Vesta is een jonge groep uit het Antwerpse. Zelf beschrijven ze hun muziek als akoestische luistermuziek met een ‘folky’ tintje. En dat is toch wel een correcte omschrijving (al kan men natuurlijk lang discuteren over wat ‘folk’ juist wilt zeggen. Ikzelf ben er ook nog niet uit). ‘VESTA’ was een Romeinse godin. In haar tempel was een vuur, en dat moest eeuwig brandende gehouden worden. De ‘Vestaalse maagden’ zorgden daarvoor. Nu er geen Vestaalse maagden meer zijn, wil Vesta deze traditie overnemen, en het vuur brandende houden door hun muziek.

Oorspronkelijk was Vesta een driekoppige formatie, met liedjesschrijver Erwin Cayenberghs (gitaar en zang), Swati Van Hoof (zang, piano, fluit) en Dim Van Sande (gitaar, mondharmonica, fluit). In ’t Folk trad voor het eerst ook Inge Smedts mee op. Deze dwarsfluitiste volgde conservatorium, en is ook professioneel met muziek bezig (als ik me niet vergis speelt ze bij een militaire blaaskappel). Een meevaller voor de groep was dat er in Dranouter een echte vleugelpiano klaar stond (die stond er sinds de dag ervoor, van het optreden van Koen De Cauter).
Voor het eerst met een nieuwe bezetting spelen, dat zorgt onvermijdelijk voor een beetje nervositeit bij een groep. En podium-ervaring, die kun je enkel opdoen door veel op te treden natuurlijk. Erwin straalt wel nu al een zekere rust uit die wonderwel past bij de sfeer van hun muziek. De muziek die Vesta speelt is van de eerste tot de laatste noot zelf geschreven. Er zitten heel veel ballades tussen. Ik ben zeer te spreken over de teksten (al is het wat mij betreft niet nodig die in het Engels te schrijven). Die gaan over de verwondering van een kind van twee dat de wereld ontdekt, of over hoe we allemaal rollen spelen in de maatschappij, en dus eigenlijk nooit onszelf zijn. Swati is een goede pianiste, en heeft een mooie stem. Dat die stem soms wat onvast is hoeft geen nadeel te zijn: het kan net bijdragen aan de breekbaarheid van de muziek. Maar wat wel nog een beetje ontbreekt is passie en gedrevenheid in zowel zang als muziek. Alles klinkt wel mooi en rustgevend, maar net iets te vlak.
In het tweede deel van het optreden (hoofdzakelijk zonder Inge Smedts) was de groep al in betere doen. Er werd al eens een snaar overtuigd aangeslagen. Wat mij betreft het bewijs dat zenuwen de groep parten speelden.
Op termijn kan het niet anders of de muziek van Vesta zal aan diepte winnen. De dwarsfluit van Inge is een verrijking van de klankkleur van de groep. En zet er nog een basinstrument (bass, contrabas of cello) bij, dan zijn ze helemaal vertrokken.

Zie ook www.vesta.be.tf

Jåk