In deze editie :

• Belgische Folk : Aedo, Ambrozijn, Panta Rhei
• Muziek met een Groote Boodschap : The Watchman, Francis Levoy, Alternative
• Het Koude Noorden : Gjallarhorn
• Het Passionele Zuiden : Legends of Gypsy Flamenco II, Rumba Flamenco, Sexteto Tanguedia
• Zonnige Folky Pop : I Muvrini, Nuova Agricola Assiciazione
• Folkrock : The Levellers

2002 - eigen beheer - KLESIE0902 - 16'32"

Links :

• Site van Aedo
• Recensie op Kleinkunst.com
• Recensie op folkforum

Waardering : ****

AEDO - AEDO

AEDO is een jonge Brabantse groep. Ze brengen zelf gecomponeerde traditionele dansmuziek in verfrissende arrangementen.

Deze piepjonge groep (de jongste van de groep telt 14 lentes en de oudste werd zopas 18) ontstond tijdens een spontaan optreden tijdens de laatste nacht van de Gooik-stage van 1999. Het klikte meteen : ze hadden niet alleen hun jonge leeftijd gemeen, maar hadden stuk voor stuk muzikale (sch)ouders (ASHELS, Gooik, volksmuziekgilde, …). Leden van KADRIL en TWALSEREE, die het vijftal aan het werk zagen boekten hen meteen om het voorprogramma van hun cd-voorstellingen te spelen. Anderhalf jaar geleden schitterden ze al op de eerste DANSEND FOLK compilatie met hun "Dzjik". Tussen de soep en de patatten namen ze deze zomer stormenderhand Dranouters danstent in, een paar maand nadat ze de wedstrijd Zennetour voor aanstormend talent gewonnen hadden. De hoofdprijs was twee dagen professionele studio-tijd. En het is in die twee dagen dat deze eerste titelloze mini-cd (4 nummers) werd ingeblikt. De folkgemeenschap verleende volop steun : Koen Garriau (FLUXUS) die een fan van het eerste uur is en Fritz Sundermann namen de productie voor hun rekening en Denis Moulin (LAÏS) deed de mastering. Het resultaat is er dan ook naar. De cd klinkt 'af' en lijkt sterk op FLUXUS. De dansbare opener "Experior" illustreert al meteen tot wat voor schitterend samenspel Aedo in staat is. De duellerende gitaren van Jonas De Meester en Jan Evenpoel klinken prachtig samen, de altsax van Pieter De Meester zorgt voor de groove, de diatonische accordeon van Klaas Keymolen valt prachtig in, Willem Peterborgs doedelzak speelt de hoofdmelodie, en alles wordt ondersteund door een laagje percussie. "Tomas" is een zalige wegdroomwals, "Scheper" een plezant opgebouwde bourree : de rustige delen worden gespeeld door de altsax, terwijl de gaïta telkens opzwepend invalt. En dan is er natuurlijk "Treksax". Wonderbaarlijk hoe de accordeon en altsax bij momenten bijna als één instrument klinken. Dat dit nummer nu al vaak door andere muzikanten tijdens jams gespeeld wordt illustreert alleen maar hoe goed deze scottish is.
Als dit geen dansend folk is dan weet ik het ook niet meer.

2002 - Wild Boar Music - WBM21038 - 42'50"

