Deze Oostenrijkse groep werd opgericht in 1996. Ze noemden zichzelf BALLYCOTTON naar een klein vissersdorpje in Ierland. Door de verschillende muzikale achtergronden van de muzikanten is hun muziek niet in een vakje te stoppen. De folkinvloeden komen uit gans Europa, maar er is ook een duidelijke klassieke invloed merkbaar. Qua composities lijkt deze muziek eigenlijk erg op die van onze nationale trots AMBROZIJN. De vijf groepsleden bespelen violen, mandolines, banjo's, bouzouki, flamenco-gitaar, ritmegitaar, fluit en een hele waslijst percussieinstrumenten (en wij die dachten dat ze in Oostenrijk alleen maar alpenhoorns konden bespelen). De muziek is zo goed als volledig instrumentaal op wat geneurie van violiste Christina Gaismeier na. Hun eerste full-cd "FAIRYTALE" uit 1997 was al een meesterwerk. Hun jongste "A LA CUT" is opnieuw een schot in de roos. De muziek is nog complexer geworden, zit stampvol tempo- en stijlwisselingen en de muzikanten zijn ware virtuozen. Net zoals FLAIRCK slaagt Ballycotton erin om ondanks een erg uitgebreid instrumentarium een eigen groepsgeluid te bewaren. Ik ben vooral dol op "Toute Maladie" dat nog het best te omschrijven valt als een Afro-Scandinavische Bourrée en op het donkere Calima (met het flamenco-nummer Culpado als intro) dat weggelopen lijkt te zijn van bij TROISSOEUR. "Monsoon" is dan weer prachtig atmosferisch, wat dan weer niet gezegd kan worden van het epische "Hillibillikiller" waar een kraaiende haan op een wel erg drastische manier het zwijgen wordt opgelegd.
Ballycotton trad al op in Oostenrijk, Duitsland, Nederland, en hielden zelfs een tournee in Taiwan, maar traden nog nooit op in België en hun cd's worden hier nog niet verdeeld (al kan de Appel wonderen doen). Via hun site www.ballycotton.at (bij merchandising) kun je echter hun cd's bestellen, en er staat op hun site ook een link naar de mp3-site www.race.at waar je kleine samples van al hun nummers kunt beluisteren (en de volledige songs mp3-gewijs kunt kopen - maar dat doen jullie natuurlijk niet : jullie gaan allemaal massaal die cd gaan bestellen nietwaar).
Om te einden een citaat uit Greenmanreview (USA) : "Once in a while, you find music that's addicting, lifts your spirit, makes you laugh and takes you on a wild ride you won't soon forget….Ballycotton is all that and two boatloads more"

2001 - Mecki-Records - 537500 - 50'09"
www.ballycotton.at

2002 - Sideonedummy - SD1230 - 42'44"
http://www.floggingmolly.com

De Amerikaanse FLOGGIN MOLLY is in België een goed bewaard gebleven geheim. Bij onze noorderburen braken ze wel al door. De groep werd geboren in de Ierse pub 'Molly Malone's' in Los Angeles. De naar Amerika getransplanteerde Dubliner Dave King (zang en gitaar) ontmoette er aan de Guinness-toog de andere groepsleden (accordeon, viool, tin whistle, mandoline, bass, banjo, drums, elektrische gitaar). Ze waren vooral geïnspireerd door groepen als THE DUBLINERS en THE POGUES. Na wat repeteren volgende de eerste optredens in de pub. Het duurde niet lang of hun podium-energie tijdens de heroïsche optredens trokken de aandacht van de lokale pers. Er vielen beschrijvingen als "Agro-Celt", "jig-punk" en "Celtic 'core". Ze brachten in eigen beheer een live-cd uit, en wat later hun debuut "SWAGGER". Het nummer "The devils dancefloor" werd zowaar een culthit. En zopas namen ze in drie dagen "DRUNKEN LULLABIES" op. De muziek is punkfolk als vanouds, maar klinkt gelukkig nog meer 'folk' dan hun wel erg punkerige vrienden THE DROPKICK MURPHYS. De openende titeltrack "drunken lullabies" is tekenend voor het ganse album : de song begint met fingerpicking op de banjo, en na enkele seconden vallen alle andere groepsleden enthousiast in. Ook "what's left on the flag" begint rustig - als een balade zelfs - maar dat duurt niet lang. De muziek kan bezwaarlijk hoogstaand genoemd worden maar is wel plezant. Vooral "swagger" is één groot feest en zal deze zomer zeker gehoord worden op folkfuiven. Het muzikaal interessantste nummer is wellicht "Another bag of bricks" dat een exotisch tintje heeft, net zoals indertijd "The Turkish Song of the Damned" van THE POGUES.
Met al dit geweld zouden we bijna vergeten de teksten te lezen. En die zijn verassend genoeg bijna altijd ontroerend mooi. Dave zingt vaak over het gevecht voor de vrijheid en het verlies van zijn ouders. Maar om nu te zeggen dat dit luistermuziek is is toch wel overdreven. Neen, het is recht voor de raap feestelijke folkpunk en zou wel eens behoorlijk kunnen aanslaan bij het jonge volkje.

