Behoor je ook tot die generatie die natte dromen kreeg van die blonde van Abba ? Dan kan je je best voorstellen wat effect het CD-hoesje van Raining Up moet teweegbrengen bij hedendaagse pubers onder de gesel van hun hormonale schommelingen. Aangaande de vraag of naar het schijfje luisteren hen van dat probleem (of genot, ’t is maar hoe je het bekijkt) afhelpt, dan wel er toe bijdraagt, ben ik nog niet helemaal uit. Want het moet gezegd, het product is een aaneenschakeling van verrassingen, meestal aangename, maar soms ook niet.

De vraag is natuurlijk hoe dat komt. Op muzikaal vlak kan Máiréad, zo jong ze nog is, een palmares voorleggen om U tegen te zeggen. Muziek is haar met de paplepel ingegoten, net zoals bij haar vier broers. Ze kreeg een klassieke muziekopleiding, en speelde met de groten der aarde zoals Nigel Kennedy, Van Morrison, Sinead O'Connor, Clannad, Emmylou Harris, Aslan, Chris De Burgh, Jimmy Webb, Dónal Lunny, Sharon Shannon, Paul Brady, Frances Black, om het maar bij die te houden. De grootste bekendheid kreeg ze door te spelen in Riverdance, Lord of the Dance en Feet of Flames.

Ze figureert op meer dan tien CDs, maar met Raining Up tekent ze voor haar eerste “eigen” plaat. Een grootse schijf ? Wie zal het zeggen. Andy Jurgis van The Rambles is er vol lof over. Wij iets minder. De CD heeft een viertal grootse nummers, maar ook twee miskleunen. De rest fladdert rond de mediocriteit, hoewel, het moet gezegd, meestal eerder aan de bovenzijde dan de onderkant. Maar zoals het spreekwoord zegt: alle begin is moeilijk.

Ziehier een totaal subjectieve beoordeling. Wie het er niet mee eens is, heeft misschien gelijk. Maar alleszins vonden we het de moeite om er een lange recensie aan te besteden. Laat het ons weten.

1. Skidoo (Stephen Cooney) 3:06

Zweverig keyboard ontmoet frivole gitaar, een verlaten strandsfeer, ietwat killig, meeuwen op de achtergrond. Oei, een ritmebokske, en dan een viool, nogal schuchter ondanks een lekker tempo, iets van een reel, maar het ritmebokske beseft het niet. Mijn voetje begint te bewegen, een goed teken. Maar toch aarzelt het: de viool klinkt nogal vervormd, vooral in de lage tonen, hier en daar zelfs krassend, de tripletjes zijn niet zuiver. “Máiréad uses SkyInbow Fiddles”, lezen we.  Ik zou toch maar eens naar een ambachtelijke vioolbouwer stappen als ik haar was. En dan, verdraaid, zowaar pipes die schitterend invallen en het vioolspel domineren. Wie mag dat zijn ? Michael McGoldrick, zo leert de bijsluiter mij. Geen eerste de beste, inderdaad, denken we maar aan Toss the Feathers, Capercaillie en Afro-Celt Sound System. Net op tijd! We luisteren verder...

2. Raining up (Karl Nesbitt )  3:07 (luister)

Verdraaid, weer van hetzelfde, maar met elektrische piano in plaats van gitaar. En meer pow pow en piejoew piejoew: pigs in space. De viool zet een slip jig in, luchtig gespeeld zoals het een slip jig past, maar de piano wil het dramatischer maken dan nodig. Ok, best te genieten onder het nippen van een Martini. Stirred, not shaken.

3. Bovaglies plaid (J. Scott Skinner) 3:49 (luister)

Een kort piano akkoord, een iets langere stilte, en dan gaat de hemel open. Dát, lieve mensen, is viool spelen ! Hier toont Máiréad voor de eerste maal op deze CD haar ware klasse. Of is het de klasse van Scott Skinner, the Strathspey King, die we hier horen ? Melancholie, maar met poeier in plaats van stroop. Onwillekeurig denken we terug aan Skinner’s kleinzoon met wie we heel toevallig buiten het muziekmilieu een paar maand hebben samengewerkt, maar eigenlijk niet goed konden mee opschieten, ontgoocheld als we waren omdat hij over zijn celtic bompa niet meer wist te vertellen dan dat hij “wat” viool speelde. De wereld zit toch scheef in elkaar .... En ook Ida Jonniaux passeert voor mijn ogen terwijl ik verder van de muziek geniet. Zij was de violiste, afgestudeerd aan het Gentse Conservatorium, die destijds bij Forcondet speelde (1979). Dansmuziek ging haar niet af, maar slow airs zoals dit nummer: om bij weg te dromen en nooit meer wakker van te worden. Hoe zou het met haar zijn ?