www.ambrozijn.be

Waardering : *****

Ambrozijn - Kabonka

Vlaamse modernisten

Na de cd-voorstelling van AMBROZIJN'S "KABONKA" in de Gentse handelsbeurs ging iedereen opgewekt naar huis. We hadden twee prachtige optredens gezien (in het voorprogramma speelde TRANS GARRIAU EXPRESS, een spin-off van FLUXUS) en gelachen met de grappen en smoelen van accordeonist Wim Claeys. Toen we achteraf de bewuste cd nog eens oplegden viel ons pas op hoe melancholisch hij eigenlijk is. Opener "La Figure" zet al onmiddellijk de toon : een trage, dreigende Arabo-Scandinavische viool en prachtige samenzang. Samenzang die typisch blijkt te zijn voor dit album. Luister maar eens naar "Le Cyprès" of "Belle Françoise". Zanger Ludo Vandeau's stem is complementair met die van gastzangeres Sylvie Berger. En gitarist Tom Theuns profileert zich meer en meer als stemkunstenaar. Op de vorige CD "NARADIE" waren we al gek op zijn geëxperimenteer in b.v. "stemvlucht". Nu gaat hij op aandringen van producer Gabriel Yacoub nog veel verder. Nog een extra kleur op het al zo rijke palet van de groep. Dit komt het meest tot uiting in "Bruidsmars van Gnerts" en ook in "Zwarte Zwanen Witte Zwanen", een dissonant gebracht kinderliedje dat dagen in je hoofd blijft spoken. Ze hebben trouwens iets met kinderliedjes, die Ambrozijners. "Schoon Lief " (geen remake van het gelijknamige nummer van hun debuut-cd!) is duidelijk een wiegeliedje, ook al is het nog zo triest. Nog droeviger is "adieu". Wouter Vandenabeele laat er zijn viool stilletjes in een hoekje uithuilen. Een beetje vreemd dat Radio 1 net "Kiki", het vrolijkste nummer van de cd veel airplay geeft. Misschien vinden ze de andere nummers te moeilijk voor een breed publiek? Op de cd is er ook plaats voor enkele nummers met een hoog Balbrozijngehalte. Zo zal "Streepkes" wel nog aantreden op de betere bals, en is het Scandinavisch klinkende "Valse Du Cyprès" eigenlijk een bourrée.
Kortom, een prachtige cd met een lach en een traan, en een gelaagdheid waarvan een uit de kluiten gewassen ajuin zou blozen.
De groep hoopt met dit album, en met de overstap van platenlabel Virgin naar Wild Boar terug wat succes te hebben in Frankrijk. Wij hopen dat natuurlijk ook. Ambrozijn is een wereldgroep. Dat hebben ze in Nederland al lang door : "De beste akoestische live-band van West-Europa". Nu de rest van de wereld nog overtuigen.

2002 - Wild Boar Music - WBM 21037 - ALEA - 54'41

www.pantarheimusic.com

Waardering : ****

Panta Rhei - STRIDES

Paneuropese folk van eigen bodem

PANTA RHEI is een echte supergroep. We leerden hen in 1997 kennen met de pracht-cd "HOPA !". Ze brachten toen al die pan-Europese muziek waar ze een patent lijken op te hebben. Roemeense volksmuziek broederlijk naast Ierse jigs & reels. Bretoense bourrees naast Zweedse Polskas. Ze hadden toen ook een eerder grote bezetting (acht man - Olla Vogala zou later in nog veel grotere bezettingen spelen) en ontleenden daaraan hun vaak krachtige drive (zoals in "Itele/Geamparele/Cirligul"). De CD "PANTA RHEI" uit 1997 voegde daar nog Arabische muziek aan toe. De groep was helaas niet vaak live te zien. Waarschijnlijk wegens een minder goede prijs/bekendheidsverhouding. Of gewoon omdat ieder groepslid ook in andere groepen speelt. Nu 5 jaar later brengen ze eindelijk nog eens een cd uit. De groep is afgeslankt tot zes muzikanten : Cello, gitaar, allerhande fluiten en sax, diatonische accordeon, percussie en contrabas.
Ondanks de iets minder grote bezetting dan vroeger klinkt hun muziek op deze "STRIDES" nog altijd even spectaculair. Neem nu het koortsachtige "Taraneasca/Lautareasca" met een glansrol voor Steve Houben op dwarsfluit. Ik ben ook dol op het hypnotiserende, jazzy en vooral melancholische "Danse pour l'Elan", dat eigenlijk een (wel erg vrije benadering van een) Scandinavische polska is. "Polskapål" is dan weer traditioneler, maar daarom niet minder mooi. En ook Ierse muziek kan natuurlijk niet ontbreken op de cd van een groep die pretendeert pan-Europees te zijn. "Cnoic Fhada Mhughdhorna/Méaracàn An Tàilliùra" is een reel (enkel de laatste minuut is dansbaar). Ook de Bretoense bourree "Carasau" moet je veeleer met je oren en niet met je voeten beluisteren. Van bourrees gesproken : opener "Fidardo/Pandelasul" is een Roemeense dans die wel wat op een bourree lijkt. Net zoals trouwens het al even prachtige en zelfs dansbare Rustemul. De drukke reis door het muzikaal verenigde Europa (inclusief de tien nieuwe lidstaten) wordt in alle rust afgesloten met "Valse de Lavion", een nummer dat je zin doet krijgen om loom weg te dromen ergens op een verlaten weide vol bloemetjes en bijtjes in de Loire-streek.