2002 - Pictish Pop Records - PPCD001 - 58'06"
http://www.coinneach.co.uk

De groepsnaam COINNEACH is een tribuut aan een gestorven groepslid (Kenneth). Deze Schotten zijn geen onbekenden in België. Ze stonden al op de Happy Folknight, en kwamen op de jongste editie van het Labadoux-festival hun nieuwe CD "PROTECTED" voorstellen. Het krachtig viool- en mandoline-spel van Rachel Parker gedragen door een verder klassieke rock-opstelling met gitaar, drum & percussie en bas zorgt voor een stevige live-sound. Op cd klinken ze heel wat minder rockend. Pictische pop noemen ze het zelf. De cd opent in schoonheid met "Protected". Het lijkt wat op "we could leave right now" van THE OYSTERBAND. De tekst is uitgesproken groen : "This land was given to us free, and nature holds the vital key". "Confused" is zalige folkpop. In "Backstreet Lovers" en in het klaterende "Man Overboard" bespeuren we zwemen WATERBOYS en LEVELLERS. Heel leuk ook is het jazzy "Today not today not today" met zijn aanstekelijk refreintje. De teksten hebben de nodige diepgang. Vaak gaan ze over twijfel en verscheurende keuzes, en over "The poisoined landscapes of the planet hijacked by greed and power". Maar er is zelfs plaats voor romantiek in het rustig voortkabbelende "3 AM". Het enige echt rockende nummer is - hoe kan het ook anders - een live-opname : "Dancehall Paranoia". Gedurende enkele minuten wordt er behoorlijk gefeest, maar het nummer vervaagt langzaam tot de tokkelende Davy Cowan op een achtergrond van een stormwind ons singer-songwritersgewijs nog een levensles meegeeft.

2001 - Que-P Records - QPCD131295 - 66'24"
www.k-passa.com

De Engelse K-PASSA werd de laatste jaren geplaagd door een voortdurend wisselende bezetting (enkele leden waren pensioen-gerechtigd, of overleden, of verlieten gewoon de groep). Frontman Simon Edwards (accordeon en zang) wou dan ook een hoofdstuk afsluiten. Het was zijn bedoeling dit te doen met een greatest hits live-album. Gitarist en mede-zanger Rob Allen had echter net zelf een studio gekocht, en zo werden de live opgenomen nummers achteraf toch nog wat bewerkt en verbeterd.
De biertenthit "Heh heh heh", meebruller "Johnny", de tempowisselingen van "Louisiana Two Step" (hidden track), "Loves trainee" en folkfuifafsluiter "Take me Home" konden natuurlijk niet ontbreken. Eigenlijk stonden die songs ook al op het dubbel live-album "THE MORNING AFTER", maar de nummers zijn nu - ongelofelijk maar waar - nog rockender geworden. En het opzwepende "every morning" (met de typische ska-reggae-folk-rock-k-passa-sound) stond niet op "The morning after". Net zo min als het voor K-passa's doen erg rustige "nothing at all". Dit album is dus een uitstekende introductie tot de potige en feestelijke folkrock van K-Passa ook al is het mijlpaal-gehalte iets minder dan dat van "The morning after".

