OPENINGSAVOND BRUGGES FESTIVAL # 25 in de Brugse Stadsschouwburg op donderdag 10 november 2011: 'Janine MAUNDER en Guo YUE & Joji HIROTA & The TAIKO DRUMMERS: artistiek was de aftrap van BF2011 alvast geslaagd... Het publiek laat het afweten...' (kortere versie gepubliceerd op www.moonartgallery.be op 11/11/11)

Beschamend weinig volk op de eerste avond van Brugges Festival 2011. Wat een feesteditie moet worden - het gebeuren blaast 25 kaarsjes uit - begon dus in mineur. Werk aan de winkel voor Jo Van Driessche en de ploeg van Rembetika en het Cultuurcentrum Brugge, maar de vraag of de formule opnieuw moet bekeken worden, is nu niet aan de orde: eerst deze BF in schoonheid afwerken, stelt Jo, nog immer fier op zijn geesteskind. Want aan de schoonheid van de artiesten zal het niet liggen: Guo Yue & Joji Hirota maakten er zoals verwacht een schitterende apotheose van, maar de publieksprijs gaat allicht naar Janine Maunder, die zich als singer-songwriter profileerde in een afwisselende set.

Janine is al elf jaar het gezicht van NAKED RAVEN, populaire Australische band die ook in Duitsland ontzettend goed scoort. Maar ze is duidelijk meer dan een goed uitziende zangeres. Ze had al eens een cd onder eigen naam gemaakt, 'Safer Not To Speak' (1998/9), maar de nieuwe 'Blink' is bepaald ambitieus. De mensen die haar daarbij hielpen had ze uit Melbourne meegebracht, vertrouwd volk dus: Phil Butson, producer van 'Blink', collega singer-songwriter en (akoestisch) gitarist, Chris Butson tweede stem en David Carr (elektrische gitaar en bas), die haar op haar eerste cd begeleidde. Zijzelf hield het op keyboards en enkele keren bespeelde ze kundig de Steinway.

Maunder gaf een erg ontspannen indruk. De omgeving zal zeker een rol gespeeld hebben: ze was duidelijk in haar nopjes met de Brugse sight seeing en met de eerbiedwaardige aanblik van de Brugse Stadsschouwburg. Ze was haar passage met Naked Raven in 2005 niet vergeten. Bovendien was dit het laatste optreden in een lange toer die in Berlijn begon met een repetitie. Etherische schoonheid met opener 'Starlight', waarin de glasheldere, dragende stem van Maunder volledig tot haar recht kwam en de twee gitaristen meteen hun visitekaartje afleverden, maar wie op basis daarvan een optreden à la Enya of Loreena McKennitt verwachtte, kreeg lik op stuk met de lekker swingende eerste single 'Bad Dream'. Geen moeite bleek te veel om het optreden meer swing te geven. Omdat ze zich geen drummer kon veroorloven had ze in Berlijn op de vlooienmarkt voor 15 euro een prehistorische ritmebox aangeschaft. Die had ze meteen 'Archie' gedoopt en Archie kweet zich twee nummers van zijn ritmische taak!

Is de muziek bijwijlen toch vrij ernstig van toon, dan bieden de lichtvoetige commentaren passend tegengewicht. Zowat geheel 'Blink' passeerde de revue met 'Something Out Of Nothing', 'Beautiful Life' (dat je van site kon downloaden als mp3), een opvallend fraai 'Josephine' (met Archie!), 'Just A Thought' en het voor een vriendin met de verkeerde vriend gepende 'Secret' (mooi stukje keyboard in Supertramp stijl en nogmaals met Archie in steun) Ook één van de bekendste nummers van Naked Raven kwam aan bod: 'Grand' speelde ze passend op de grand piano. Hoogtepunt van dit optreden was voor ons 'Fall' (uit de eerste cd) Enkel David begeleidde haar, terwijl hij de meest verrassende akkoorden aaneenreeg. Janines heerlijke zangpartij en de ruimtelijke gitaarklank maakten van 'Fall' een kippenvelmoment. Na het concert bleek Maunder, altijd bereid tot een woordje, zelf tevreden dat ze die song had toegevoegd aan de setlist. Onze conclusie is uitgesproken. Prachtige zangstem en prima begeleiding. Dat is al veel. Maar het was de kwaliteit van haar songs en haar présence die het verschil maakten. Wat zegt men alweer van de afwezigen?