2002 - Monkeyman - CECD5 - Continental Record Services - 60'08"

Website van The Watchman

Waardering : *****

The Watchman - Carnival of Circumstance

Nederlandse rhytm & folk.

Ik kende THE WATCHMAN via de compilaties UPDATE LIVE VOLUME 2 (1991) en de 2 METER SESSIES VOLUME (1994). Beide songs op deze albums stoken met kop en schouders boven de rest uit.. Daarnaast was frontman Ad van Meurs tot voor kort programmator voor het Nederlandse FOLKWOODS-festival. Toen de Nederlandse pers enthousiast reageerde op "CARNIVAL OF CIRCUMSTANCES", het achtste album van de groep werd ik dan ook erg benieuwd. En ja hoor, onze noorderburen oordeelden terecht positief. Dit is geen gewoon Americana-album maar een plaat met heel wat gelaagdheden. Er zijn roots-invloeden, maar ook Europese folk klinkt door. Het instrumentarium is zowel jazzy als bluesy. Ad houdt van Oostende, maar ook van Graceland. Er zijn opgewektere nummers, terwijl andere nummers zich wentelen in duisternis. Opener "Carnival of Circumstances" doet me b.v. wat denken aan "The Catterpillar" van THE CURE (een zelfdzaam opgewekt nummer uit hun beginperiode) terwijl "Graceland" behoorlijk zwaarmoedig is. "Tried to break out for another life, fooled myself, tried nine to five. Then the road got longer instead". En vooral : "A chord is a car, a song is a home, love is fuel for my soul to roam". Er wordt hardop getwijfeld over de gemoedstoestand : "Sometimes I'm so happy that it makes me feel sad because everything I ever felt or did is fading just like that" (uit het trage "Bohemian Blues"). Ad's ietwat onvaste stem maakt alles nog breekbaarder. Zangeres Ankie Keultjens van THE VERY GIRLS vormt een perfect tegengewicht. Ik ben dan ook dol op de interpretatie van "The Cuckoo", die oude traditional die we vooral kennen van de versie van Janis Joplin en onlangs ook nog gebracht werd door Vera Coomans en Tom Theuns. Leonard Cohen loert over de schouder in "Sunday Bells". "Like an old rockstar on a silly cruise playing for a handful, looking for a muse".
En zie, de muse is niet alleen langsgeweest bij The Watchman, maar was zelfs erg gul. Moest de repeat-knop nog niet uitgevonden zijn, dan had ik er zelf één ontworpen.

2002 - Eigen beheer - MFK 8705 - 58'35"

www.francislevoy.nl

Waardering : ***

Francis Levoy - hobos border collies and seven children

Nederlandse Americana met lichte Keltische invloeden

De singer-songwriter Francis Levoy groeide op op het platteland van Zuid-Nederland. Als sinds z'n vijftiende brengt hij zijn teksten over het leven van alledag. De titel van dit debuut "HOBOS BORDER COLLIES AND SEVEN CHILDREN" verwijst naar drie tracks van de cd. Francis liet zich hier begeleiden door THE BLOWRAGS (viool, slide-gitaar, Spaanse gitaar, bass, drums, backing vocals). De eerste drie nummers konden me niet echt bekoren. Gelukkig bleef ik luisteren want wat daarna kwam was toch echt wel de moeite. "Daniëlla" is een zalig wegdroomnummer. En meteen daarna komt het zuiderse, broeierige en toch droevige "Tijuana Sway", wat mij betreft de topper van deze cd : "Such a beautiful rose but such a sad bouquet". "State of the Heart" klinkt dankzij een viool dan weer vrolijk Keltisch. Ook in "Border Collie" wordt er heel wat plezier gemaakt. Francis laat er trouwens horen dat hij ook een behoorlijk potje banjo kan spelen. Even later vertedert hij ons met het instrumentaaltje "Reggies Rag". "See through your eyes" had van Bruce Cockburn kunnen zijn. Afsluiter "Seven Children" is schitterende wegkabbelende Americana die me qua sfeer deed denken aan het album "LAST LETTER HOME" van Roland, en dat is echt wel een compliment. Jammer van die paar mindere nummers, van de vele sfeerbreuken (zoals de nochtans niet onaardige hidden track) en van de opnamekwaliteit, want Francis Levoy heeft een pak talent. Liefhebbers van pakweg Danny Guinan & Red zullen deze cd ongetwijfeld erg waarderen. Maar het niveau van de landgenoten "THE WATCHMAN" wordt nog niet gehaald.

2002 - helaas niet te koop

Waardering : ****

Op www.ofergolany.com kun je heel wat mp3's beluisteren. De groep is van plan deze zomer te touren in België en Nederland en zoekt nog naar optredens.

De cd is te koop via www.cdbaby.com/ofer2 voor de ronde prijs van 10 dollar.

Alternative - Who ever does not want war needs a vision of peace

Antimilitaire Klezmerjazz

In de meeste Europese landen geeft het bereiken van de leeftijd van 18 je de mogelijkheid om te kiezen uit heel wat alternatieven. Je krijgt stemrecht, kunt beginnen werken, maar ook verder studeren. Je kunt op reis gaan, een gezinnetje starten, … In Israël is dat niet zo. De jongeren worden er verzocht om die alternatieven nog 2 à 3 jaar uit te stellen om als vrijwilliger te gaan dienen in het leger. Hoewel dit geen verplichting is, is de sociale druk erg hoog. Het is nu net om dat patroon te doorbreken dat de groep ALTERNATIVE hun muziek maakt. De teksten zijn dan ook erg belangrijk en gaan over de onzin van racisme : "We look each night at the very same north star … And yet I've been taught that you are a killer. About me you have been taught the same" (uit "Brother"). "if this is a mench…then you are one too…" (uit "Who are You"). Ze gaan over de onzin van geweld : "Brave enough Refuse to fight - you can choose to do what is right" (uit "Musician"). Er is zelfs kritiek op God : "God so full of mercy and love - were he not so full of the above - then mercy would be here not just in him". Of wat later "it's just the one who plays hide 'n' seek".
Ook via de muziek trachten ze de boodschap over te brengen. "Musician" is melancholische klezmer op een ritme van Arabische percussie. En afsluiter "A Girl" is duidelijk geïnspireerd op Arabische religieuze gezangen. Zanger en tekstschrijver Ofer Golany heeft niet meteen een vaste stem, maar dit stoort nergens, en hij komt heel overtuigend en gevoelig over. Hijzelf bespeelt een Spaanse gitaar. De rest van de bezetting bestaat uit viool, drums en percussie, contrabass en een schitterende Chris Corstens op alt- en sopraansax. De muziek heeft veel klezmerinvloeden en klinkt behoorlijk jazzy (zoals in "Because" en in het schitterende "Hide 'n' seek"). Mijn persoonlijke favoriet "A Weeping Eye" is bijna folk dankzij een huilende viool. De sfeer van deze plaat (zelfs het stomende "You're never alone") is droevig. Net zoals Oorlog en Racisme dat ook zijn.

2002 - Vindauga Music Ltd - Music & Words / Blue Kapibara - MWCD 4040 - 54'48"

Waardering : ****

Op www.gjallarhorn.com

Gjallarhorn - Grimborg

We zijn altijd al dol geweest op GJALLARHORN. Hun Scandinavische muziek klonk erg vernieuwend terwijl ze toch altijd akoestisch bleven werken. Op deze nieuwe 'GRIMBORG' (betekenis wordt uitgelegd in het interview dat we hadden met zangeres Jenny Wilhelms) is dat niet anders. Er worden uit principe geen samplers gebruikt, maar voor de rest worden alle mogelijkheden van de moderne studiotechnieken ten volle benut. De studio bevond zich trouwens ergens in de wilde natuur, en de groep had er duidelijk plezier in om de meest onmogelijke geluidjes te toveren uit de voorwerpen die ze rond zich vonden. Zoals met de keien in het nummer "Froysnesen/Soteroen". Of de echo-effecten in "Konungadöttrarna". Maar in de eerste plaats blijven ze natuurlijk een groep die traditionele Scandinavische instrumenten (o.a. hardangerviool, altviool, mondharp) durven te combineren met allerhande exotisch tuig (de prominent aanwezige slidgeridoo - dat is een soort schuiftrombone-versie van een Australische didgeridoo - en etnische percussie). Ondanks de tot de verbeelding sprekende klankrijkdom klinkt de muziek nooit rommelig. Er wordt een donkere melancholische sfeer opgeroepen van ondergesneeuwde wouden in lange winternachten. In je ooghoeken denk je voortdurend tovenaars en elfjes en misschien zelfs trollen te zien, maar je bent het niet zeker. De opzwepende titeltrack "Grimborg" is zo dreigend dat hij niet zou misstaan bij een obscure nachtelijke processie. Jenny's ijle gezang past perfect bij dergelijke muziek. In "Kulning", een nummer dat illustreert hoe de boerinnen vroeger hun koeien riepen laat ze horen welke fenomenale zangtechniek ze heeft. Een iets soberder nummer is mijn absolute favoriet : "Ella lila", een middeleeuwse ballade over een dramatische liefde. Het hele verhaal lees je in het mooi geïllustreerde en naar het Engels vertaalde boekje.

Zie ook het interview dat we met Jenny hadden in het kader van deze nieuwe cd

2002 - ARC Music Productions - EUCD 1749 - 57'33"

Waardering : ***

Compilatie - Legends of Gypsy Flamenco II -

Traditionele Flamenco

Wat me niet echt duidelijk is, is of alle legendes die hier verzameld werden al gestorven zijn. Of zitten er ook nog wat levende legendes bij ? Het anders heel duidelijke en complete cd-boekje biedt geen uitsluitsel. Aan de klankkwaliteit van de opnames te horen gaat het in elk geval om oude muziek. Zo oud, dat bepaalde nummers vooral een academische waarde hebben. Gelukkig staan er toch nog voldoende nummers op die wel nog aanspreken. Al moet je natuurlijk geen Nuevo Flamenco à la Gerardo Nuñez verwachten. Neen, we hebben hier wel degelijk te maken met traditionele flamenco. Bijna alle nummers zijn Bulerias. Dat doet vermoeden dat de meeste muzikanten uit dezelfde streek kwamen. Er zijn ook wat fandango's. De meeste muzikanten treden tweemaal aan. Ik ben vooral te spreken over "Romance de Amparo Vargas" van La Paquera de Jerez, alle nummers van Camarón De La Isla en zeker ook "Ecos de Andalucia" van Manitas de Plata. Deze werd in zijn tijd bewonderd door Salvador Dali en Pablo Picasso. Hij heeft ook een grote invloed gehad op het monument Paco De Lucia. "No me mires malamente" van Terremoto De Jerez is wat mij betreft het hoogtepunt van de cd. Deze zanger was oorspronkelijk een danser, maar moest zijn carrière stopzetten om fysische redenen. Al bij al een interessant plaatje, maar het toont onbedoeld ook aan wat een hoog niveau de huidige generatie flamencomuzikanten bereikt hebben.

2002 - Putumayo World Music - P-203-A - 42'17"

Waardering : ***

Compilatie - Rumba Flamenco

Flamenco in een hedendaags jasje

"The passion of flamenco and Latin rhythms unite to create a sensual ans soulful musical fusion", zo staat er op het cd-hoesje. We hadden het niet beter kunnen verwoorden. Puristen zullen zeggen dat dit geen flamenco meer is. Ze hebben gelijk en ongelijk : inderdaad, de "duende" die zo typisch is voor flamenco is hier niet of nauwelijks aanwezig.. De Latijn-Amerikaanse ritmes maken alles heel toegankelijk en de muziek mag gerust 'plezierig' genoemd worden. Maar is flamenco niet altijd blijven evolueren ? Is het niet altijd een mengelmoes van allerhande invloeden geweest ? En moet ze nu dan plots stoppen met evolueren ? Genoeg daarover. Wat staat er op de cd? Alle nummers zijn rumba's. Net zoals b.v. de grote hits van de GIPSY KINGS. De cd klinkt verassend uniform en heeft een hoog loungegehalte. De flamencogitaar is overal van de partij. Vaak zijn er Arabische invloeden te horen (zoals in "Lel" van WAFIR). "Shalom Israel" van Eric Fernández contrasteert daar tegen door zijn hoog klezmergehalte. "Cañaveral" van DE MADERA is prachtige luistermuziek en "Hommage aux Marquises" van de GITANO FAMILY valt op door zijn spectaculair gitaarspel. Ook de bij ons niet onbekende OJOS DE BRUJO (stonden nog op Krakrock deze zomer) mag aantreden, tweemaal zelfs. De gekozen nummers zijn misschien niet representatief voor deze groep die anders vaak experimenteert met hiphop-scratches en loops, maar passen wel perfect binnen het muzikale kader van deze brave maar zeker ook aangename compilatie.

2002 - Wild Boar Music - WBM 21035 - Alea - 46'15

www.piazzolla.org

Waardering : ****

Sexteto Tanguedia - Sará verso il mattino

Kamermuziek en Tango

Eerst een woordje uitleg over Tango Nuevo-maestro Astor Piazzolla. Deze artiest haalde de tango weg uit de concertzalen met fluwelen wanden en zachte stoelen en gooide het op het trottoir van Buenos Aires. Waar zijn muziek verguisd werd door de traditionele tangocritici en zelfs door de overheid, werd hij opgehemeld in jazzmiddens. Zijn muziek werd gespeeld door grote ensembles zoals het "Orchestra of St. Luke's" en zelfs door een operagezelschap, maar het is toch vooral in de kleinere bezettingen (van kwartet over kwintet tot sextet) dat zijn muziek het aanspreekt. Vaak duelleerde de hete adem van zijn bandeon met een viool, krachtig aangeslagen pianotoetsen en gitaarsnaren met een diepe contrabas. Piazzolla was een katalysator voor de vernieuwing van de Tango. En zoals het zo vaak gaat : pas op het einde van zijn leven vol muzikale confrontaties werd zijn genie wereldwijd erkend. In 1992 stief hij op 71-jarige leeftijd.
Het is als postuum eerbetoon dat de Vlaamse groep SEXTETO TANGUEDIA één jaar later werd opgericht. In 1998 werd de groep echt geactiveerd en studeerde met grote onderscheiding af in de finaliteit kamermuziek aan het Conservatorium van Antwerpen. De bezetting is sinds 2000 ongewijzigd gebleven : accordeon, viool, piano, gitaar, contrabas en zang. De meeste muzikanten kregen een klassieke vorming, en zijn inmiddels actief bezig in klassieke, jazz- en theatermiddens. Gwen Cresens speelt zelfs bij Arno en Ben Faes is o.a. werkzaam bij de Groep Wannes van de Velde.
Op deze cd "SARA VERSO IL MATTINO" wordt de muziek van Piazzolla geïnterpreteerd op een "passionele en beklijvende manier", zo zeggen ze zelf. Ik had het niet beter kunnen verwoorden. Vooral de uit drie delen bestaande "Suite Sylfo Y Ondina" is van een zeldzame schoonheid. Pure gedistilleerde emotie. De actrice/zangeres Tiny Bertels vertolkt twee gedichten van Horacio Ferrer die door Piazzolla op muziek werden gezet. Vooral in het cabareteske "Balada para un loco" (ballade voor een gek) is ze magistraal. "Onder haar bitterzoete melodie zindert een woede-opwekkende werkelijkheid, vruchtbare voedingsbodem voor beklijvende muziek" (Het Parool). Door zo voor de "intensiteit" te kiezen is deze muziek wellicht moeilijk dansbaar. Maar ik begrijp die keuze ten volle : een ritmischer nummer als "Che Tango Che" moet toch inboeten aan kracht in vergelijking met de rest van het album. En live bewees de groep al meermaals zich perfect te kunnen aanpassen aan de omstandigheden . Zo speelden ze enkele jaren geleden al ten dans op de Noche de la passion.

2002 - AGFB - 7243 541177 2 5 - EMI Music - 61'4"

www.muvrini.com

Waardering : **

I muvrini - umani

Corsicaanse pop

Het Corsicaanse I MUVRINI maakt al vele jaren 'betere pop' met traditionele invloeden. Ze kregen wereldwijd erkenning en werkten al samen met de groten der aarde (zoals Sting). Hun teksten zijn vaak maatschappijkritisch en prediken geweldloosheid. Ze traden al op in de grote Concerttent van Dranouter, al vinden veel folkliefhebbers hun muziek te glad, te geproduced.
Op hun laatste album "UMANI" is dit niet anders. Ze klinken opnieuw als een Corsicaanse versie van CLANNAD. Alles wordt bedolven onder een laag synthesizers. Toch moeten we toegeven dat dit af en toe erg genietbare muziek oplevert. Het is niet te verwonderen dat "A Jalãlãbãd" een radiohit geworden is. Dit nummer lijkt qua concept wel verdacht veel op MANAU'S "La tribu de dana". "E u tempu và" is een zeldzaam melancholisch nummer. Af en toe worden gaita, fluit of flamencogitaar bovengehaald. En worden dan door de polijstmachine gehaald.
Een ideaal plaatje om cadeau te doen aan je schoonmoeder. Ze zal het gegarandeerd erg mooi vinden, en als ze het oplegt als je langskomt is dit niet eens zo erg

Trafica F.One - 15'07"

Waardering : ***

Op de (volledig Italiaanse) site www.naa.it kun je mp3's beluisteren.

