Tripfolk

Enkele jaren geleden zagen we OI VA VOI voor het eerst aan het werk op Dranouter. Wat ons betrof waren ze toen één van de revelaties, zoniet, dé revelatie. Zelden zo’n opzwepende muziek gehoord, en dat dan nog met klezmer!
Toen hadden ze nog geen cd, en toen ik ze een klein jaar geleden in Tilburg aan het werk zag hadden ze wel al een cd, maar die wilden ze niet meer verkopen wegens een ruzie met de platenmaatschappij. In Tilburg konden ze me overigens veel minder overtuigen: hun enthousiasme op het podium was duidelijk niet oprecht. Op folkforum las ik een recensie over hun nieuwe CD ‘LAUGHTER THROUGH TEARS’. Ze hadden het over een rustige plaat. Ik was op zijn minst verwonderd en ging de schijf dan ook gaan halen. Dat is nu twee weken geleden. Die volle twee weken is er maar één cd die opligt in mijn auto, en dat is inderdaad deze ‘Laughter Through Tears’. Wat een ommezwaai met hun vorig werk! De Britse pers is enthousiast, en dat is niet te verwonderen.
De groep maakt hier namelijk een soort van tripfolk in de stijl van MASSIVE ATTACK. Dus met veel samples, maar zonder ooit electronisch te klinken. Vandaar ook dat ik de vergelijking met GOTAN PROJECT die hier en daar gemaakt wordt niet terecht vind. Gotan Project is ook schitterend, dat wel, maar is veel duidelijker ‘electronisch’. Bij Oi Va Voi zul je nergens een echte ‘beat’ horen. Wel heel veel klarinet (die door Steve Levi zo zalig wordt bespeeld op de o zo typische Klezmer-manier waarbij het instrument lijkt te lachen of te huilen), heel veel viool (Sophie Solomon, ze bespeelt ook piano, accordeon en melodica), subtiele percussie (Josh Breslaw), de door de fans ‘de beste bassist van de wereld’ genoemde Leo Bryant, de klassieke stem, piano en trompet van Lemez Lovas en een vaak Spaans klinkende gitaar (Nik Ammar). Maar wie op deze cd nog het meest opvalt is de gastzangeres K.T. Tunstall. Toch wel vreemd dat zij niet vast deel uitmaakt van deze groep, want zonder haar magnifieke zwoele jazzy stem zou deze cd toch helemaal anders geklonken hebben. Soms is hun muziek toegankelijk in de stijl van DIDO zoals het onweerstaanbare ‘Yesterday’s Mistakes’ met een refrein dat weken in je hoofd blijft spoken. Of zoals in opener ‘Refugee’. Maar meestal is het allemaal een beetje donkerder. ‘Od Yeshoma’ gaat b.v. sterk in de richting van Massive Attack, terwijl ‘A Csitári Hegyekalatt’ dan weer de breekbare, ietwat vervormde stem van PORTISHEAD mee heeft.
‘Ladindo Song’ is schitterend geproduced. Door de nauwelijks merkbare palmas en de klaterende flamenco-gitaar vertoef je meteen in Zuiders sferen. Maar het is terug de klarinet die hier de boventoon voert. ‘7 Brothers’ zou zeker niet misstaan op een Buddha Bar verzamelaar. D’Ror Yikra is het enige nummer met een ietwat sneller tempo (127 bpm om precies te zijn), maar blijft wel nog loungy. ‘Gypsy’ weet ons terug te verassen. Een onversneden reggae-nummer met een hoofdrol voor gastzanger Earl Zinger.
Is dit folk? Is dit wereldmuziek? Is dit pop? ’t Maakt mij niet uit. ’t Is schitterend.
Benieuwd geworden? Op www.oi-va-voi.com kun je fragmenten beluisteren.

Jåk