2002 - SPV Recordings - SPV 085-71312 CD - SPV - 47'33"
www.homeofperfect.de

We zagen Jamie Clarke's PERFECT aan het werk op het Labadoux-festival en waren zwaar onder de indruk van de gedrevenheid en kracht die van het podium uitstraalde. Met enkel gitaar, accordeon en drum (rechtopstaand bespeeld) wisten ze een sound neer te poten waar veel folkrock-groepen enkel kunnen van dromen. We kochten na het optreden dan ook vol enthousiasme hun CD "NOBODY IS PERFECT". Helaas blijkt dat de titel letterlijk genomen moet worden. De opnames zijn ronduit slordig en de groep klinkt veel minder consistent dan tijdens hun live-optredens. In een vroeger leven was Jamie gitarist bij de POGUES (weliswaar na de glorieperiode). Maar geen zanger. Op deze plaat hoor je duidelijk waarom. Maar we mogen niet te negatief zijn. "Hungarian Dance" is hele leuke folkrock. Moesten er eeuwen geleden al elektrische gitaren bestaan hebben, dan zou Brahms ongetwijfeld ook zo'n versie gemaakt hebben. En het ska-nummer "Mad World" swingt als de beesten.
Hopelijk is de produktie van de volgende cd beter, want deze groep heeft echt wel potentieel.

2002 - Poucha Promotions - C9227 - Poucha Promotions - speelduur

www.members.home.nl/pouchapromotions

Mark Gilligan is een Ier die we in Schotland ontmoet hebben, en in Nederland woont. Hij runt er Poucha Promotions, een boekings-kantoor van Ierse muziek. Hij is zelf al van kindsbeen muzikant (allerhande fluiten, Wind Modulator - als ik me niet vergis is dit een soort elektrische sax, klarinet en zang) en wou al jaren een solo-album uitbrengen. Uiteindelijk is het een plaat geworden met heel wat gast-muzikanten. Aangezien de adoratie van Mark voor traditionele Ierse muziek als van Christie Moore en Ronnie Drew (Dubliners) had ik een puur traditionele Ierse cd verwacht, maar dat is het dus niet geworden. Ierland is wel goed vertegenwoordigd met een prachtige versie van "The lonesome Boatman" (kennen we natuurlijk allemaal van Davey Arthur & THE FUREYS) en een gedreven "Irish Rover" dat Mark zingt samen met de Canadese folkrockgroep THE MAHONES (zie ook cd-bespreking van "HERE COMES LUCKY" elders in dit blad), maar het zijn vooral de jazzy nummers die ons wisten te boeien. Een cover van Nick Drake, het zalige "Midnight in Moscow", "Andrea" dat gezongen wordt door de singer-songwriter Sonny Condell en enkele nummers samen met de ook al in Nederland wonende Ier Danny Guinan (die momenteel in Nederland zo een heel klein beetje gigantisch aan het doorbreken is, België zal ongetwijfeld volgen). Maar de grootste verassing komt helemaal op het eind : de meer dan 7 minuten durende song "Once Upon a Troubled Mind" in duet met Darren Byrne. Het nummer werd gewoon opgenomen in Marks garage (de geluidskwaliteit is navenant) en is onvoorstelbaar knap. Het is geleden sinds Bruce Cockburns "Rocket Launcher" dat we nog zo getoucheerd waren door een singer-songwriter. We moeten dringend aan Mark vragen ons die Darren Byrne eens beter te leren kennen.

2002 - High Romance Music Ltd. - TND 231 - True North Records - 43'09"
http://www.themahones.com

THE MAHONES zijn een Canadese folkrockgroep. Hun groepsnaam is een verbastering van het Gaelic "Pog-Me-Thoin" dat vrij vertaald kan worden als "kiss my arse". Geen muziek voor doetjes dus. In hun beginjaren (1990) gingen ze er prat op harder en punkier te zijn dan hun grote voorbeelden THE POGUES. Verder keken ze ook op naar o.a. GREAT BIG SEA. Rond 1996 kende de groep wat tegenslagen : hun bassist kwam om bij een ongeval, en een maand later stierf hun nieuwe bassist aan een voedselvergiftiging. De muziek die ze sindsdien maken heeft meer diepgang en is minder wild. Wat niet wilt zeggen dat hun laatste alum "HERE COMES LUCKY" niet rockt. Liefhebbers van punkfolk pur sang komen nog steeds aan hun trekken met dorstige songs als "Whiskey Devils", "Is the bar open 'til Tomorrow" en "Queen and Tequila" (genaamd naar een ontmoeting die ze ooit hadden met Shawn McGowan). Maar er is nu ook plaats voor wat gevoeliger werk. Soms lijkt hun muziek wat op de vroege Tom Petty in een folky mood, maar vaker nog denken we naar THE WATERBOYS aan het luisteren te zijn ("Will You mary me"). Ook traditionele instrumentale nummers ontbreken niet : het rustige "Looking at life again" en de jig "The battle of Auchtermuchty". De ballad "Miles apart" en het rockende "Going back to Dublin" zijn wat mij betreft de hoogtepunten van deze schijf. Deze zomer krijgen we de unieke kans deze groep live aan het werk te zien : ze staan zowel op Folkwoods (NL) als op Deerlycke Folk.

