Over BAL DES BOITEUX kunnen we kort zijn: ze speelden opnieuw een schitterend optreden (ditmaal in een kleinere zaal dan in Gent, waar ze zich duidelijk meer op hun gemak voelen. Ook hier terug niet voor de hand liggende composities die toch prettig in het oor blijven liggen. En met betere bindteksten (al moeten ze ons wel nog eens die Belgenmop vertellen die ze beloofd hebben). Wel jammer dat hun luistermuziek vooral tegen het eind van het optreden gestoord werd door een toch wel erg luidruchtig kwetterend publiek. Een citaatje van Henk op www.folkforum.nl: "Als je even de moeite neemt om een half uur te blijven luisteren raak je geboeid door de speelsheid, het lyrische spel, de mooie combinaties van doedelzak, viool, accordeon en dwarsfluit en de drive van de akoestische slaggitaar en contrabas. Mensen verlieten de zaal als het tempo even inzakte zoals in 't Slowke dat opgedragen werd - oh, typische droge Vlaamse humor... - aan Lucinda Williams met o.a. fraai pizzicato-spel van violist Jeroen Baert. België heeft er de zoveelste knappe band bij."

CINKUSI uit Kroatië stond helaas niet op zijn plaats op dit anders prachtige festival. Ik kan me inbeelden dat ze 'indrukwekkend' overkomen tijdens een trouwfeest, maar ze zijn zeker nog niet klaar voor een groot podium. Hier vielen ze echt door de mand.

Jim Moray was dan wel weer uitstekend, al had ik een ander optreden verwacht. Ik had horen praten over zijn door elkaar genestelde samples, die een gans nieuwe muziek worden. We kregen echter een ingetogen en zeer gevoelige performance te zien. Moray solo op piano, of op gitaar. Die gitaar samplede hij wel af en toe, maar dan op een subtiele, nauwelijks merkbare manier. De vernieuwing lag hem vooral in de manier waarop hij oude traditionals bracht. Zijn versie van 'the raggle taggle gypsy' was werkelijk beklemmend.

En dan komen we bij de afsluiter: THE WATERBOYS.
Ik heb de indruk dat meneer Mike Scott de organisatie van Route 04 enkele moeilijke momenten bezorgd heeft. Zoals toen hij drie dagen voor het optreden besloot dat er overal stoelen moesten komen, en dat niemand in de grote zaal mocht roken. Of toen hij een kwartier voor het optreden besloot dat de bars tijdens het optreden moesten gesloten worden.
Maar dat heeft natuurlijk niets te zien met de muzikale kwaliteiten van de man. En die zijn er gelukkig bij overvloed. Ze waren maar met zijn drietjes, en gingen de zaal semi-akoestisch te lijf (viool was bij momenten electrisch). Ze speelden heel wat onbekender werk, maar ook grote hits als 'Don't bang the drum' (ingetogen pianoversie met een fluisterende Mike Scott) en vooral het magistrale 'The Pan Within' waarop pianist Richard Naiff al zijn duivels ontketende.
Als bisnummer (na meer dan 5 minuten gewacht te hebben, en dat is echt wel lang hoor) kregen we 'Fishermans blues' te horen. Neen, 'The whole of the moon' en 'The return of Pan' werden niet gespeeld.
Om af te sluiten een citaat van Paul van www.folkforum.nl: "Waar ik niet van hou is de "air" waarmee Scott op het podium staat. "Hij doet goddomme net of hij Jesus Christus is", was de rake observatie die ik in mijn nabijheid hoorde. En waar ik absoluut niet op zit te wachten is de voordracht van een Perzisch Soeffi-gedicht uit de 14e eeuw. Nog beloont met een applausje ook, deze aanstellerij."