www.listen.to/follia

Follia! - Live-demo - ****
2002 19'52"

De fusiegroep FOLLIA! werd in september 1999 opgericht met steun van het Dranouter Folkfestival. Het vertrekpunt was folk en jazz te vermengen, maar nu drie jaar later blijkt dat ze nog veel verder gegaan zijn. Vooral dan met percussie en elektrische gitaren. "Tina Brown" is een razendsnelle Reggae-Scottisch die drijft op een Afrikaans ritme. KÌLA is niet ver weg. De 5/4 wals "Elfenbal" is veel traditioneler, klinkt in het midden zelfs middeleeuws en eindigt klassiek. "Heer Halewijn" begint duister en experimenteel, wordt even later bijna een metalballad en eindigt als een Afro-Vlaamse jig. Het demootje sluit met "Zepheus" waarin net als bij HOVEN DROVEN Scandinavische muziek vermengd wordt met loeiende elektrische gitaren. Follia! stopte er ook nog etnische Percussie bij.
Stuk voor stuk dus sterk opgebouwde nummers die elk een ganse muzikale evolutie doormaken. Vooral de veelheid aan stijlen die zo naadloos bij elkaar lijken aan te sluiten maakt deze muziek erg boeiend.

www.ballroomquartet.com

THE BALLROOMQUARTET werd in 2001 opgericht. De vier muzikanten (mandoline, accordeon, contrabas, drums en percussie) doorzwommen allen verschillende muzikale waters, en dat resulteert in een avant-gardistische maar toch dansbare fusie van Pan-Europese folk met country, rock, blues en Oosterse trance. Het mini-ceedeetje "BALLROOM ON THE ROCKS" is hun eerste eerstgeborene. De titeltrack kreeg heel wat airplay op Radio 1. Het is dan ook een uitstekend en gedreven nummer, en mag eigenlijk representatief genoemd worden voor de rest van de cd. Die klinkt namelijk heel homogeen en herkenbaar, niettegenstaande de uiteenlopende muzische invloeden. Zo is "RK entertainment" een hectische wals terwijl "Pawwaw Beat" te omschrijven valt als Traditioneel Vlaamse Cajun, mèt bijhorende slidegitaar. Deze groep zou heel goed passen op een compilatie van "DANSEND FOLK", en mag zonder blozen in één adem genoemd worden met groepen als DAAU, TROISSOEUR, TANTRA en FOLLIA!
We zijn heel benieuwd hoe hun versie van "Jan mijne man" zal klinken die zal staan op de compilatie "MOGEN WIJ VREEMD GAAN" die op 3 oktober gereleased wordt. Ja jongens, blijf vooral muzikaal vreemd gaan.

www.rantmusic.com

Ik zag de Canadese MCGNARLEY's RANT deze zomer aan het werk op Na Fir Bolg. Ze waren wat mij betreft de revelatie van het festival. Hun zeer krachtig Zigeuner-celtic-punk-optreden (en de spannende jeans van Sally) lieten me helemaal verdwaasd achter. Terug thuis ontdekte ik dat ik in de roes van het moment zelfs een ceedeetje gekocht had. Dit ceedeetje meer bepaald. Bleek dat dit eigenlijk niet echt een full-cd is, maar eerder een veredelde demo. Je hoort er perfect op tot welke grootse dingen de 5 muzikanten (zang, gitaren, mandoline, viool, fluiten, banjo, bass en drums) in staat zijn. Ska-Folkrock zoals in "drink up". Of Klezmer-punk zoals in "ode to billy" en "the circus". Nirvana goes folk met "cath-22", maar ook enkele mysterieuze walsen met een intensiteit die me deden denken aan SIXTEEN HORSEPOWER. En zelfs reggae. Wel jammer dat de opnamekwaliteit wat te wensen overlaat. De groep is intussen bezig aan een nieuwe cd : RANT & RAVE. We zijn benieuwd !

Neil Brophy Band - Get your hands in the air - ***
nod007n5 - 43'33"

