Hedendaagse folk

Een nieuwe cd van FLUXUS mogen beluisteren is altijd iets waar we naar uitzien. We leerden de groep kennen in 1997. Samen met AMBROZIJN en LAÏS zetten ze toen een ware ‘new folk wave’ in gang. Hun eerstgeborene ‘PINGOEROE’ mogen we nu gerust al beschouwen als een klassieker in onze folkgeschiedenis.
Het succes van toen had niet alleen te maken met hun frisse benadering van folk (dat toen nog een oubollig imago had), maar zeker ook met het charisma van frontman/fluitist Stefan Timmermans.
Stefan is er nu sinds een dik jaar niet meer bij. Fluxus heeft toen een tijdje opgetreden in een afgeslankte versie (zonder percussie, maar met contrabas). De TRANS GARRIAU EXPRES noemden ze zichzelf. We zagen hen toen o.a. aan het werk in het voorprogramma van de cd-voorstelling van AMBROZIJNS ‘KABONKA’. En wat bleek : ze speelden een gans ander repertoire met opmerkelijk veel jazz-invloeden. Nieuw voor ons maar niet voor hen : vele van die nummers speelden ze tien jaar geleden al, maar werden nooit live gebracht bij Fluxus. Nog iets dat opviel : Greet Garriau’s zang kwam beduidend beter over dan op het album ‘N.O.Ë.’. Een paar maanden geleden hoorden we dat de multi-instrumentalist Toon Van Mierlo (speelt ook bij EMBRUN) Stefan als fluitist/doedelist zou vervangen binnen Fluxus. Als voorproefje voor het nieuwe album ‘TRANSPARANT’ kregen we de prachtige coverfoto doorgestuurd (fotograaf : Stephan Vanfleteren). Greet loste al dat het nieuwe album ‘industrieel’ zou klinken, en dat er heel wat met klankeffecten geëxperimenteerd was door producer Fritz Sundermann (kennen jullie ongetwijfeld van LAÏS).
Het is dus een understatement om te zeggen dat we benieuwd waren hoe die nieuwe CD zou klinken, en hoe de groep het er live zou vanaf brengen.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het resultaat is schitterend! Live neemt Koen Garriau met verve de rol van frontman op zich, en de muzikanten spelen de nieuwe nummers met een vanzelfsprekend gemak. We zijn wel benieuwd of dezelfde volle klank zal kunnen aangehouden worden als er gespeeld wordt zonder de schare gastmuzikanten van op de cd-voorstelling.
Het album opent met een verassend ‘Om Zeep’ waar jazz, fanfare en kleinkunst broederlijk samengaan. Inderdaad, JAUNE TOUJOURS is niet ver weg in dit mestizo-nummer. Greets stem klinkt nog steeds ietwat onvast, maar in dergelijke muziek stoort dit eigenlijk niet. Dezelfde opmerking over de stem kunnen we maken bij het allerlaatste nummer, het ‘slaapliedje voor Kaj’ dat Greet ooit schreef al babysittende. Of in de zweverige titeltrack ‘transparant’. Maar qua stemgebruik is ‘Message from the meadows’ toch het meest tot de verbeelding sprekend. Het nummer begint luchtig met een solo van Toon op doedelzak, maar vooral door het geneurie in het middenstuk verandert de sfeer van het nummer van pakweg Carlos Nuñez naar Ambrozijn. Prachtig gewoon. Vanwaar de naam ‘message from the meadows’ ? Welnu, dit gaat over hoe een grasspriet van zijn mede-grassprieten verwittigd wordt dat het zal betrapt worden en zich dankzij deze ‘message’ een beetje kan op voorbereiden…
Fluxus heeft altijd al geweten hoe ze ten bal moeten spelen. Dat is nu niet anders. ‘Tricot’ is een magnifieke hanterdro+andro (waar je wel af en toe op het verkeerde been wordt gezet…). Vooral het funky gitaarlijntje in combinatie met draailier valt op. Kaatwalk is dan weer een kalm beginnende maar naar het einde toe opzwepende bourrée. Let vooral op de drum van Rony Reuman die zich langzaam bij de percussie van Geert Simoen voegt. ‘Melange’ is ook een bourrée, en dan nog één die doet denken aan de Engelse modernisten CELTARABIA (maar dan wel zonder beats). Op de ‘chien’ van Pauls draailier zitten tegen het einde van het nummer heel wat effecten, en op Greets accordeon werd een ‘flanger’ toegepast. Voor de geïnteresseerden : dat is een effect waarbij de geluidsgolven gesuperposeerd worden bovenop een trage sinusoïde. Dat levert een vreemd futuristisch geluid op dat perfect past bij de sfeer van ‘Melange’. Ook in de andro ‘wolkenfabriek’ wordt er met klank gespeeld. Ditmaal vooral op de bass en de drums. Die clash van traditionele muziek versus experiment levert boeiende luistermomenten op. Die effecten kunnen momenteel nog niet live gespeeld worden, maar daar wordt aan gewerkt. ’t Is echter niet al experiment wat de klok slaat : er is ook nog plaats voor sobere muziek op TRANSPARANT, zoals in ‘Nuva Beijo’ en vooral het live gespeelde ‘Emotional Overdrive’. Net zoals bij Trans Garriau Express hier duidelijk jazz-invloeden merkbaar. Van jazz gesproken : Sam Van Ingelgem is het laatste jaar sterk geëvolueerd en schittert werkelijk op contrabas.
Is alles dan even perfect? Neen. Het liedje ‘Nevel’ vind ik maar niets. Veel te oppervlakkig, toegankelijk en poppy. Maar smaken kunnen verschillen: net dit nummer wordt door velen bejubeld (‘kleinkunst’ noemen ze het), en zou wel eens de volgende single kunnen worden. Moest je ’t dus op de radio horen en slecht vinden : reden te meer om dit album te kopen !

Er zijn al een aantal mensen die reageerden via ons interactieve forum. Klik hier om hun reacties te lezen of zelf je mening neer te pennen.

Jåk