En dat is het ook geworden, ondanks het feit dat nu juist die factor die de organisatie niet in de hand heeft, roet in het eten wou gooien. Maar de organisatoren hebben alert gereageerd. Het terrein is niet onder water gelopen, de parking is tijdig afgesloten om er voor te zorgen dat iedereen zoveel mogelijk zonder hulp weg kon, en de ambiance in de concerttenten was er niet minder om. Alleen het jammen ’s nachts heeft er wat van afgezien.

 

Muzikaal werd het weekend meteen sterk in gezet. Jamie Smith’s Mabon uit Wales bracht een pak Keltisch geïnspireerde muziek die er voor zorgde dat de sfeer er meteen in zat. Om praktische reden was de grote concerttent anders georiënteerd dan de voorbije jaren. Er was immers voor een van de groepen op zaterdag een diep podium nodig, en dan was niet mogelijk met de opstelling in de lengte van de tent. Het oogde wel mooi, alleen had je niet meer echt het gevoel mee op schoot te zitten met de artiesten (het podium moest immers ook hoger opgebouwd worden om iedereen toe te laten goed te kunnen zien). Dat vertaalde zich soms in meer geroezemoes bij de mensen die achteraan de tent stonden. Het bal op vrijdag werd verzorgd door Zlabya, die zorgden voor een iets meer jazzy toets dan we van de doorsnee balgroep gewoon zijn. Heel mooi en origineel, maar voor de minder ervaren danser niet altijd evident.

 

 

Op zaterdag en zondag waren er telkens 2 concerten in de kleine, akoestische concerttent. Het concept van de kleine akoestische tent blijft een voltreffer. Elke keer was het aanschuiven om een plaatsje te bemachtigen, en telkens moesten een pak mensen ontgoocheld worden, want “vol is vol” is de leuze. Het moet gezegd, de concerten in die tent waren ook van een hoogstaand niveau, en zuiver akoestisch. Op zaterdag was dit met MANdolinMAN, de groep die akoestisch zo mooi klinkt, met een Andries Boone in topvorm wat de bindteksten betreft en een kwartet dat het mooie repertorium op een inspirerende manier en vol plezier bracht. Tweede concert op zaterdag was het Gjovalin Nonaj Trio, dat we jammer genoeg gemist hebben.

 

Op zondag mocht Balacordes de spits afbijten. Deze groep, tot nu toe voornamelijk in het balmilieu gekend, speelde en mooi luisterconcert, interactief met het publiek dat duidelijk genoot van de muziek gebracht op 2 “fretless” snaarinstrumenten. Uitsmijter voor de zondag was het Bretoense trio Cocktail Diatonique, qua opzet vergelijkbaar met Tref, qua uitwerking toch nog wat anders. Zo hebben ze geen percussie, en spelen de drie mannen op instrumenten van verschillende bouwers. Het was een zeer aangenaam concert, geleidelijk aan opbouwend naar een mooie afsluiter.

 

 

De zaterdagnamiddag begon rustig, met de Finse “Spicegirls” Kardemimmit. 4 meiden op Kantele en zang brachten een mooi palet met eigen nummers, gebaseerd op Finse traditionele muziek. Van 4 jonge Finse deernes naar 2 oudere Roemenen, de stap was groot. Zonder ze zelf te zien kon je aan de muziek al horen dat de mannen van Zmei Trei (het drakentrio) uit de Balkan afkomstig waren. Opzwepende nummers, afgewisseld met wat rustiger werk, gebracht door 2 mondharmonica spelers begeleid door een jonge gitarist.

Eindelijk konden we zien waarom het podium zo diep en anders opgesteld was. Korrontzi & Oinkari uit Baskenland vergastten ons niet alleen op schitterende muziek, er was ook een duo dansers bij die met prachtige choreografieën de muziek nog meer kracht bijzetten. De trikitixa of Baskische trekzak met zijn aparte zwevende stemming (accordeonist Agus Barandiaran had er zo maar even 4 verschillende mee) zorgde voor de aparte klankkleur. De sfeer zat er toen al goed in, maar nog was dit niet genoeg. Als volgende groep kregen we de immer sympathieke Ricardo Tesi & Banditaliana die op hun beurt iedereen deed rechtveren. Besluiten deden we de avond met het eveneens tienjarige EmBRUN die voor een gemaskerd bal zorgden, tenminste toch op het podium.

 

 

Tradities zijn er om in ere te houden. Zo is er de zondagmorgen de folkmis met pastoor Piet en dit jaar opgeluisterd door het Bulgaarse Trio Perunika. Hun liederen tijdens de mis zijn religieus geïnspireerd, maar hun slotlied is al iets “wereldser”, om ons uit te nodigen zeker hun concert in de namiddag bij te wonen. Na de mis wordt er in stoet naar het festivalterrein gewandeld, onder muzikale begeleiding. Deze keer was dit de lokale “Koninklijke Harmonie De Vrede”. Jammer, maar tijdens hun eerste nummer aan de kerk gingen de hemelsluizen weer open, en regen en muziekinstrumenten, dat gaat niet goed samen. Het was dus een stille optocht naar de wei. Maar daar werd aan de ingang en onder het Duveldroomschip de schade ingehaald.

 

Trio Dhoore mocht de namiddag in de grote concerttent openen, met hun frisse, op traditie gebaseerde muziek. Na hen waren de hoger vernoemde dames uit Bulgarije aan de beurt, dit keer met liederen over verloren liefdes en andere hartenpijnen.  Daarna was het tijd voor het wat vuriger werk. Guidewires deed meteen de vlam in de pan slaan met een aantal jigs, reels en ander schoons uit Ierland, Bretagne en omstreken. De sfeer zat er al goed in, om uit te monden in de absolute topper van dit jaar, de Galicische schone Susana Seivane. Prachtige dame met prachtige gaita’s, niet allen qua uitzicht, maar ook qua muziek die ze bracht. Een groep die zich heel goed voelde op het podium, een band met het publiek dat veel terug gaf aan de muzikanten en zo komt het dat ze tot 2 keer toe werden terug geroepen. Een mooi geschenk dat Gooikoorts ons gaf voor haar tiende verjaardag.

Het Deense Habadekuk mocht deze editie afsluiten in grote bezetting, inclusief piano en blazerssectie.

 

Jammer van het weer – en dat zal menig organisator de laatste weken gezucht hebben. Maar ondanks dit blijft Gooikoorts toch een festival naar mijn hart. Gezellige sfeer, vriendelijke mensen, heel veel bekenden om een rustig praatje mee te maken, een instrumentenbouwersmarkt om in rond te kuieren, fijne akoestische concerten naast grote namen die met plezier naar Gooik afzakken, lekker eten en drinken… en dan heb ik het nog niet gehad over de verschillende workshops die werden georganiseerd, over de kinderopvang die massa’s enthousiaste kinderen aantrekt met fijne animatie en optredens, over de festivalmarkt, over de vrije podia onder het Duveldroomschip… Enfin, reden genoeg om volgend jaar terug te keren naar Gooik voor een volgende – elfde – editie.