Graag doen we u kond van het bestaan van een Belgisch plaatje. Het is geen pop of rock, het is geen folk of blues, geen Latin, geen rootsmuziek. Het is duidelijk bevrucht door de jazz, maar dan wel van een erg loungy soort. Al die andere genres zijn verwerkt in deze muziek die daardoor alleen al ver verheven staat boven de muzak waarbij sommige onverlichte geesten dit wel weer zullen klasseren. We zijn dus wàt bevreesd dat dit fijne La Nouvelle Donne tussen alle stoelen valt als we daar niet nu aandacht aan besteden. Thierry Crommen is een typische musician?s musician, iemand die bekendere muzikanten voorziet van de passende klankkleuren. Crommen is namelijk mondharmonicaspeler, een domein dat ten lande natuurlijk geassocieerd wordt met Jean ?Toots? Thielemans. Zo trad of nam Crommen, bezig sinds ?77,  al op met Johan Verminnen, Clouseau, Soulsister, Pierre Rapsat, BJ Scott, Marc Lelangue, Elmore D, Fred & The Healers, Will Tura, Michel Sardou, Michel Fugain, Philip Lavil, ? , de lijst is ellenlang. Hij maakte ook filmmuziek en nam al verscheidene cd?s op. La Nouvelle Donne is echter nog maar zijn eerste volwaardige soloplaat, dan wel in trio vorm met de functioneel opererende Chris De Pauw (akoestische gitaar) en Erno (klavieren), plus een reeks selecte gasten, waaronder François Garny en Patrick Steenaerts. Ook Verminnens bandleider Bert Candries heeft meegewerkt, maar de hoes geeft geen uitsluitsel op welke wijze. Het is ook de vierde release van het dynamische Home Records uit Luik (homerecords@skynet.be) Negen eigen composities plus Hymne à l?amour, bekend van Edith Piaf, staan te prijk op deze vlotte, gevarieerde plaat, waarbij het spelpeil, het laat zich raden, constant erg hoog ligt. Crommens uitstekende techniek leunt niet alleen aan bij Toots, maar ook bij Stevie Wonder (een song heet zelfs Song In The Key Of ??K??, verwijzing naar Wonders magnum opus Songs In The Key Of Life) Ongetwijfeld zijn de smaakvolle easy listening deunen, als Téo?s Garden of het al vermelde Hymne à l?amour, net iets te glad voor vele geachte lezers van de bladen waar wij voor schrijven, maar Crommen kan de muziekliefhebber die onbevangen luistert toch geregeld boeien (Paris Tagine, Angel or Devil, het Tootsy meesterwerkje Rue Franceval) Bij Rouge du soir denk je aan de ballads waar I Muvrini een patent op heeft. Maar het is geen Corsicaans parlando, wel het Spaanse gedicht Tarde Roja van Juan Jamon Jimenez, voor ons een hoogtepunt op de cd. Goede sidemen zijn niet altijd goede solisten maar La Nouvelle Donne is een uitstekend visitekaartje. Niet achteloos aan voorbijgaan!