Eerst stelde BAL DES BOITEUX zijn prachtige nieuwe CD 'GODS AND HORSES' aan het publiek voor. Je las eerder al hoe we deze cd met complimenten bedolven (zie onderaan in 'verwante artikels'). Maar maakt de groep het ook live waar?
Ik vind in ieder geval van wel, al stonden ze gisteren soms nogal onwennig op het podium. De grote zaal van De Handelsbeurs is nu eenmaal niet hetzelfde als een podium in een café of in een cultureel centrum. Het geluid stond vooral bij de aanvang van het optreden niet zo goed. Vooral de hoge tonen klonken vaak te luid en zelfs wat overstuurd. En dan nog een laatste punt van kritiek: de belichting was wat mij betreft ook niet goed. Ik kan wel begrijpen dat men bij muziek als die van BDB kiest voor een 'donkere' sfeer, maar dat wil nog niet zeggen dat de artiesten dan niet behoorlijk mogen worden uitgelicht. Enkel accordeonist Joris Blanckaert was af en toe duidelijk zichtbaar. De rest van de groep stond bijna voortdurend in het donker te spelen. Vooral voor het talrijk opgekomen publiek achterin de zaal zal er weinig te zien geweest zijn.

Maar dat heeft gelukkig niets te maken met de kwaliteit van wat de band bracht. En dat was opnieuw schitterend. Opgepast, dit is geen 'gemakkelijke' muziek. Het vraagt enige 'luister-ervaring' vooraleer men dergelijke composities naar waarde kan schatten. En ik ken heel wat 'geoefende' muziekliefhebbers die ook niet houden van dit soort muziek. Maar ikzelf vind het geweldig. Is dit nog folk? Is dit jazz? Kamermuziek? Wat doet het er eigenlijk toe. Het viel me wel op dat er onder het publiek betrekkelijk weinig mensen waren die ik herkende van op folk-evenementen (die zaten waarschijnlijk allemaal op 't Boombal?).  Wel heel veel 'alternatieve' twintigers.

Dan kregen we ook Kimmo Pohjonen te zien (in het kader van zijn promotietoernee voor 'KLUSTER'). Daar zat alles wel meteen goed. Het geluid klonk meer dan overweldigend. Het was zelfs quadrifonisch (ook achteraan de zaal stonden luidsprekers). En hij had zijn eigen lichtman meegebracht die er perfect in slaagde om de wonderbaarlijke futuristische muziek visueel bij te staan.
Kimmo trad op samen met Samuli Kosminen. Die had enkel drumpads mee, waarop hij met zijn vingers tokkelde. De geluiden uit zijn drumpad waren echter geen gewone drumgeluiden, maar wel boeiende, niet voor de hand liggende samples. In de perstekst wordt er gezegd dat hij die samples tijdens het concert live opneemt en dat ze komen van de accordeon van Kimmo. Dat lijkt me echter een wat al te sterk verhaal. Soms kon men er inderdaad accordeon-klanken in herkennen, maar meestal ging het toch om percussie en aanverwanten.
Maar het was natuurlijk vooral Kimmo die de show stal. Wat die man uit een accordeon kan halen grenst aan het ongelofelijke. Hij was jaren geleden gefascineerd geraakt door een gitarist die dankzij allerhande effect-apparatuur de meest vreemde klanken kon toveren uit zijn instrument. En dat wou hij ook proberen. Maar dan op zijn accordeon. Intussen is zijn gitzwarte instrument volgestouwd met electronica en microfoontjes en werkt hij met allerhande voetpedalen. Het is onmogelijk om zijn muziek met die van iemand anders te vergelijken, zo uniek en 'futuristisch' is het allemaal. Een optreden van Kimmo zou perfect passen binnen THE MATRIX. En alles klinkt donker, intens, soms bombastisch, dan weer heel ingetogen.
Voeg daar dan nog bij dat Kimmo een podiumuitstraling heeft om U tegen te zeggen. Hij kijkt nauwelijks het publiek aan. Zit daar volledig in zichzelf gekeerd. Hij wordt één met zijn muziek. Stilletjes op een stoel. Of wild rondzwalpend op het podium. De nummers passen allemaal in elkaar. Slechts een drietal keer krijgt het gefascineerde publiek te kans om te applaudiseren. Ik kan U echter verzekeren dat dat applaus telkens overdonderdend was. Kimmo werd er zelf eventjes verlegen van. 
Maar een beeld zegt vaak veel meer dan tienduizend woorden: