D'ici Danses - Live à Mériel - Eigen Productie - 16'16'

Vorige week blies een goede wind de eerste demo-CD van D'Ici Danses in onze brievenbus. D?ici Danses, dat zijn Olivier Dursin (percussie), Dominique Bernard (diatonisch accordeon), Sylvie Bruder (klarinetten) en Patrick Larcheron (bouzouki en gitaar). Sinds 1999 schuimt deze groep de Belgische en Franse folkpodia af om zowel bals als concerten te spelen. Daarbij produceren ze naar eigen zeggen een ?dissident? geluid binnen de folkwereld (bemerk de woordspeling d?Ici Danse - dissidence) dat ondermeer getekend wordt door de diverse muzikale invloeden waaronder de muzikanten zijn opgegroeid. Sylvie is de muziek binnengerold via de jazz, terwijl Olivier zich oorspronkelijk op Afro-Cubaanse percussie toelegde en dit uittestte in een pop-rock groep.

Met D?ici Danses willen ze voornamelijk dansbare eigen composities brengen geïnspireerd op traditionele muziek, met invloeden uit het Keltisch en Oosters répertoire enerzijds, en jazz anderzijds. Of ?dissident? inderdaad een gepaste kwalificatie is om hun muziek te omschrijven, ben ik nog niet helemaal uit. Dan moeten op zijn minst 60% van onze Vlaamse folkgroepen ook zo omschreven worden.

Het CD-tje bevat 4 nummers, twee eigen composities (waarvan een fragmentje kan beluisterd worden), en twee composities van derden.

Les champs de coton is een nummer gecomponeerd door Sylvie dat op bals gespeeld wordt als tovercirkel. Een erg leuk melodietje dat met een zweem van geheimzinnigheid gespeeld wordt en een klein beetje doet denken aan het bekende Pink Panter deuntje. Zeker niet qua melodie, maar eerder wat betreft de sfeer die het oproept. Je bent geneigd om op de tippen van de tenen te dansen, en met kleine pasjes. Weinig risico dus om met deze tovercirkel de Siska?s dezer aarde een hersenschudding te bezorgen. Een min-punt in dit nummer is het vrij slordig accordeonspel. Er wordt wel met veel gevoel gespeeld, maar bij de triooltjes laat de linkerhand het vrij vaak afweten.

M et M is ook van de hand van Sylvie. Een lekker swingend nummer, maar dan wel niet als bourrée, wat het begeleidend schrijven ons ook moge proberen wijs te maken. Het nummer wordt bij wijlen eerder gebracht als een polka, maar ook dan is het nog opletten geblazen. Alles heeft te maken met het ?dissonante? (in plaats van ?dissidente?) samenspel (of gebrek eraan) tussen de percussie enerzijds en de ritme-accenten die gelegd worden door de klarinet en de accordeon anderzijds.

Stéphane Milleret van Djal en Obsession heeft getekend voor het derde nummer, een ?Rond de St. Vincent?, terwijl ?Poussière d?Anges? een scottish zou zijn afkomstig van Les Brayauds. Beiden klinken zeer goed in de oren, vooral Poussière d?Anges. Maar net zoals bij M et M vinden wij voor deze beide nummers de gehanteerde arrangementen niet echt passen bij de dansen die erop zouden moeten gebracht worden.

Al bij al is de CD meer dan genietbaar. In elk geval heeft hij onze interesse voor die groep gewekt, want de schijf dateert reeds van 2001, en toen speelden ze nog maar een tweetal jaar samen ! Ik kan me voorstellen dat de groep ondertussen serieus geëvolueerd is en dat de muzikanten de verschillende ritmes waarmee ze op deze CD elk hun eigen ding schijnen te willen doen, nu tot een meer harmonieus geheel weten te integreren. Iets om zeker in de gaten te houden ! Het up-to-date houden van hun website kan daar alleen maar toe bijdragen.