Een nieuwe cd van een zichzelf overtreffende groep van 3 uitstekende zangeressen en een dito kwartet instrumentalisten van eigen bodem. Het valt niet elke dag in je bus. De groep MAIRAN was me al een tijdje bekend, en alhoewel het talent meteen herkenbaar was, had ik het soms wat moeilijk met hun allegaartje van stijlen. De homogeniteit in aanpak en kwaliteit van deze cd doet me daar anders over denken. De groep is er in zijn geheel sterk op vooruit gegaan, heeft nu wel een eigen, schitterende sound gevonden. En omdat het allemaal veel minder commercieel klinkt dan bv. LAÏS of URBAN TRAD raakt het mij des te meer. Nochtans doen ze ook niets anders dan oude Europese liedjesteksten verwerken tot nieuwe, krachtige songs of ingetogen sfeermakers. Niet altijd vanuit de folkhoek, klassiek en jazz lijken evengoed invalsbasissen voor de organische mix die ze telkens weten te bekomen. Nochtans is het gewoon "homemade", gekribbeld aan de keukentafel, bij elkaar getokkeld op de huispiano, maar verdraaid goed gedaan. Door leadzangeres Elly Aerden of toetsenist Florejan Verschueren, aan de erg originele bewerkingen hebben blijkbaar alle groepsleden gewerkt. Zonder externe producer, maar o.l.v. de zeer getalenteerde Florejan is de groep tot bijzonder originele arrangementen en verrassende kleurcombinaties gekomen. Het zijn stuk voor stuk prachtige miniatuurtjes. Neem nu de opbouw van 'Bloedig sweet' (van Calvinist Jakob Reefsen 1586-1658) dat begint als een glasharmonium annex piano en overgaat in een heerlijke fiddle riedel of het twee eeuwen oude 'Lines written' van William Wordsworth met een strijkkwartet en piano. Een Middelnederlands gedicht van de 13de eeuwse mystica Hadewijch of rederijkersverzen worden zo eigentijds ingekleurd dat alleen de taal herinnert aan het origineel. Met een jazzy mondharmonika van gast Thierry Crommen, sporadisch een cello, contrabas (Joris Vanvinckenroye van TROISSOEUR) erbij of wat blazers (trompet en sopraansax op 'Heil der liefde' dat een beetje als Dave Brubeck begint), maar de vaste instrumentale kern bestaat uit voornoemde Florejan (piano, keyboards, accordeon), Stefan Wellens (gitaar en altviool), Kristof Aerts (basgitaar) en Jan-Kris Vinken (subtiele percussie, een keertje drums en verantwoordelijk voor de uitstekende opnametechniek). En dan zijn er die mooie stemmen (Elly, Lief en Jes Proost en soms backing Florejan en Kristof), die goed bij elkaar passen en mooi in elkaar vervlochten zijn. Met veeltalige teksten die heel zorgvuldig geselecteerd zijn. Over de willekeur en onstandvastigheid van de liefde, zelfs van klassieker '(Jan) Mijne man' maken ze iets totaal nieuws. Anderzijds zitten ze niet verlegen om een "parapapapam" of "laridondon" min of meer. Ze willen niet te soft overkomen en hebben gezorgd voor gevarieerde dynamiek in hun muziek. Zo klinkt 'De afzegging' erg stuwend met dat accordeon en die shakers, de gitaar bij "Sur les marches" (al aardig wat op radio 1) als een Hongaarse slaggardon en horen we nogal wat effecten (echo) bij het Latijnse "Qualis nox" voor het neervalt als een steen. Alleen 'Le navire' (van de in het Frans schrijvende Vlaming Max Elskamp (1862-1931)) is mij wel een beetje te geaffecteerd. Het 14de eeuwse Italiaanse 'Aurora' (Francesco Petrarca) heeft niet alleen een schitterende instrumentale in- en outtro. Het 17de eeuwse anonieme Schotse 'The wife of Usher's well' (bekend van Martin Carthy en Joan Baez) heeft een beat van basgitaar die wegdeemstert en nog wat slierten piano en viool. Een heel mooie plaat dus. Je kan de groep dit jaar nog live gaan beluisteren in Oostmalle, Wijnegem, Borsbeek en Bonheiden. (Marc Bekaert - Bourdonske 03/3)