Geneviève LALOY, Bleue, Victorie Music 279 241-5 (Universal Music France) ( www.genevievelaloy.be )

Er schort wat aan de noord-zuidverbinding... en dan hebben we 't niet over de spoorwegen in Brussel. Wat er bij onze zuidelijke landgenoten gebeurt, is ons al te weinig bekend. Da's spijtig, want mogelijk ligt dat mee aan de basis van bepaalde vermijdbare strubbelingen, die men dan als 'communautair' betitelt, terwijl ze net niét 'communautair' zijn. Het spreekwoord 'onbekend maakt onbemind' is niet zonder grond. Wat meer wederzijdse kennis zou veel overbodige misverstanden en vooroordelen uit de weg ruimen, vooraleer men een échte discussie kan aangaan. Maar ho, halt, we zijn hier niet om moraal te ridderen. Hoe staat het met de muzikale noord-zuid connectie? Op muziekvlak valt het allemaal wel mee, zegt men, toch in de folk. Maar zelfgenoegzaamheid maakt ook deel uit van het oorkussen van de duivel. Er gebeuren op melomaan vlak vele leuke dingen au sud du pays en het zou zonde zijn die over het hoofd te zien!

Voor één keer hebben we het dan niet over het Luikse Home Records, al zitten we close met de te bespreken plaat. Het folk genegen Home Records is trouwens weer zeer actief deze laatste maanden met drie intrigerende werkstukken, die wel ver van de folk evolueren. Er was 'Postcards From Home' van PETER & THE LIONS (alias Pierre Léonard) met voor het label zeer atypische rock-pop. Zeer verscheiden en met 28 degelijke, goed ingespeelde songs ('21^st Century Blues', 'Back To Reality', 'Somebody's Crying', 'Heredity' mogen gehoord worden) gespreid over twee cd's toch wel een krachttoer, maar soms een beetje stereotiep... Het is al eens gedaan, dat gevoel. Het geheel andere uiterste is 'From Anastasia' van componist Renaud Lhoest, die samen met dirigent en projectleider Jean-Philippe Collard-Neven en vele vrienden het resultaat van tien jaar noeste arbeid inblikte, drie vaak etherisch mooie, soms filmische suites met een intro en een outro, je reinste kamermuziek waarin sporadisch en sober streepjes 'andere' klanken opduiken, van barok tot rock. Gecharmeerd zijn we door 'By A Tree' van Lylac, project van Amaury Massion (o.a. zanger bij de populaire Brusselse rockband MY TV IS DEAD, in Vlaanderen schier onbekend) en Franse celliste Thècle Joussaud. Amaury neemt alle stemmen en andere instrumenten voor zijn rekening. Zijn ietwat speciale stem leent zich voor de sobere, maar beslist niet krachtenloze 'less is more' songs, die af en toe tegen folk aanleunen en die Massion voorzag van geloofwaardige teksten. Bij voorbeeld het afsluitende 'Maybe' met prominente cavaquinho is een robijntje.

De Brusselse Geneviève Laloy bracht haar twee eerste cd's uit bij Home Records. Al heeft ze nog een ander leven, toch is ze van jongsaf al gericht op muziek. Ze was betrokken in allerlei (zang)projecten (als 'Méli-mélo' met Marie-Sophie Talbot), maar het komt in een stroomversnelling als ze haar neef, fluitist en saxofonist Philippe Laloy (TRICYCLE, TRACES, Karim Baggili...) onder de arm neemt en 'Si la terre...' uitbrengt, een kinderlijke plaat die ook grote mensen wonderwel aanspreekt. Het valt de vakmensen wel degelijk op: ze krijgt voor die cd, naast een rist andere prijzen, de 'Coup de coeur de l'Académie Charles Cros Printemps 2009' (de awards van deze Académie gelden zowat als de Franse Grammy's) De tweede 'Hirondelles' wordt eveneens overladen met lof, ook in de Vlaamse pers (op www.homerecords.be staan ze te lezen) Ze veranderde van label en nam 'Bleue' op, grotendeels met de 'oude' ploeg. Zo vinden we ditmaal niet die andere neef, Didier Laloy (diatonisch accordeon), maar wel Philippe Laloy (die ook weer de algemene leiding had, de arrangementen schreef en hier en daar de muziek aanleverde, en uiteraard meespeelde) en uit vele (vooral folk)bands bekende schone mensen als bassist Vincent Noiret (met Philippe in Tricycle), harmonicaspeler Thierry Crommen (twee maal schitterend!), percussionist Stephan Pougin, percussionist Osvaldo Hernandez-Napoles, celliste Kathy Adam en haar gezellen van vroeger en nu, Marie-Sophie Talbot (piano, zang) en Jacques Verhaegen (backings) Met de soms onverwacht complexe, op jazz geënte begeleiding zit het dan ook snor.

Eens te meer schreef Geneviève alle poëzie. Zoals de titel, de hoesfoto (oude prent klein meisje in zee aan het strand) en de foto achteraan het cd-boekje (familie op het strand) schijnen aan te geven heeft ze op 'Bleue' jeugdherinneringen verzameld. Die gaan alle richtingen uit, maar in vele blijkt de zee een rol te spelen. Het zijn doorgaans goeie herinneringen, poëtisch verwoord en met de nodige fantasie: 'Hors du temps' opent met een verhaal van veertig piraten die na 150 jaar rondzwerven stranden in Oostende. Een klein meisje doorprikt aan het eind de illusie. Stof tot nadenken! Eens te meer hebben de liedjes iets feeërieks, iets kinderlijks, al kan je ervan uitgaan dat een kind niet alles zal begrijpen waar ze het over heeft. Een liedje voor de eeuwigheid staat ook hier te pronken: 'Larmes' vertelt op zwierige muziek van de hand van Philippe Laloy alles wat je moet weten over tranen... en de cd titel krijgt een onverwachte alternatieve verklaring. Er is een mystery track: Geneviève herneemt het swingende en grappige 'Pôle Nord' met een kinderkoor.

Net toen we dit schreven vernamen we dat 'Bleue' opnieuw in de prijzen viel: de 'Coup de coeur de l'Académie Charles Cros Printemps 2012' werd haar deel. Niet dat het ons verwondert.

Antoine Légat (08 07 12)