4. Finan's isle (Charles McFarlane) 3:42

Zelfde stijl. Iets meer tempo. Een slow march, niet traditioneel, maar het had best gekund. Op de achtergrond het keyboard dat een bescheiden muzikale ondersteuning biedt, en subtiel bodhran geroffel. Genieten. Maar verdraaid, wat is dat nu weer ? Is daar een hond de studio binnengesukkeld zonder dat iemand het gemerkt heeft ? Zware vergissing, want hij klinkt alsof hij reeds jaren lijdt aan chronische asthmatische bronchitis en op alle momenten de pijp aan Máiréad kan geven. Eens kijken wat de bijsluiter ons leert: geen hond, maar een didjeridoo. Bon, voor mij hoefde het niet echt.

5. The setting sun (Liz Carrol) 2:49

L’histoire se répète, l’éternel retour, de eeuwige terugkeer zei “de Puit”, onze leraar geschiedenis, destijds. Het thema wordt verder uitgeborduurd, iets te veel, en ditmaal iets minder geslaagd. Het muziekje heeft veel weg van de muzac die je kan horen in het minder goede Chinese restaurant. Gelukkig duurt het niet lang.

6. The butterfly (Liz Carrol) 2:52 (luister)

De viool begint swingend. Hé dat is knap. Onmiskenbaar The Butterfly, en toch weer niet. The Butterfly is toch een slip jig ? En die is toch geschreven door Tommy Potts in “onze jongen tijd”, hoewel pas echt bekend geraakt door The Bothy Band? En hier horen we een reel maar op dezelfde melodie. En met meer brio dan het origineel. Opnieuw met schitterende ondersteuning van McGoldrick zowel op pipes als flute. Op de achtergrond een drietal trompetten, eerder als ritmesectie. Laat ons dat nog eens beluisteren...Ja, inderdaad, knappe herwerking !

7. There is no night (Colm O'Foghlú) 3:54 (luister)

Opnieuw een prachtige slow air, filmisch gebracht, met een hele reeks gastartiesten op ondermeer steel gitaar, viola, bas, tweede viool, low whistle, ...Niet over zeveren, gewoon luisteren !

8. Captain H (M. Nesbitt)  3:02 (luister)

Nog een slip jig, behoorlijk snel gespeeld, goed dansbaar, mits men over enige bagage terzake beschikt natuurlijk. Het eerste echt dansbare nummer eigenlijk. De Afrikaanse percussie berokkent weinig schade. Oef.

9. An raibh tú ag an gcarraig? (trad) 3:26

Miljaar, wat is dat ? Komt er nog maar 120 volt door mijn priezen ? Nog voor ik naar mijn kaarsen kan grijpen, lost het probleem zichzelve op. Loos alarm: poppemie Nesbitt ging eventjes leentjeburen bij Alan Stivell, op het toppunt van zijn new age periode, en ging aan de slag met een stemvervormer. Een weinig geslaagde poging om te verhullen dat ze niet kan zingen ? Voilà, mijn machientje zodanig geprogrammeerd dat dit nummer voortaan automatisch wordt overgeslagen. Poppemie kan wel goed overweg met techniek in de studio, maar Celtic Bompa thuis ook !

10. trí fhidilí Smash the Windows/Prestons (trad) 2:54 (luister)

Hélabah. Nu krijgen we muziek, zie. Drie violen, op en top Téada stijl, perfecte reel. Maar daar is weer dat didgeri-gedoe. Toemetoch ! Gelukkig niet te lang. Een bouzouki neemt over. We kunnen rustig verder tappen. Nou ja, rustig ...

11. Bluelights (M. Nesbitt/Stephen Cooney) 4:32

Meer klanken dan muziek. Wel rustgevend. Als dit nummer in mijn auto opligt, zakt mijn toerenteller steevast naar 90. Maar zo geraken we niet vooruit. Dus ... hop, ander en beter.

12. Within the blue suite. 1st movement (Colm O'Foghlú) 2:14

Hoort de wind waait door de bomen..., wat tromgeroffel, en ...dan een double jig. De eerste en enige op de CD. De jig gaat over in een slow air. Zeer mooi gitaar- en pianowerk daarbij.

13. Within the blue suite 2nd movement (Colm O'Foghlú)  4:18

Een andere slow air neemt over. Ik blijf erbij: hierin blinkt Máiréad uit.

14. Within the blue suite 3rd movement (Colm O'Foghlú)  3:07

Nog meer wind. Seffens vliegt alles hier weg. Cimbalen geven nog een extra geheimzinnige toets. Een flamenco-gitaar zet een melodie in, Concerto de Aranjuez, maar dan op zijn Keltisch. De viool neemt over, eerst zonder veel ritme, en dan ... een slip jig. De derde. Hebben slip jigs dan toch iets vrouwelijks zoals mijn Ierse danslerares steevast zegt ? Maar waarom dans ik dat dan zo graag ? Flutes en piano begeleiden meesterlijk. De flamenco gitaar doet dapper mee. Opnieuw wind, de slip jig stopt, een amorf vioolspel vangt aan. Kon beter als afsluiter.

Klik hier om deze CD te bestellen in Den Appel. Hij wordt je dan gewoon opgestuurd, samen met een overschrijvingsformulier.