De peetvaders van de Vlaamse folk(rock) hebben al heel wat watertjes doorzwommen en je zou dan ook gemakshalve kunnen opwerpen dat ze na jarenlang spelen, toeren en opnemen vooral nog op routine spelen. Niets is minder waar! De heren en dame van Kadril maken het zichzelf niet makkelijk. Wel integendeel. Ze streven ernaar het onderste uit de kan te halen, geen spreekwoordelijke ouden koeien uit de sloot te halen maar nieuwe uitdagingen aan te gaan, projecten op poten te zetten, een theatertournee voor te bereiden. En daar slagen ze in met verve.

Hun eerste belangrijke uitdaging in 2004 was de zoektocht naar een geschikte vervanger voor Eva Deroovere, de bevallige zangeres die besloot Kadril te verlaten om zich onder meer op Oblomow en Kleine Blote Liedjes te concentreren. De samenzang tussen Eva en haar voorganger Patrick Riguelle op Dranouter 2004 maakte nog maar eens duidelijk dat Kadril al een kort maar indrukwekkend lijstje vocalisten heeft versleten. En aan die traditie wordt nu een vervolg gebreid met Mariken Boussemaere, een 25-jarige deerne die tot voor kort enkel een korte zangervaring bij Sois Belle, het groepje van haar broer, op haar palmares had. Een folkgroentje dus, maar daar valt zowel op de cd als tijdens de live-uitvoering van het gloednieuwe project van Kadril weinig of niets van te merken.

Over dan naar de volgende uitdaging: 'De andere kust'. Een project in opvolging van 'La paloma negra', de schitterende muzikale ontdekkingsreis van Vlaanderen naar Gallicië en terug. Amper een jaar later staat Kadril opnieuw op de Vlaamse podia met een nieuwe theatertournee, dit keer gebaseerd op de oversteek die vele Vlamingen en Europeanen maakten naar Amerika, eind 19de, begin 20ste eeuw. Deze exodus maakte vooral bij de Ieren schoon schip maar minder bekend is dat ook vele Belgen en andere Europeanen de Atlantische oceaan overstaken om in Amerika een nieuw leven op te bouwen.

De moeder van de gebroeders Libbrecht was de enige van het gezin die destijds de oversteek niet maakte dus de harde kern van Kadril heeft heel wat familie in de VS van A wonen. Vandaar ook het idee voor dit project. Harlind, Erwin en Peter plozen samen met hun kompanen de folkgeschiedenis uit op zoek naar muzikale herinneringen aan die tijd en kwamen terug met Vlaamse, Engelse, Amerikaanse, Italiaanse en Hongaarse muziekjes en liedjes die in een voorstelling van een kleine 2 uur een mooi beeld schetsen van 2 eeuwwisselingen geleden.

Zangeres Mariken voelde zich in Leopoldsburg duidelijk in haar sas op het podium en nam de meeste bindteksten voor haar rekening. Haar aangename stem (al eens aan een radiocarrière gedacht?) maakte dat je helemaal mee was met het boeiende verhaal, hoewel door een misverstand tussen de zaal en het boekingskantoor de versterkende projectie van foto?s uit die tijd in Leopoldsburg niet kon doorgaan. Mariken vertelde honderduit over verloren liefdes, schrijnende afscheidstaferelen, de Red Star Line, barre tijden en af en toe ook wat plezier met een streepje muziek en een dansje.

Ook vocaal trekt Mariken zich uitstekend uit de slag, met bijvoorbeeld het themanummer De andere kust, het euh... treurige Treurig lied en De scheiding. Twee gastzangeressen vergezelden haar op het podium. De Engelse Heather Grabham verzorgde het merendeel van de Engelstalige zangpartijen en deed dat buitengewoon goed. Haar uiterlijk is dat van een bloemenmeisje uit de Sixties en haar stem is een kruising tussen het grillige van Kate Bush, het zoetgevooisde van Kate Rusby en het eigenzinnige van Heather zelf. Songs als The Dreadnought (bij ons ook bekend als Wals ABC van de Island Suite), Paul Simon?s American tune (Simon is trouwens van Hongaarse afkomst) en vooral het van Fairpoint Convention bekende en uitermate swingende Matty Groves mogen dan ook tot de uitschieters van het concert worden gerekend. En als Mariken er een tweede stem aan toevoegt is de vergelijking met het vroegere Engelse folkduo 'Kate Rusby & Kathryn Roberts' lang niet vergezocht.

Derde dame van dienst was de Hongaarse Szilvia Bognár die over een werkelijk schitterend stemgeluid en dito intonatie beschikt. Ook zij bracht liederen over afscheid, heimwee en de grote oversteek. Heel mooi was hoe het Hongaarse A fényes nap naadloos overging in het Vlaamse De gespeelkens, waarbij Mariken overnam. En we kregen ook een soort Hongaars minnespel tussen een jongen en een meisje voorgeschoteld, vocaal begeleid door Szilvia en uitgevoerd door een Hongaars danskoppel. En ondanks de vaak moeilijke Oost-Europese ritmes voelden de Kadrillers zich ook in deze muziek als een vis in het water en wisten ze de Balkannoten moeiteloos naar hun hand te zetten.

Alle lof ook voor het uitgebreide instrumentarium dat Kadril hanteert, met Hans Quaghebeur als opper-multi-instrumentalist. Hans bespeelde naast de vertrouwde draailier en accordeon ook het hakkebord, een Roemeense kaval en de banjo, een instrument dat de mannen van Kadril na lange tijd nog eens van onder het stof haalden voor nummers als het bluegrassy Cluck old hen. Een ander instrumentaal onderonsje was een Italiaans duel tussen gitarist Dirk Verhegge en Harlind Libbrecht op mandoline.

De andere kust werd afgesloten met een licht erotisch nummertje, volgens Peter Libbrecht zelfs een geheide carnavalshit. Het nummer werd hen aangebracht door Erik Wille en werd, ondanks de wat ondeugende tekst, zelfs fonetisch meegezongen door Heather en Szilvia. Amerika is een schoon land was een feestelijke afsluiter voor een sfeervol concert van een alweer hoogstaande kwaliteit en uitzonderlijke schoonheid. We vernamen trouwens uit goede bron dat nieuwe zangeres Mariken zich uitstekend voelt in de snellere nummers en geen 'zittend gat' heeft dus we mogen in de toekomst zeker nog wat streepjes dansbare folkrock verwachten. De theatertournee van De andere kust zit er voorlopig op maar Kadril zal deze zomer alvast op tal van festivals te zien zijn met een greep uit De andere kust en hun andere projecten en cd's. Gaat dat zien!