Vlaamse folkpop

Eigenlijk bestaat deze groep nog maar van begin 2001. Toen waren ze nog met vier, in een typische pop- of rockbezetting, maar ook met een accordeon (Karl Debaillie). Ze namen al heel snel een demo op met verassend goede nummers, ook al was de geluidskwaliteit misschien niet perfect. Wat meteen opviel waren de vele muzikale stijlen die ze wisten te combineren: pop, folk, rock, salsa, reggae, … En ze schreven het merendeel van de nummers zelf (vooral Karl en zanger/gitarist Pieter Boussemaere zijn veelschrijvers). Tegen hun eigen verwachtingen in ging die demo als warme broodjes van de hand. Een paar maanden later mochten ze al optreden op het Dranouter folkfestival (in de toenmalige danstent, die is heden ten dage geïntegreerd met de clubtent). Er kwamen heel wat jonge fans op af, de tent was werkelijk te klein, de dansvloer was zowat kapot na hun optreden, en glunderen dat de jongens van SOIS BELLE deden. ’s Nachts tijdens de folkfuiven aldaar werd ‘De nachten van weleer’ gedraaid door alle DJ’s (dit nummer is intussen een rasechte klassieker geworden). Achteraf vonden heel wat mensen, en ook de pers SOIS BELLE dé revelatie van Dranouter 2001. Het feest kon niet op, want enkele maanden later mist de groep slechts op een haartje na de eerste plaats op de Nekkanacht-wedstrijd, en waren ze laureaat van Debuutrock. In de zomer 2002 stonden ze zowat overal waar ze in 2001 nog niet gestaan hadden. Maar dan viel er een grote put. Ze wilden namelijk werk maken van een eerste ‘echte’ cd, en hoopten een platencontract binnen te halen. Optredens werden afgezegd omdat ze ‘gingen opnemen’. De onderhandelingen met de platenmaatschappijen verliepen echter niet volgens wens waardoor SOIS BELLE bijna een jaar stilgelegen heeft. Maar nu is hij er dan toch. Een titelloos debuut.
Heel wat nummers die op de demo stonden werden herwerkt. Enkel ‘Bar del Sol’ (Spaanse folkrock), ‘Mururoa’ (latino-invloeden) en ‘Fantômes’ (genre Negresses Vertes) werden NIET overgenomen.
De triestige ballade ‘Bakelandt’, het poppy ‘Onstandvastigheid’ en de grootstadsfolk in ‘Happy Face’ werden wel herwerkt. En net als oude wijn zijn ze beter geworden. Ook ‘de nachten van weleer’ werd na lang aarzelen heropgenomen. Dit is immers een nummer dat vooral live potten breekt. Maar het is niet makkelijk om live-energie te verkrijgen op een studio-plaat. Producer Dirk Blanchart heeft eventjes gespeeld met het idee om een zware PA te huren om toch dat live-gevoel te krijgen. Helaas was dit financieel niet haalbaar. Jammer, want het nummer klinkt inderdaad minder bezield dan live. Dit komt vooral door de zang die hier wellicht wat rockender had mogen zijn. Muzikaal is het echter af : een mooie intro, een opzwepend instrumentaal tussenstuk (fel ingekort t.o.v. de demoversie), en een gedeeltelijk a capella eindstuk. Eigenlijk werd deze song grotendeels geschreven door Eddy Vanacker, die we natuurlijk kennen als oprichter van de instrumentale balgroep ANVELD (waar hij zijn teksten niet kwijt kan). Ook de tekst van het nieuwe nummer ‘Jeneverdans’ is van zijn hand. De titel doet denken aan ‘de Kabouterdans’ of erger nog ‘de Indianendans’, maar de tekst heeft een te hoog alcoholgehalte om kans te maken een Sinterklaashit te worden, ook al zou het wel eens een succes kunnen zijn op de dansvloer.
Voordat deze cd uitkwam konden we al een onofficiële single eruit beluisteren: ‘Schoon Lief’. Van deze traditional is bij ons de versie van Ambrozijn het best gekend. De albumversie heeft gelukkig minder ‘beat’ dan de single. Het arrangement is nog steeds poppy, maar de combinatie van samenzang, accordeon, gitaar en drums past wonderwel. Live zal dit wel moeilijk na te spelen zijn want zelfs met Karls midi-accordeon kun je moeilijk verschillende lijnen boven elkaar spelen. Nog een mooie bewerking van een traditional is ‘De Matroos’. Ook hier komt de groep vocaal sterk uit de hoek. En er is opnieuw een glansrol voor Karls accordeon, ditmaal ritmisch begeleid door handgeklap. Sois Belle maakte ook één balnummer: ‘Soirée Ecosse’. Je raadt het nooit, het is een (erg dansbare) scottish, en meteen het enige (bijna) instrumentale nummer van de cd. Vooral de sax van Pieter Roets valt op. Eén van de beste nummers van de cd is ongetwijfeld ‘het is niet’. Net zoals bij mestizo zijn er hier allerhande muzikale invloeden merkbaar: folk, rock, chanson, rumba, … En het swingt als de pest. Verder heel wat poppy nummers in de stjil van b.v. ABEL of Volumia!. ‘2010’ is er zo eentje. Misschien is dit wel de ideale single. ’t Past zowel op Radio Donna, Radio 2 en Radio 1. Sax en hammond wisselen af met een triestige tekst. Leg alvast een dweil klaar voor de smeltende meisjesharten.
Tais-toi et SOIS BELLE ? Neen, vooral niet zwijgen jongens.

Jåk