De Engelse singersongwriter en wereldreiziger Neil Brophy schoot wortel in Denemarken. Daar werd hij zoveel gevraagd als soloperformer dat hij zelf een boekingskantoor oprichtte dat zich specialiseerde op soloartiesten en duo's. Maar hij bleef ook zelf optreden. En niet alleen solo : een tweetal keer per jaar gaat hij op tournee met zijn toch wel internationaal te noemen NEIL BROPHY BAND (met muzikanten uit Engeland, Denemarken, Australië en Nieuw-Zeeland). Zo was hij deze zomer op meerdere Belgische podia te zien - in Net.terug kun je er het één en ander over lezen.
De groep speelt swingende folkpop. Up-tempo nummers liggen de groep duidelijk het best. Waar de zatte meezinger "Lagerhead" live altijd erg succesvol is blinken op dit vooral de meer folkrockende nummers uit. "London Town" lijkt wel een tweede "Blind Man's Son" (klassieker van Bruno's PINK FLOWERS). "Lager Muscle" heeft zeker potentieel genoeg in huis om zelf een blijver op folkfuiven te worden. En ook de opbouw van "bachelor" zal nog de schrik van menig parketten dansvloer worden. David Fountain doet er ongelofelijke dingen op zijn altviool (mèt massa's effectpedalen !) en aan Neil te horen is het bachelorschap nog zo slecht niet. "Men without shadows" is plezierige folkpop à la WATERBOYS. Je hoort het : "GET YOUR HANDS IN THE AIR" is één groot feest, en is op zijn best indien geconsumeerd samen met minstens een vat of drie Carlsberg.

www.cruachan.cjb.net

"Naast folkrock en punkfolk is het hoog tijd geworden voor Heavy Folkmetal", zo moeten de mannen van CRUACHAN gedacht hebben. Ze namen een elektrische gitaar ter hand (de viool, allerhande fluiten, banjo, bouzouki en ritme-sectie hadden ze al), haalden veel drank in huis en lokten Shane Mac Gowan de studio in. Uit de rijke mythologie van Ierland putten ze verhalen over Lore en Deirdre (snap je nu de woordspeling in de cd-titel FOLK-LORE?), ze bewerkten traditionals als "Spancill Hill" en "The Rocky Road to Dublin", coverden "Ride On" en bezongen ook "Bloody Sunday". Allemaal teksten die slecht aflopen. Op de gotische coverfoto's staan ze allemaal zwart te wezen. Geen gebrek aan street credibility dus. Maar hoe zit het nu met de muziek? Je raadt het nooit : ze brengen een soort van zware donkere gotische folkmetal. Zware gitaren met een ijl fluitje op de achtergrond. Of bij wijze van afwisseling met een orgel en een cello. Fans van METALLICA of WITHIN TEMPTATION zullen deze plaat ongetwijfeld te gek vinden. Als je echter een beetje thuis bent in folkmuziek merk je toch algauw dat de muzikanten geen duizelingwekkend hoog niveau halen. De stem van Karen Gilligan klinkt zelfs ronduit onvast. Maar als je maar stevig genoeg headbangt valt dat echt niet op hoor.

www.nfak.com

Iedereen zal wel weten dat Ustad Nusrat Fateh Ali Khan uit Pakistan komt, dat hij stamt uit een erg muzikale familie en dat zijn muziek vooral gebaseerd is op Qawwali in de beste traditie van het Sufisme. De Sufi's aanbidden Allah, zijn profeet Mohammed en z'n vriend Ali. Muziek is voor hen het middel om in hogere sferen terecht te komen. Nusrat was in eigen land al sinds midden jaren zeventig immens populair. Dankzij een project met Peter Gabriel eind jaren 80 brak hij ook door in de rest van de wereld. Niettegenstaande zijn traditionele roots heeft hij zijn eigen muziek altijd graag gefusioneerd met andere stijlen (zie zijn projecten met o.a. Michael Brooks, Joi, The Asian Dub Foundation, …). Hij maakte ook heel wat filmmuziek voor hij stief in 1997.
En nu wordt er dus een nieuw album uitgebracht. Op "SUFI QAWWALIS" staan er slechts 4 nummers, maar die duren allemaal ongeveer een kwartier. Geen geëxperimenteer dit keer. Enkel Nusrat's stem gedragen door een koor Qawwali-zangers, percussie, handengeklap en iets wat klinkt als een eenzame accordeon. De muziek is zoals we dat gewoon zijn van Nusrat erg repetitief en hierdoor ronduit tranceverwekkend (en dat is net de bedoeling). Van de Perzische en Hindi teksten begrijpen we natuurlijk niets, maar geloof me vrij als ik zeg dat ze allemaal ritueel geïnspireerd zijn, zelfs de opener 'Love Song'. Heel mooie muziek, maar kwatongen beweren dat deze cd niet echt meer nodig was.

