CAJOLE is een Wervikse folkgroep. Hij werd jaren geleden opgericht door de semi-professionele muzikant Peter Deruddere (allerhande fluiten en doedels). Je kent hem misschien van de groep SWIGSHIFT. Al van meet af aan wilde de groep iets speciaals brengen. Een kruisbestuiving tussen Keltische Folk enerzijds, en rock, ska, jazz, rap, … anderzijds. Enkele jaren geleden waren ze in West-Vlaanderen behoorlijk populair en maakten het mooie weer op plaatselijke festivals als All Folks en Deerlycke Folk. Vreemd genoeg slaagden ze er niet in om buiten de provincie aan de bak te komen. Misschien heeft het feit dat ze nog geen cd hadden hier iets mee te maken.
Maar daar hebben ze nu dus wat aan gedaan.

Peter heeft een behoorlijk professionele home-studio, en daar trok de bende in. Voor bijna een jaar ! Eind juni lieten ze ons een eerste demootje beluisteren. Er stonden twee nummers op: ‘Talkin’bout’, een nummer waar de glaspapieren poprockstem van Timothy Volcke uitstekend tot zijn recht komt, en het zeer sterke ‘The Wacko Breton’ met zo ongeveer 3 Peters op doedels (live valt dat waarschijnlijk niet mee), een overstuurde elektrische gitaar en vooral een hoog HOVEN DROVEN gehalte. In september kwam dan de release van de full-cd. Beide nummers van de demo kun je er ook op terugvinden. Maar echt representatief kun je ze niet noemen. Als er één iets is dat ik onthoud van deze cd, dan is het toch wel de ‘groove’ en de ‘jazz’ die erin zit. Het knettergekke door Dimitri Durnez gerapte ‘Loch Lomond’ is zo vet en fonky dat ik bassist Olivier Delbeque ervan verdenk dat hij bij de Schotse CROFT N° FIVE in de leer geweest is. En in de ‘jazzy pipes’ gaat drummer David Bailleur het duel aan met Peters pipes. In eerste instantie was ik wel wat ontgoocheld dat er twee toch wel erg afgezaagde nummers op de cd stonden: de traditional ‘Dirty Old Town’ en Bob Geldhofs ‘The Great song of indifference’. Tot ik ze hoorde. Cajole heeft er leuke reggae- en ska-versies van gemaakt. En dat kan dan wel vind ik. Voor de rest heel wat eigen werk (vooral van de hand van Peter Deruddere) en bewerkingen van traditionals. Titeltrack ‘UN-REEL’ is gewoon episch en mag gerust vergeleken worden met werk van fluit-virtuoos Michael McGoldrick. Het enige negatieve dat we over dit album kunnen zeggen is dat er heel af en toe tempo-wisselingen in zitten die minder geslaagd zijn (in ‘Cliff of Moher’ b.v.). Voor de rest niets dan lof voor dit volle uur uitstekend opgenomen eigenzinnige folk. De groep doet zijn naam alle eer aan (‘Cajole’ betekent ‘vleien’).

Jåk