- 2001 - Getting'Bal - Balt.CD 1998 - 12'03"
www.baltinget.dk

De vorige cd van de Deense BALTINGET heette "SPECIAL" en dateerde al van 1998. De titel was goedgekozen want de muziek was helemaal niet wat we zouden verwachten van een Deense folkgroep. Geen getormenteerde nyckelharpa's, wel pure feestmuziek met Scandinavische trekjes. Bij momenten klonken ze als een vrolijke HOVEN DROVEN in een reggae-mood ("storm og gorm"), of soms zelfs als KADRIL ("pols"). Vooral de blazerssectie die de traditioneler viool, accordeon, gitaar, bas en drum aanvulde maakte de muziek op zijn minst uitzonderlijk. Een nummer als "de fries haglgevaer" valt nog best te omschrijven als Noordelijke Latino (zouden ze naar SOIS BELLE geluisterd hebben ?). De groep kreeg in Denemarken heel wat positieve perskritieken, net omdat de muziek 'anders' was. Maar de buitenlandse Scandinavië-liefhebbers vonden deze muziek wellicht wat oppervlakkig.
Maar nu kregen we dus een titelloos demo-cd-singeltje toegestuurd. Het is niet te koop voor het 'grote publiek' maar kan wel gratis gedownload worden van op hun site www.baltinget.dk . De groep wil aantonen dat hun sound veranderd is. En dat is ook zo. Bij momenten klinken ze nog altijd erg feestelijk, maar de muziek kreeg veel meer diepgang. En er is nu ook meer plaats voor donkerder nummers. "Kysdansen" lijkt wat op de tripfolk die we al kenden van hun collegae BAZAR BLÅ en van de laatste GARMARNA. En "Dodningemunuet" is een gedreven duister lied.
Uw nieuwsgierigheid hoe deze groep live klinkt kan bevredigd worden op Dranouter.

2001 - Go'Danish Folk Music Production - GO0501 - 46'55"
http://www.hhduo.dk

De jonge Deense violist Harald Haugaard en zijn oudere landgenoot Morten Alfred Høirup hebben beiden al een hele carrière achter zich in diverse groepen. Ze speelden vooral traditionele dansmuziek. Op aanraden van een radioproducer vormden ze in 1998 een duo. Ze hadden behoorlijk wat succes, niet alleen in eigen land, maar ook in de rest van Europa en zelfs in de VS en Canada.
Met "LYS" zijn ze al toe aan hun derde album. De titel betekent "Licht", en is eigenlijk heel toepasselijk op hun muziek : lichte toegankelijke mooie hoofdzakelijk instrumentale muziek (op een tweetal nummers waarop Morten zingt na). Beide muzikanten zijn ware virtuozen op hun instrument. En ze zijn heel goed op elkaar ingespeeld. Minstens de helft van de nummers kunnen probleemloos gespeeld worden op Radio 1. En dat is meteen de sterkte en tezelfdertijd ook de zwakte van deze plaat. Het is zalige achtergrondmuziek die een groot publiek kan aanspreken. En bij momenten is de muziek echt swingend te noemen. Maar de echte Scandinaviëfreak die houdt van b.v. noorderburen HEDNINGARNA blijft toch wel wat op zijn honger zitten. Die houdt niet zo van opgewekte muziek. Die wil geen gepolijste muziek. Die wil melancholische, of liever nog heidense muziek. Toch zijn er een aantal nummers die ook hen kunnen aanspreken : "Oldemors Vise/Sorrig & Glaede" is ronduit weemoedig. De groep wou ermee aantonen dat zorgen en plezier onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. "Bjornekaeden" spreekt me nog meer aan : met z'n twee slagen ze erin een sound neer te poten die doet denken aan onze OLLA VOGALA. En de cd sluit af in schoonheid met "Menuet du France". De linguïst in ons merkt meteen de taalfout op. Dit nummer is dan ook niet Frans, het is een traditionele Deense wals. Tsja, die Denen kennen minder Frans dan wij. Maar musiceren kunnen ze als de beste.