www.africanmusic.org/artists/sunnyade.html

De Nigeriaan King Sunny Adé besloot in 1963 muzikant te worden, dit tot grote ergernis van zijn adelijke familie. Hij timmerde langzaam maar zeker aan de weg van het succes en slaagde er na veel lokale bijval in om begin jaren 80 op een bescheiden manier 'door te breken' in Europa en Amerika. De platenjongens pushten hem als 'De Afrikaanse Bob Marley'. Zijn 'Juju' muziek heeft inderdaad bij momenten iets reggae-achtigs. En onze King Sunny Adé heeft ook een zachte stem. Maar daar houdt elke vergelijking dan ook mee op. Het succes in het Westen duurde slechts enkele albums. Een artistiek meningsverschil met het major platenlabel zorgde voor een stopzetting van de distributie van zijn muziek. Dat hij intussen zelf het grootste independent platenlabel van Nigeria uit de grond stampte interesseert ons eigenlijk niet. Maar het is mede dankzij dat dat hij eind jaren 90 toch weer enkele platen uitbracht. En uit al dat moois, van vroeger en van nu werd deze compilatie-cd gedestilleerd. Vooral zijn ouder werk is het beluisteren waard. Rustige hypnotiserende percussieritmes voorzien van Sunny's fluwelen stem. En een cover van Santana's "Jingo" samen met Afro-jazz legende Manu Dibango. De twee recente nummers zijn helaas veel minder goed, maar dat kan de pret niet bederven. Ook Afrikanen weten te chill-outen, en dit blijkbaar al meer dan 20 jaar

De fanfarefusiekoorts slaat overal toe. Niet alleen in ons eigen Belgenland met groepen als THINK OF ONE en JAUNE TOUJOURS, maar ook in het fanfareland bij uitstek, Duitsland. Daar hebben ze namelijk de SCHÄL SICK BRASS BAND met een bezetting van 5 blazers (op o.a. trompet, allerhande saxen, trombone en tuba), twee zangeressen uit de Balkan en tot slot nog muzikanten op gitaar, mandola en accordeon. Het eerste nummer op de cd "KESH MESH" (Iranees voor "rozijnen") is een hoempapa nummer. Maar laat je niet op het verkeerde been zetten : de rest van de cd is één groot en vooral knettergek feest. Met titels als "Ruska, Vodka, Bud & Kölsch" kan dat ook niet anders. Er zijn massa's Arabasiche en Balkan invloeden. Sauerkraut met tsatziki en kouskous als het ware. "Marie" is een exacte copie van KHALED's "Didi", behalve dan dat de tekst volledig Duits is. Geen kat die het verschil merkt. SSBB speelt trouwens ook uitstekende ska, reggae en zelfs salsa. Live brengen ze ook nog eens een ganse podiumact met bijhorende kledij. Zo te horen een beetje zoals land- en genre-genoten 17 HIPPIES die we onlangs nog op Folkwoods in Nederland aan het werk konden zien. Toll !

Voor info : mail naar chris@continentaldrifts.co.uk

2002 - Acoustic Soundclash Records - ASR001 - 72'41"

We hadden nog nooit gehoord van de platenmaatschappij Acoustic Soundclash Records. Niet moeilijk want dit hier is hun eerste cd. De oprichters zijn niet van de minsten : Simon Emmerson (AFRO CELT SOUND SYSTEM en gevierd producer), John Van Luyn (alias Celtic Wizard, en programmeur van de Melkweg in Amsterdam) en Chris Meikan (Continental Drifts Music). Hun doel is de combinatie van akoestische muziek met electronische dance-beats ondersteunen.
De muziek die we terugvinden op deze cd zou ik Celtic Beats willen noemen. Naast een uitstekende selectie van de bekendere muziek uit het genre (Xosé Manuel Budino, SHOOGLENIFTY, THE PEATBOG FAERIES en MANDRAGORA) vinden we hier heel wat "collector-items" terug. Zo b.v. remixen van AFRO-CELT SOUNDSYSTEM (door o.a. FAITHLESS) en URBAN TRAD (deze versie van "vodka time" werd bij mijn weten nog niet uitgebracht in België). En vooral : we leren heel wat nieuwe groepen kennen. Kent U b.v. Martyn Bennet? Zijn "harry's heaven" is anders wel één van de beste nummers van deze cd. Of de dubby "fairy king skank" van DJ LEARY? Als je hem kent, geef het dan door, want dit nummer werd gewoon van het internet geplukt, en de auteur werd nog niet gevonden. Wizards vrienden HEADMIX en CELTICA konden natuurlijk ook niet ontbreken. Wat opvalt is dat in tegenstelling tot op veel compilaties hier niet gekozen werd voor de bekendste nummers maar wel voor de beste nummers van de groep. Enige minpuntje aan de cd zijn de DROPKICK MURPHY's. OK, hun "rocky road to dublin" is wellicht hun beste nummer, maar hun punkfolk hoort toch echt niet in het rijtje tussen al die celtic dance & trance, low-fi hip-folk, accoustic crossover en urbanised traditional music.
Acoustic Soundclash Records is van plan in de toekomst nog dergelijke releases te doen (zoals Gypsy Beats of Polka Stomp). We kunnen dit alleen maar toejuichen want dergelijke cd's zijn voor liefhebbers van verregaande folkfusion en vooral voor folk-DJ's goud waard.