Take three van dit verslag. Dazibao was ronduit betoverend, en dan is het natuurlijk moeilijk om de juiste woorden te vinden. Karim Bagilli mocht de spits afbijten en pakte het publiek met de prachtigste gitaarklanken ooit, en ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat hij zijn virtuositeit gebruikt om een heel scala aan gevoelens rechtstreeks in het hart van de luisteraar te injecteren. We zaten dus al op wolkjes na deze intro, en het zou er alleen maar beter op worden: de rest van de groepsleden viel in, in welke volgorde kan ik mij echt niet meer herinneren, en meteen werd duidelijk dat Dazibao als één lichaam op het podium zat en stond. Percussionist Jo Zanders vertelde met zijn ritmes ganse verhalen, zoals het een uitstekend percussionist betaamt; trekzakspelers Sophie Cavez - die ook voor een groot aantal nummers tekent - en Jonathan De Neck speelden met en voor elkaar, wisselden elkaar af, soleerden, vulden elkaar aan, en vooral, de groep stond in voortdurend contact met elkaar, speelde echt samen, wisselde blikken en glimlachjes uit, een plezier om te horen en te zien. Gastmuzikant Vincent Noiret vulde op contrabas moeiteloos het plaatje in, Karim ontroerde even hard op gitaar als op Arabische luit en Sophie bleek ook op cajón haar mannetje te staan. De muziek combineerde zowel Arabische, Andalousische, Braziliaanse, Oost-Europese als meer 'gewone' folkie klanken, en het resultaat was een zonder meer prachtig concert waar ik nu nog altijd van aan het nagenieten ben. Dat belooft voor de cd die ze volgend jaar zullen uitbrengen.