Van Christy Moore kan je veel dingen zeggen, maar niet dat hij je niet in de koude kleren kruipt. Eens het licht uitgaat in Oud België voel je al het kippenvel al omhoog komen. Je kan een speld horen vallen tijdens de openingsnummers van de twee troubadours. Maar Christy Moore is niet alleen de man van de waterige ogen: hij weet wanneer het tijd is om je hart te breken en wanneer je het op een gezellig samenzingen mag zetten en zelfs – omdat ook dat wel eens mag – goed kan gaan brullen. Een roetsjbaan van emoties, zo kan je het optreden van vrijdagvond in Brussel nog het best omschrijven.

Voor wie niet met het oeuvre van Moore bekend zou zijn: hoewel Moore zeker geen onverdienstelijke songsmid is, bestaat zijn grootste talent er toch in de andermans songs naar zijn hand en het hart van  z’n luisteraars te zetten. Met een lach, een traan, een kwinkslag en een uithaal naar de banken, de bazen en iedereen die aan je zakken zit. Met op vrijdag een speciale vermelding voor het prachtige Beeswing van Richard Thompson waarmee hij de volledige zaal nog voorbij de gewijde stilte kreeg die tijdens het volledige concert heerste. Andere hoogtepunten waren het te verwachten Lisdoonvarna (over een festival in Ierland), Viva la Quinta Brigada (over het Ierse aandeel in de strijd tegen Franco) en natuurlijk Black is the Colour (over luduvudu), dat hij inzette met een niet geheel onterecht ‘omdat we het duidelijk leuker vinden als we kunnen meezingen’.

In tegenstelling tot z’n optreden op Dranouter zes jaar geleden was er in de AB wel plaats voor interactie met het publiek. De setlist werd deels bepaald vanuit de zaal en de kinderen die mee kwamen met papa en mama (of opa en oma ondertussen?) kregen wat extra aandacht. Dat alles en de houding van de twee vrienden op het podium maakten dat 7 oktober 2011 voor alle aanwezigen in de zaal een avond om nooit meer te vergeten werd. An ordinary man? Ik dacht het niet…