TINY LEGS TIM, One Man Blues, TLT Productions (eigen beheer)

(www.tinylegstim.com; tinylegstim@gmail.com)
 

Tiny Legs Tims, het alter ego van Tim De Graeve, bracht in 2010 de vijf song EP ‘They Say Small Birds Don’t Fly Too High’ uit, drie eigen songs en twee versies van bluesklassiekers. Het was een opvallend visitekaartje (een beklijvende uitvoering van 'Sitting On Top Of The World') maar tekende ook de krijtlijnen uit voor een eerste full cd. Je mag Tim, nog altijd een twintiger, gerust een survivor noemen. Een ernstige ziekte legde een tiental jaar geleden een hypotheek op zijn toekomst, maar hij kroop na een lange strijd uit dat diepe dal en is daar gelouterd en gesterkt uit gekomen, tevens met, zoals Anglofonen dat zo raak typeren, 'sense of purpose': hij weet waar hij heen wil. Op de nieuwe 'One Man Blues' serveert hij ons dertien eigen songs, plus 'Ramblin' On My Mind' dat op naam staat van Robert Johnson. Da's indicatief voor de richting die Tim uitgaat, de country blues van voor de tweede wereldoorlog: rauwe, hees, tedere stem met gitaar, harp en voetstomp, en verder niets in de zakken of in de mouwen. De typische spelpatronen en zinswendingen worden niet vermeden, zozeer dat wie niet vertrouwd is met het repertoire wel eens zou kunnen denken dat dit werk is uit een grijs verleden van intussen ruim zeventig jaar, of minstens een pastiche daarvan. Maar ver van ons om 'One Man Blues' te herleiden tot een stijloefening, want Tims gloedvolle teksten verwijzen meer dan eens naar de moeilijke tijden die hij doormaakte. 'Standing At The Crossroad' is een mooi voorbeeld: uiteraard denkt men bij die titel aan de klassieker van Robert Johnson, maar de 'pillendoos' en 'ambulance' verwijzen naar een ànder soort duivel. Tim heeft geen moeite om de luisteraar te overtuigen dat hij het meent. En wie de man aan het werk zag, weet wat voor een dynamiek en dynamiet er in dit tere lijf zit. Hij kan gerust de vergelijking doorstaan met erkende blues solisten als Bjørn Berge of Tim Lothar Petersen. Alles werd in één take opgenomen en we zouden wel eens willen weten welk voorhistorisch jaartal er op de oude versterker te lezen staat. Dit is dus zo live en onbespoten als het in een studio (een Gentse villa eigenlijk) maar kan wezen.

Antoine Légat (30 12 11)