Door een kwarteeuw Brugges Festival loopt één rode draad: Chinese bamboefluitspeler Guo Yue. Jo ving hem op na zijn akelige avonturen in eigen land. Dat is ie niet vergeten. Hij trad op met zijn broer als de GUO BROTHERS op het allereerste (echte) Brugges Festival in 1988. Hij trad op in 1992 en 1996. Japans meester-slagwerker Joji Hirota trad hier ook vele malen aan in diverse configuraties, met Peter Lockett in het TAIKO TO TABLA project (1998 en 1999) of met zijn TAIKO DRUMMERS (2004 en 2007) In 2002 traden Guo en Joji hier ook samen op. Dat concert was toen uitverkocht, maar Brugge was op dat moment Culturele Hoofdstad van Europa, samen met Salamanca. De impressie die ze toen maakten, is ook die van nu. Hun occasionele samengaan straalt wederzijds respect en bewondering uit.

Vuurwerk in de introductie met Joji aan zijn uitgebreide set, Yukiko op de gewone drums (zij was hier al eerder, menen we ons te herinneren) en Keisuke Morimoto op de grote trom. Die twee zouden trouwens nog switchen van instrumentarium in de loop van het concert, want ondanks de krachtpatserij doet de jongedame in niets onder voor de heren. Taiko drummers zien niet op een letertje zweet min of meer. Denk aan KODO (dat hier in 1996 optrad... We vragen ons nog steeds af hoe de immense 'daiko' trom toen op en van toneel is geraakt...) Je vergaapt je telkens weer aan het moordende tempo, het perfect synchroon spelen van complexe patronen en de pure fysieke inspanning, de dwangarbieders van de scene!

Dan is Guo de andere wereld: hij speelt meteen daarna solo het breekbare 'Mother And Son', dat hij componeerde voor zijn moeder die haar spraak verloor door de folteringen tijdens de Chinese revolutie. Hij draagt de melodie op aan haar en alle slachtoffers. Het valt op hoe de zalige, gedragen melodieën op het einde telkens overgaan in een virtuoos coda. In 'Mountain Path' vervoegt Joji zijn Japanse makker op de shakuhachi fluit, waar hij overigens ook les in geeft. Joji is méér dan slagwerker. Joji's deun beschrijft het mooie Japanse berglandschap. Na weer een gespierd stuk percussie, waarin Joji in een lange solo demonstreert waarom hij de titel van meester percussionist draagt, steelt Guo de show door vooraan te komen staan en zonder micro duiding te geven: 'Dat doe ik omdat jullie niet met zovelen zijn'. In zijn aandoenlijk Engels geeft hij uitleg over een prachtige witte fluit ('like ice!'), zo waardevol dat hij ze in een apart houten kistje bijhoudt en ermee gaat slapen. Met haar hoge tonen symboliseert zij de hemel. Ook de donkere bamboefluit met een diepere, aardse klank heeft haar sociale belang: ze wordt langsheen een groot meer in de zuidelijke en volgens Guo beeldschone Yunnan provincie gebruikt als... communicatiemiddel tussen mensen die mekaar niet eens kennen. Guo legt de link met chatten op internet!

Hirota brengt solo een verfijnde compositie ('The Gate') die aantoont dat je met deze percussie ook muziek kan maken zonder als een geweldenaar te keer te gaan. Meesterlijke sfeerschepping. In 'Horses' spelen de vier samen. In het idyllische deel voert Guo de boventoon, maar dan gaan de grazende paarden in de steppen van Mongolië aan de haal. Die 'stampede' is vanzelfsprekend voor de slagwerkers gesneden koek. Ook in 'Harvest' werkt dit clair-obscur procédé wonderwel. Het enthousiasme van het publiek zorgt ervoor dat er nog een bisnummer af kan. Artistiek is de aftrap van BF2011 alvast geslaagd, nu nog volk! (11 11 11; update 14 11 11)