JIGZAG is een driekoppige Australische groep die we ontdekten op het Deense SKAGEN FOLKFESTIVAL. Met een bezetting van enkel gitaar, viool en contrabas (en alledrie zingen ze) weten ze een uitgebreid klankarsenaal tevoorschijn te toveren. Wat me vooral aanspreekt aan de groep is het positivisme dat ze uitstralen. Titeltrack ‘30 seconds of happiness’ is een vrolijk popdeuntje, en trouwe lezers weten al dat ik het helemaal niet zo begrepen heb op vrolijke popdeuntjes, maar hier hou ik wel van. Het is een nummer over hoe ze ooit wat in de straat zaten te musiceren voor wat drinkgeld, en hoe de voorbijgangers daarop reageerden. Deze song is intussen uitgegroeid tot hun lijflied. Ze zijn helemaal niet geïnteresseerd in een vaste job, ze willen gewoon gelukkig zijn, plezier maken, musiceren, en dat alles delen met zoveel mogelijk mensen. Ze spelen trouwens nog steeds af en toe gewoon in de straat. Dat ze dan veel mensen 30 seconden geluk bezorgen kan ik goed geloven. Het zijn alledrie erg goede muzikanten en erg goede zangers (vooral contrabassiste Elisabeth Frencham heeft een prachtige – zelfs zwoele – stem). Bij momenten doet de muziek denken aan die van hun landgenoten NAKED RAVEN (luister b.v. eens naar ‘Between the Darkness and the Deep’). In ‘The barefoot Bride’ herken ik zelfs een stukje Suzanne Lundeng. Of dan terug poppie als THE CORRS in ‘These Feelings’. Af en toe pakken ze eens een traditional aan, maar vervormen hem dan zo dat er bijna niets van het geheel overblijft. ‘She Moved Through The Fair’ is er zo één : een heel sobere trage vesie met een hoofdrol voor de contrabas en de diepste tonen van een altviool.
Kortom, schitterende muziek met een positieve boodschap.
Jammer dat je deze cd hier niet kunt kopen (grijns), maar via hun website www.jigzag.com krijg je hem vermoedelijk wel te pakken.

Jåk