In zaal volkswelzijn naast rootscafé het Zevende Zegel worden vaak boeiende optredens ingericht. Zo zagen we er al Elliott Murphy, THE SILVER FOXES, Roland, KADRIL, Jan De Wilde, FLINT, … Gisteren werd er een dubbel-optreden georganiseerd. Er stonden twee Gentse groepen op het programma: PJDS en SIOEN.

Gentenaar Pieter Jan Desmet draait al vele jaren mee in het pop/rock/roots circuit van België. Hij brak in 1993 door met de afrekening-hit ‘fire’, een nummer uit zijn debuut-cd ‘ANTIDOTE’. Ook ‘Baby’s in the world’ was een (veel bescheidener) hitje. Toen al was hij een protégé van onze nationale blues-trots Roland. Pieter Jans muziek was toen echter stukken toegankelijker dan nu. We moesten wachten tot 1997 voor een nieuw album. Het kreeg de naam ‘AUGUST’, en bracht ook een gelijknamige ietwat poppy single voort. Zijn muziek werd van toen af experimenteler en eigenzinniger, en kwam qua sound dichter en dichter bij rootsrock te liggen. Hij startte een nieuwe groep op, en noemde die simpelweg PJDS.
In Ruien trad PJDS aan in zijn normale bezetting. Pieter Jan op zang en gitaar, Mirko Banovich! (is ook bassist bij Arno) en Tom Pintens (Toetsen, gitaar en basdrum, ken je ongetwijfeld ook van bij Zita Swoon). Gitarist Geoffrey Burton is er helaas niet meer bij (al speelde hij deze zomer wél mee op de Gentse feesten), en dat is misschien jammer. Hij weet immers als geen ander de muziek een ‘drive’ te geven door zijn subtiele gitaarspel vol effecten. Maar ook zonder Burton is PJDS live een belevenis hoor. We hoorden vooral recent werk. Doorwrocht. Vol blues, terwijl de muziek zelf bezwaarlijk blues kan genoemd worden. En de groep weet hoe ze de aandacht kunnen krijgen voor een rumoerig publiek. Middenin een nummer bouwden ze een pauze in, en wachtten roerloos tot de ganse zaal muisstil was. Het is ook mooi om te horen welke drive PJDS in de muziek weet te leggen (bij momenten leken ze wel de PIXIES!), en dat enkel met twee gitaren, één basgitaar, en één basdrum (bespeeld door gitarist Tom Pintens). De vergelijking met de Pixies gaat natuurlijk maar ten dele op. De muziek van PJDS is complexer, is meer gelaagd en zit stampvol sfeer-wisselingen. Het onvermijdelijke ‘Fire’ werd in een bijna onherkenbare, beklemmende versie gespeeld. Opgedragen aan de Palestijnen. Meer groepen zouden moeten durven hun eigen hits te herschrijven zodat ze zichzelf niet blijven herhalen. ‘August’ kregen we zelfs tweemaal geserveerd.
Het slotnummer had qua sfeer veel mee van TINDERSTICKS. Weemoedig, donker, traag. En werd visueel prachtig afgesloten met wit licht en roerloze muzikanten die langzaam één werden met de rook.
Zie ook www.pjds.be

De nu 24-jarige Gentenaar Frederik Sioen timmert ondanks zijn jonge leeftijd al lang aan de muziekweg. Eerst solo, later samen met violist Renaud Ghilbert (kennen we ook van ABSYNTHE MINDED QUARTET). Intussen bestaat de groep SIOEN uit een volledige rockbezetting, maar piano en viool blijven een hoordrol spelen. De Gentse feesten van 2002 waren een eerste hoogtepunt. Ik herinner me ook nog dat de groep een gratis verassingoptreden gegeven heeft op een rijdende tram in Gent. Het in eigen beheer opgenomen debuut SEE YOU NAKED (dat begin 2003 werd voorgesteld in de Handelsbeurs) werd geproduced door Pieter Jan Desmet. Het platenlabel DJARS werd ook door henzelf opgericht. Intussen werden er al meer dan 5000 exemplaren van het album verkocht, en hebben ze alsnog een contract met EMI op zak. In Ruien trad SIOEN op na hun idool PJDS. Dat toont al aan hoe populair ze in korte tijd geworden zijn. De groep speelde terug een intense en bezielde set. De nog jonge maar toch al hese stem van Frederik lijkt sterk op die van Stef Kamil Carlens, en dat doet de muziek eigenlijk ook. Vooral met Moondog Jr. (meer nog dan Zita Swoon) heeft Sioen de passie gemeen. Ook Tom Waits en Jeff Buckley zijn nooit veraf. Het hartstochtelijke ‘See You Naked’ werd al vroeg in de set gespeeld. Door de bijna wanhopige manier waarop Sioen piano speelt en zingt wordt je al snel meegezogen in de gedreven muziek. De succesvolle easy-listening single ‘Cruisin’ is eigenlijk helemaal niet representatief voor het andere, veel rauwere werk van de groep. Als Frederik eventjes zijn piano verlaat om wild om zich heen te slaan tijdens een zwaar rocknummer, dan voel je toch enige onwennigheid. Zonder piano onder zijn handen is hij niet meer ‘compleet’, kan hij zich minder goed uitdrukken op het podium. Eenmaal gezeten voor zijn instrument is hij terug zichzelf. Gedreven. Van rustige popliedjes toch grunge: alles wordt met evenveel overtuiging gespeeld, en alles klinkt typisch ‘Sioen’.
Petje af hoor, in deze tijden vol oppervlakkige muziek, waar zelfs de rockscene vaak vervalt tot het ‘opbouwen van een geluidsmuur’ terwijl ze ergens onderweg het gevoel verloren zijn.
Zie ook www.sioen.net. En voor ik het vergeet: op de singles van de groep staan telkens boeiende remixen die soms helemaal niet meer lijken op het origineel. Voor voor de ware fans dus.

Op 22/11/03 treden beide groepen op in de Arenbergschouwburg (Antwerpen).