2001 - WAGRAM - WAG 331 - Long Distance - 52'33"
www.didierfrancois.be

De laatste cd van Didier François die we in handen kregen was "LOCURAS DE VANELO". Het was een prachtplaat (zie plaatjestater in vorig Bourdonske) en we waren dan ook erg benieuwd of hij dit zeldzaam hoge niveau dat hij nu al enkele cd's op rij haalt zou kunnen blijven halen. Eigenlijk kunnen we kort zijn .Het antwoord is volmondig 'ja'.
Op deze cd "FALLING TREE" verkent hij de grenzen van zijn lievelingsinstrument, de nyckelharpa. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten is dit een Zweeds Middeleeuws snaarinstrument. De snaren worden net als een viool met een (korte) strijkstok beroerd. Maar in tegenstelling tot de viool wordt de lengte van de snaren niet geregeld met de blote hand, maar wel door middel van houten lamellen. En er zijn naast de vier melodieuze snaren ook een serie bourdonsnaren die zorgen voor het typische kathedraalachtige geluid. We wisten al dat Didier een ware virtuoos op dit instrument was. Wat deze cd echter werkelijk uitzonderlijk maakt is de samenwerking met een schare topmuzikanten zoals de Franse contrabastovenaar Renaud Garcia-Fons (die naast in de folkwereld ook in jazzmiddens furore maakt), de Zweedse nachtegaal Ulrike Bodèn (kenden we o.a. van RANARIM) en de Armeniër Levon Minassian op Duduk (net zoals zijn illustere landgenoot Djivan Gasparyan). Met dergelijk instrumentarium is het niet denkbeeldig dat de cd globaal niet meer coherent klinkt. Die valkuil werd echter probleemloos vermeden doordat de ganse plaat draait rond het thema van de traditionele Zweedse muziek. De prachtig gearrangeerde melancholische Scandinavische luistermuziek werkt zo hypnotiserend dat ik werkelijk moeite heb deze recensie te schrijven. Ik wil helemaal niet schrijven, ik wil mij gewoon laten wegdrijven op deze golven hemelse muziek., zweven in de wolken van het nummer "Mulen Låt", meetreuren met Ulrike die zingt over de liefde die onze enig overgebleven bondgenoot is, dansen op het duivelse Djävulposkan… Bij iedere beluistering ontdek ik nieuwe details. Zoals het prachige spel op de Ney (blaasinstrument) van Algerijn Haroun Teboul in het nummer "Fly Med Mig". Of hoe ook de veelsnarige Theorbro (bespeeld door Jan Van Outryve) perfect samengaat met Didiers nyckelharpa.
Falling Tree heet deze plaat. Wat mij betreft blijft deze boom nog jaren vallen.

2002 - dk disc 14390201
www.zjamoel.be

De Wevelgemse groep Zjamoel bestaat al 25 jaar. Oorspronkelijk ontstonden ze vanuit een volksdansgroep, maar hun muziek klinkt nu heel wat minder volks, en veel eigenwijzer dan toen al blijft alles behoorlijk dansbaar. De cd is een muzikale rondreis door heel wat genres. Zo horen we naast de Vlaamse traditionele muziek ook duidelijk invloeden uit musette, jazz, klezemer en er is zelfs een folky tango. Hoogtepunten zijn de wals "doorrijder", "Oma" en vooral "Van Slag". Maar ook "Dixie" dat wat lijkt op de jazzy folk van FREYJA is heel leuk. De bezetting van deze instrumentale groep is ronduit indrukwekkend : Viool, Accordeon, Gitaar, Klarinet, Windcontroller, Doedelzak, Percussie en Tin Whistle. "Zjamoel" is eigenlijk een oud West-Vlaams woord dat "warboel, janboel" betekent. Het wordt hoog tijd dat De Vandaele zijn definitie aanpast.