk’. Neen, ze creëren gewoon een volledig nieuw muziekuniversum zonder grenzen. Zelf bestempelen ze het met de contradictio in terminis ‘Acoustic Ambient’. Veel belangrijker dan welke instrumenten gebruikt worden, zijn de sferen die opgewekt worden. Verdriet, eenzaamheid, woede, opwinding, een enkele maal zelfs vreugde. Soms fluisterende New Age soundscapes, dan weer Pink Floydiaanse bombast of krijsende snaren. Binnen de folk valt hun muziek nog het best te vergelijken met de Finse accordeon-modernist Kimmo Pohjonen of met de Deense experimenteerders van UNDER BYEN.

Wat mij betreft staat er slechts één minder goed nummer op dit album. Niet toevallig is het de radiovriendelijke single ‘Curoon’. Werd dit ingefluisterd door de platenmaatschappij? Absolute hoogtepunten zijn er te over: ‘Little Dole’, ‘Sano m’ame’, ‘No one amo’ en het 17 minuten durende ‘Paving’.

Ik hoop van ganser harte dat TROISSOEUR ook in het buitenland erkenning vindt. Ze verdienen het echt.

Klik hier om deze CD te bestellen in Den Appel. Hij wordt je dan gewoon opgestuurd, samen met een overschrijvingsformulier.