Gisteren zagen we NARAGONIA aan 't werk in 't Smiske (Asse). Het was niet de eerste keer dat we ze zagen, en 't zal zeker ook niet de laatste keer zijn.
De kern van Naragonia wordt gevormd door Toon en Pascale. Ook in het dagelijkse leven vormen die twee een koppel. Toon kondigt Pascale steevast aan als 'de mooiste vrouw van de wereld'. En hij meent dat!

De sterkte van Naragonia ligt hem erin dat ze erin slagen subtiliteit en sentiment te combineren met dansbaarheid. Toon verklapte me achteraf het geheim: 'We hebben zeer veel geleerd van onze Franse vrienden Gabriël (viool) en Aurélien (DADGAD-gitaar). Tijdens de repetities spelen zij immers niet alleen, ze dansen ook. En zo worden onverbiddellijk alle accenten die de dansbaarheid schade toe zouden kunnen brengen eruitgefilterd.'

Dat dit systeem werkt bleek nog maar eens tijdens het optreden. Gabriël en Aurélien waren er trouwens bij (en dat is tamelijk uitzonderlijk). Niet alleen de standaarddansen als wals, bourrée, scottish en mazurka werden gebracht, maar ook een schitterende Zweedse polska (waar het samenspel van de violen van Pascale en Gabriël zeer 'kapelachtig' klonk, en zo hoort het ook) en een al even prachtig gespeelde Ridée in 6 (met Toon in een glansrol).

Eigenlijk is hun muziek zo mooi dat niemand zou mogen dansen zodat je alle finesses zou horen. Dat zou nog eens iets zijn: een imaginair bal voor een zittend en ademloos luisterend publiek...

In de afterjam achteraf konden vooral de muziekjes van Peter De Rop me bekoren. Van Kepa Junkera over Mike Oldfield tot Sharron Shannon: niet voor de hand liggend maar uiterst dansbaar!