Nuova Agricola Associazione - Shta vite gne nu teatrine

Deze morgen zat er een pakje van Italië op de bus. Het bevatte een werkelijk prachtig ontworpen cd-doosje met erg uitgebreide tekst en uitleg over de groep NUOVA AGRICOLA ASSOCIAZIONE. Enig probeempje : de teksten zijn 100% Italiaans. 't Is nu of nooit dacht ik, en besloot om vanaf nu ook Italiaans te begrijpen. En dan vooral het Adriatische dialect. Voila. Zo weet ik nu dat NAA het dagelijkse plattelandsleven bezingt. Ze zijn dol op een maanverlichte zee. En ze houden zowel van traditionele Italiaanse Saltarello's (je weet wel, zo'n muziekje als van Mama Miracoli) als van zigeunerritmes en reggae. Hun instrumentarium bestaat o.a. uit gitaar, accordeon, contrabas en percussie.
De mini-cd (slechts 4 nummers) opent met "Lillylà". Bij de eerste beluistering had ik het boekje nog niet gelezen en wist dus nog niet dat dit om een Italiaanse groep ging. Ik dacht oprecht dat ik te maken had met een Arabische groep. Pure dansbare raï, en dan nog van een hoog niveau. Vooral het etherische gezang van Mara Alessandra Piroddi draagt bij aan de Noord-Afrikaanse sfeer. Het daaropvolgende nummer "Chi te tutte cose" is dan weer hiphop reggae, een beetje zoals het Franse MASSILIA SOUND SYSTEM, maar dan toch nog net iets minder ragga. Afsluiter "Vacri" heeft ook duidelijke reggae-invloeden (de tegentijden b.v.) maar heeft als extra een blazerssectie en uitgesproken Afrikaans percussie. De muziek is misschien minder energetisch dan die van de Spaanse OJOS DE BRUJO, maar is wel behoorlijk groovy en vooral dansbaar. We beseffen het niet, maar in Italië is er nog een hele muzikale wereld te ontdekken !

Eagle Records - EHAGCD002 - 37'12"

Waardering : **

www.levellers.co.uk

Levellers - Green Blade Rising - 2002 -

Voorspelbare folkrock

We zijn het misschien al vergeten, maar de LEVELLERS zorgden er begin jaren '90 voor dat folkrock populair werd in de lage landen (vreemd genoeg was hun succes in de rest van Europa veel minder). De cd "LEVELLING THE LAND" (1991) bracht verschillende klassiekers voort : "One Way", "Liberty Song", "The Riverflow"… Ook opvolger "THE LEVELLERS" (1993) was goed voor goud met hits als "Julie", "Dirty Davey", "Belaruse", … Twee pracht-cd's, maar helaas wisten ze dergelijke successen nooit meer te herhalen. Zelf schreven ze dit toe aan hun te ver afdwalen richting mainstream pop (vooral in het album "HOPE STREET". Bij de release van dit nieuwe album "GREEN BLADE RISING" lieten ze dan ook weten dat ze teruggingen naar hun roots. En dat het album geproduced was door Alan Scott, de producer van hun beste album "LEVELLING THE LAND". Eerst werd de single "come on" uitgebracht. Een leuk folkrocknummertje dat grijs gedraaid werd op Studio Brussel. Vol verwachting kochten we enkele weken later het album. Helaas bleek "come on" het beste nummer van de cd te zijn. Ook "Pretty Target" en de balad "Believers" kunnen nog wel door de beugel, en het toevoegen van een cello aan enkele nummers is best wel plezant, maar die enthousiaste jeugdige drive die zo kenmerkend was voor hun oude nummers ontbreekt helemaal. Ze beseffen dit zelf blijkbaar ook want de nieuwe single "Wild as angels" (te verwachten rond de jaarwisseling) wordt zelfs heropgenomen om hem meer punch te geven. Begrijpelijk.