Swingende folkpop

Ongeveer een jaar geleden besprak ik al de cd ‘GET YOUR HANDS IN THE AIR’ van de NEIL BROPHY BAND. Ik schreef toen o.a. ‘up-tempo nummers liggen de groep duidelijk het best’…’David Fountain doet er ongelofelijke dingen op zijn altviool (met massa’s effectbedalen)’…’één groot feest, en op zijn best indien geconsumeerd met minstens een vat of drie Carlsberg’.
Welnu, die betreffende cd werd eigenlijk nooit officieel uitgebracht, en werd enkel opgestuurd naar de pers en naar concertorganisatoren. Maar treur niet : nu is er toch een officiële (titelloze) cd van deze Deens/Australisch/Nieuw-Zeelands/Engelse groep. En de meeste nummers van op Get your hands in the air zijn hierop terug te vinden (helaas behalve het intussen tot dranktent-klassieker uitgegroeide ‘Bachelor’). Opener ‘shorts & shades’ werd in Denemarken uitgebracht als single, inclusief videoclip en remixen. Zonnige poppy ska, maar ook niet meer dan dat. Ikzelf vind opzwepende folkrock-nummers als ‘pub car’ en ‘london town’ (lijkt sterk op ‘blind man’s son’ van THE PINK FLOWERS) veel en veel beter. Dit is pure feestmuziek. In de teksten komt zoveel drankmisbruik voor dat je er dronken van wordt. Of om een stukje uit ‘Lagerhead’ te citeren : ‘to die in a pub is my definite plan, with my mouth as close to the tap as I possibly can’. Muziek kan niet altijd over de liefde gaan nietwaar. Er staan ook een aantal nieuwe nummers op de cd. Het valt op dat die een stuk rustiger zijn dan de rest. ‘thank you stan’ gaat over de drang om een boek te schrijven en ‘february’ (met bijhorende mistige natuurfoto in het cd-boekje) heeft het niet over bier maar wel over het feit dat de cafés in februari zo leeg lijken. Toch nog een sprankeltje hoop voor de lever van Neil Brophy ?

Jåk